Ανάμεσα στο ατελείωτο πράσινο, μερικά μπαλάκια του γκολφ και έναν ήλιο που δεν θυμίζει φθινόπωρο ούτε λίγο , ο Εμμανουήλ Καραλής μοιάζει περισσότερο με έναν συνηθισμένο τύπο που πήγε απλά να κάνει το χόμπι του μετά τη δουλειά και όχι με τον πρωταθλητή που έχει κάνει όλη τη χώρα να βλέπει επί κοντώ.
Χαιρετάει τους πάντες, μας λέει ότι θα δώσει σε όλους μας το μπαστούνι για να δοκιμάσουμε κι εμείς να παίξουμε γκολφ γιατί μπορεί να φαίνεται εύκολο, αλλά δεν είναι.
Κάνει αστεία, αυτοσαρκάζεται, μας λέει πως δεν είναι καλός στο γκολφ, αλλά ευτυχώς έχει το επί κοντώ.
Το έχει δείξει πολλές φορές πως είναι εξωστρεφής, είναι κοινωνικός, του αρέσει να μπλέκεται με τον κόσμο και να μιλάει με όλους. Πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη.
Εκείνη τη μέρα, είχε τα γενέθλιά του. Έκλεινε τα 27 και είπε πως ένιωθε πλέον “θείος”.
Έφτασε λίγο πιο αργά από την ώρα που είχαμε κανονίσει γιατί στην προπόνηση του έφεραν τούρτα για να τον γιορτάσουν, εκείνον και τη δίδυμη αδερφή του την Αγγελική, ενώ μετά έκατσε για λίγο με τον φίλο του τον Μίλτο έξω από το στάδιο, τα έλεγαν και ξεχάστηκε.
Ο χάλκινος Ολυμπιονίκης του Παρισιού, μόλις έχει αφήσει πίσω του την καλύτερη σεζόν της καριέρας του- ως την επόμενη. Μιλάει γι’ αυτή με τόσο καμάρι, τόση χαρά. Διαμάντι, 6.20μ, νίκες σε αγώνες, κρασάκια μετά τους αγώνες.
Τον κοιτάζω και σκέφτομαι “πάλι καλά”.
Πάλι καλά που δεν άκουσε ποτέ κανέναν που προσπάθησε να τον σταματήσει. Πάλι καλά που δεν πίστεψε πως δεν μπορεί να πηδήξει ψηλά όπως του έλεγαν κάποιοι.
Πάλι καλά που όταν δεν ήθελε να δει κοντάρι στα μάτια του έσφιξε τα δόντια και το έπιασε ξανά.
Πάλι καλά που ζήτησε από τον πατέρα του να τον αναλάβει κι εκείνος συμφώνησε.
Πάλι καλά που πάλεψε όταν όλα ήταν εναντίον του. Πάλι καλά.
Κι αν είχε σταματήσει όταν του είπαν πως οι μαύροι δεν κάνουν για επί κοντώ; Δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί.
Ξέρω μόνο όσα έγραψε εκείνος στη δική του ιστορία.
Ξέρω ότι είναι ο δεύτερος καλύτερος άλτης του επί κοντώ στην ιστορία του αγωνίσματος, πως έχει ξεπεράσει όλες τις μεγάλες προσωπικότητες του επί κοντώ με το 6.20μ που έκανε πέρυσι και ξέρω πως έχει κι άλλο να δώσει.
Ίσως κι εκείνος στο πίσω μέρος του μυαλού του να σκέφτεται “πάλι καλά”.
Πάλι καλά που άκουσε την οικογένειά του και τους δικούς του ανθρώπους όταν του έλεγαν να συνεχίσει, πάλι καλά που έμπαινε στους αγώνες ακόμα και όταν ήθελε να χαθεί από προσώπου γης, πάλι καλά που “καβγάδισε” με τον εαυτό του τότε γιατί μόνο έτσι θα τα έβρισκε με την πάρτη του.
Πάλι καλά που συνεχίζει να γουστάρει τόσο πολύ αυτό που κάνει.
Καθόμαστε να τα πούμε και του λέω “Καλώς σε βρήκαμε” γιατί τελικά μάλλον εμείς ήμασταν καλεσμένοι του.
Η συνάντησή μας έγινε στο γκολφ της Γλυφάδας, εκεί που πηγαίνει και ο ίδιος για να αποφορτίζεται.
Εκεί που έχει σκοπό να περνάει τα χρόνια του μετά τη σύνταξη…
Συνέντευξη στην Πηνελόπη Γκιώνη
Είναι ένα από τα μόνα μέρη στην Αθήνα που νιώθω ότι ηρεμώ, βλέπω γκαζόν, γρασίδι. Είναι πολύ ωραία. Ξεκουράζομαι, χαλαρώνω, και φαντάσου πόσο πολύ ήθελα να κάνουμε τη συνέντευξη εδώ.
Το γκολφ είναι μόνο χόμπι. Την πρώτη φορά που το δοκίμασα νόμιζα ότι ήταν το πιο εύκολο άθλημα του κόσμου και το πιο βαρετό, αλλά έπειτα κατάλαβα πως δεν μπορούσα να βαρέσω με τίποτα το μπαλάκι.
Μόλις τα κατάφερα, βέβαια, αυτό με έκανε να κολλήσω και έρχομαι εδώ συχνά όταν είμαι στην Ελλάδα.
Τυχαίνει να παίζουν αρκετοί επικοντιστές. Είμαστε όλοι φίλοι, οπότε παίζουμε όλοι μαζί γκολφ. Εγώ το ξεκίνησα για να μπω στην ομάδα των αθλητών που παίζουν. Αντί να πηγαίνουμε για καφέ, λέμε “πάμε έξω να παίξουμε γκολφ”.
Στο εξωτερικό είναι πολύ διαδεδομένο σαν άθλημα. Στην Ελλάδα είναι ακόμα παρεξηγημένο, αλλά νομίζω ότι μπαίνει σιγά σιγά στη νοοτροπία, στη συνήθεια.
Τους φίλους μου τους έχω φέρει, αλλά δεν τους άρεσε… Όμως τους άρεσε η όλη διαδικασία, ο χώρος, τα πουλάκια που ακούγονται…
Και μόνο να περπατήσεις εδώ, να συζητάς και να βλέπεις τους άλλους να παίζουν, είναι ωραίο.
Είναι το αγχολυτικό μου.
Δεν παίζω καλό γκολφ, απλά είμαι… I’m a student of the game, έτσι που λέμε στο εξωτερικό.
Αγαπάω το άθλημα, το παλεύω, κάνω μια προσπάθεια, μαθαίνω από όλους, κάνω τον χαβαλέ μου, είμαι με τους φίλους μου, αυτό, περνάει η ώρα, ξεχνιέμαι.
Θέλει και ο Μίλτος να παίξουμε, αλλά αυτός θέλει μίνι γκολφ
‘Ομως, για να παίξεις γκολφ, πρέπει να έχεις το etiquette. Πρέπει να έρθεις με polo, με καπέλο…
Ο Μίλτος θα έρθει με τις φόρμες και θα τον διώξουν, αλλά θα τον φέρω κάποια στιγμή
Τώρα που το σκέφτομαι, ξεκίνησα το γκολφ γιατί ετοιμάζω τη σύνταξή μου.
Γκολφάκι, κρασάκι… Και τους άλλους θα τους ετοιμάσω σιγά σιγά, θα τους φέρω όλους τους αθλητές εδώ.
Έχουμε κάνει ένα φανταστικό team στο γκρουπ της προπόνησης.
Εννοείται, ο επικεφαλής είναι ο Γιώργος Πομάσκι.
Έχει αναλάβει για μένα όλο το δρομικό μου κομμάτι και από πέρυσι ειδικά έχω γίνει πολύ πιο γρήγορος, για να καταφέρω να βάλω τα μεγαλύτερα κοντάρια, που με έχουν κάνει να πηδήξω τόσο ψηλά.
Ο Μάρτσιν Στσεπάνσκι είναι ο Πολωνός τεχνικός, έχει αναλάβει όλη μου την τεχνική πάνω στο κοντάρι.
Και, εννοείται, ο πατέρας μου, ο Χάρης Καραλής, που είναι ο μαέστρος όλου αυτού του project.
Μου κάνει όλη την εκγύμναση, ειδικά τώρα που είναι πολύ σημαντική στην pre-season.
Οπότε έχουμε κάνει αυτό το τρομερό team, και όλη η ομάδα έχει πάει πάρα πολύ καλά, είμαστε όλοι πάρα πολύ ευχαριστημένοι.
Έχουν έρθει κι άλλοι αθλητές από το εξωτερικό στο Ολυμπιακό Στάδιο, στην Ελλάδα, να προπονηθούν με εμάς.
Και εμείς μπορούμε να δώσουμε στις νέες γενιές τα εφόδια για να καταφέρουν να ανοίξουν τα φτερά τους.
Έχω γίνει unc, θείος, έτσι με λένε όλοι οι μικροί, όλοι οι πιτσιρικάδες που έρχονται
Εγώ προσπαθώ τώρα για να νιώσω ότι είμαι κοντά τους, να βλέπω όλα αυτά τα νέα για ανέργους, πώς τα λένε, τα memes κ.λπ.
Για να νιώσω ότι έχω επαφή με τις νέες γενιές, έχει πλάκα.
Ήμουν στην ηλικία τους και ήθελα κι εγώ να έχω έναν μεγάλο αθλητή δίπλα, έναν “θείο”, οπότε έγινα εγώ αυτός ο θείος για τους άλλους.
Γι’ αυτά με λένε unc, γιατί κάθομαι και τους μιλάω για ώρες, μου λένε “εντάξει, πάμε για προπόνηση, ρε Μανόλο” κι εγώ εκεί που κάνουν τα σετ, κάθομαι και τους λέω ολόκληρες ιστορίες.
Είμαστε κάθε μέρα σε ένα στάδιο όλοι μαζί.. κάνουμε προπόνηση, βλέπουμε ο ένας τον άλλον περισσότερο απ’ ό,τι βλέπουμε τις οικογένειές μας.
Οπότε έχουμε κάνει τη δικιά μας “μικρή οικογένεια” στο Ολυμπιακό Στάδιο.
Με αυτό το σκεπτικό έφτιαξα και σύλλογο, το Fly Academy.
Από μικρός έψαχνα σύλλογο που να εξειδικεύεται ουσιαστικά στο άλμα επί κοντώ, και δεν υπήρχε.
Οπότε, μετά από τις επιτυχίες και τις διακρίσεις που ήρθαν, ένιωσα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για να φτιάξω τον σύλλογό μου, το Fly Academy, όπου το core identity είναι το επί κοντώ
Φυσικά, κάνουμε όλα τα αγωνίσματα, γιατί τα παιδιά, όταν έρχονται στον στίβο, πρέπει να τα δοκιμάζουν όλα, για να βρουν αυτό που τους αρέσει.
Είναι σημαντικό, όταν θα τελειώσει η καριέρα μου, να έχω την παρακαταθήκη μου.
Όχι την αθλητική, αλλά αυτά που θα έχω αφήσει για τις επόμενες γενιές.
Θα προσπαθήσω, όταν κάνουμε και μήκος στον σύλλογό μου, να φέρω για προπονητή τον Μίλτο.
Τα έχω κάνει όλα Fly, σαν το Fly Athens είναι ένας αγώνας που τον οργανώνω εγώ και η οικογένειά μου εδώ και πέντε χρόνια.
Έχει γίνει θεσμός, εχουμε κάνει το νούμερο ένα street pole vault event παγκοσμίως, όποτε κάτι σημαίνει κι αυτό.
Φέτος θα κάνουμε ξανά και Fly Athens indoor, τον αγώνα μου.
Στις 6 Φεβρουαρίου, στο κλειστό της Παιανίας με ελεύθερη είσοδο, να έρθετε όλοι, μαμάδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες, με τα παιδιά, με τα εγγόνια, όλοι.
Όταν είχα περάσει μια πολύ δύσκολη φάση της καριέρας μου, είχα πει στον πατέρα μου, τον Χάρη, ότι ήθελα να συνεχίσω μαζί του την αθλητική μου πορεία.
Γιατί ήταν αυτός με τον οποίο ένιωθα την περισσότερη εμπιστοσύνη.
Είχαμε κάνει κάποια μικρά sessions προπονητικά, όχι επίσημα, μου είχε δώσει τα στοιχεία ότι μπορούσε να με αναλάβει.
Δέχτηκε.
Στην αρχή δεν ήταν εύκολα, εννοείται, γιατί έπρεπε να βρει ο καθένας τις ισορροπίες του.
Δεν είναι καθόλου εύκολο ένας προπονητής-πατέρας και ένας αθλητής-γιος να κάνουν όλο αυτό το merge
Ήμασταν και οι δύο πάρα πολύ ώριμοι για να καταφέρουμε να το πετύχουμε όλο αυτό.
Στην προπόνηση είναι ο προπονητής μου, στο σπίτι είναι ο πατέρας μου.
Οπότε το έχουμε δέσει όλο αυτό το γλυκό και έχουμε πετύχει ό,τι έχουμε πετύχει μέχρι στιγμής.
Είμαι πολύ τυχερός που έχω έναν άνθρωπο, τον πατέρα μου, να ταξιδεύουμε μαζί, να με βλέπει από τα 100 μέτρα στον αγώνα και να καταλαβαίνει τι αισθάνομαι και τι θέλω να κάνω
Είμαι ευγνώμων που έχω την οικογένειά μου, γιατί έχω και τη μητέρα μου “backstage”, η οποία είναι το θεμέλιο της οικογένειάς μας.
Όταν ήμουν μικρός και με κορόιδευαν, νόμιζα ότι με κορόιδευαν επειδή ήμουν από την Ουγκάντα, αλλά τελικά συνειδητοποίησα ότι με κορόιδευαν γιατί είμαι από τον Πύργο και αυτό βγάζει περισσότερο νόημα
Εννοείται, κάνουμε πλάκα, o Πύργος είναι μέσα στην καρδιά μου.
Πραγματικά τον αγαπάω και όποτε έχω χρόνο θέλω να πηγαίνω πίσω στο πατρικό μου μ’ αρέσει πολύ, χαλαρώνω και νιώθω ο εαυτός μου στον Πύργο.
Βέβαια, αν ήμουν στην Ουγκάντα θα είχα δύο-τρία βουνά τώρα…
Μου είχαν πει να αγωνίζομαι για την Ουγκάντα, αλλά δεν το σκέφτηκα ποτέ.
Στην Ελλάδα μεγάλωσα, στην Ελλάδα έχω πάει σχολείο, είμαι Έλληνας, απλά τυχαίνει να έχω λίγο πιο σκούρο χρώμα στο δέρμα
Σίγουρα υπάρχουν και τα αρνητικά σχόλια, αλλά πιστεύω ότι οι νέες γενιές, οι νέοι άνθρωποι, δεν έχουν αυτή την προσέγγιση στα πράγματα.
Περισσότερο οι πιο παλιές γενιές, μια μερίδα ανθρώπων έχει τέτοια πιστεύω.
Προτιμώ να παρατηρώ τα θετικά όλων των ανθρώπων και βλέπω ότι οι νέες γενιές και τα νέα παιδιά αποδέχονται οποιονδήποτε άνθρωπο, οποιασδήποτε φυλής, θρησκείας
Είναι κάτι πάρα πολύ καλό και για μένα και για τους νέους αθλητές και για τα νέα παιδιά που προσπαθούν να χτίσουν κάτι στην Ελλάδα.
Βλέπω φως και είναι πολύ σημαντικό αυτό, το σημαντικότερο από όλα.
Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι και αρκετοί αθλητές βλέπουν ένα κακό σχόλιο και επικεντρώνονται σε αυτό, αλλά δεν βλέπουν ότι υπάρχουν και τόσα πολλά θετικά σχόλια.
Κάνουν focus μόνο στο δεντράκι το μικρό, ενώ υπάρχει ένα τόσο όμορφο δάσος από πίσω
Αυτό προσπαθώ να λέω στους νέους αθλητές, γιατί, εντάξει, είναι πολύ μεγάλη η πίεση να βγαίνει στα social media ένας αθλητής και να έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο το αθλητικό κομμάτι, αλλά και όλο το κοινωνικό κομμάτι, που κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Η αλήθεια είναι πως έχω λάβει πάρα πολλή αγάπη από όλο τον κόσμο, σε μια φάση που είχα back to back αγώνες το καλοκαίρι, ένιωθα ότι έβλεπε όλη η Ελλάδα επί κοντώ.
Έκανα μια φανταστική σεζόν και είμαι πολύ ευγνώμων γι’ αυτό.
Κυνηγάω την αμέσως επόμενη σεζόν, γιατί πιστεύω ότι έβαλα μια πάρα πολύ γερή βάση για να καταφέρω να πετύχω αυτά που θέλω.
Όλη η ομάδα έχει βάλει έναν στόχο, ένα νούμερο συγκεκριμένο που θέλουμε να πετύχουμε και το βλέπουμε σε κάθε προπόνηση, ότι είμαστε ακόμα πιο κοντά σε αυτό που θέλουμε.
Οπότε πιστεύω η επόμενη σεζόν να είναι ακόμα πιο… ουάου.
Πρέπει να έχω το θάρρος να το λέω αυτό το νούμερο. Γιατί άμα το πω, θα το πιστέψω, και άμα το πιστέψω, θα γίνει.
Κυνηγάω το παγκόσμιο ρεκόρ, θέλω να το κάνω!
Είναι στις δυνατότητές μου, ελπίζω να το κάνω, αλλά, ξέρεις κάτι;
Και να μην το κάνω, θα έχω δώσει όλη μου την ενέργεια και θα ξέρω ότι τα έχω δώσει όλα μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Οπότε θα είναι σαν να έχω κάνει 10 παγκόσμια ρεκόρ και θα είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος με ό,τι και να κάνω και τη χρονιά που έρχεται, αλλά και σε όλη μου τη μετέπειτα πορεία.
Γιατί εγώ κανονικά δεν ήταν να πηδάω 6.20, κανονικά ήταν να έχω σταματήσει τον αθλητισμό
Τα έχω αφήσει πίσω μου αυτά.
Είναι ανθρώπινο να τα σκεφτείς, αλλά μαθαίνεις να ξεχνάς.
Μαθαίνεις να συγχωρείς και κάνεις focus στον πυρήνα σου.
Εμένα ο πυρήνας μου είναι η ομάδα μου, η οικογένειά μου, είναι οι άνθρωποι που με στηρίζουν.
Οπότε, αντί να κοιτάζω πίσω και να λέω “κοίτα όλους αυτούς που έλεγαν αυτό κι εκείνοκ αι τώρα κοίτα πού είμαι εγώ”, λέω “είμαι με την οικογένειά μου, είμαι με τους ανθρώπους μου, έχω τόση αγάπη από όλο αυτόν τον κόσμο, δεν με νοιάζει τίποτα”.
Ο Μόντο κι εγώ
Οταν δοκίμασα το παγκόσμιο ρεκόρ για πρώτη φορά στην Παιανία το 2026, δεν ήμουν έτοιμος γι’ αυτό.
Ήταν απίστευτο.
Είχα κάνει 6.17μ, ξεπέρασα το είδωλό μου τον Σεργκέι Μπούμπκα, και μετά επιχείρησα να καταρρίψω το παγκόσμιο ρεκόρ, το 6.31μ.
Και έγινε το πρώτο buzz παγκοσμίως, ότι κάτι γίνεται, κάτι τρέχει με μένα.
Έπειτα, ήρθε το 6.20μ στον ανοιχτό.
Εκείνος ο αγώνας με τον Μόντο ήταν επίσημα ο καλύτερος αγώνας στην ιστορία του άλματος επί κοντώ
Να επιχειρούν δύο αθλητές για παγκόσμιο ρεκόρ;
Είναι κάτι απίστευτο.
Με τον Μόντο μεγαλώσαμε μαζί, είμαστε πάρα πολύ καλοί φίλοι, γνωριζόμαστε χρόνια, κάνουμε διακοπές μαζί, ταξιδεύουμε μαζί, αγωνιζόμαστε μαζί.
Πριν είχε σχεδόν κλειδωμένη τη νίκη, την είχε στο τσεπάκι ας πούμε, αλλά φέτος ήρθα κι εγώ
Έχω καταφέρει να ξεπεράσω τα δικά μου όρια για να καταφέρω να τον πιέσω και να προσπαθώ να τον νικήσω.
Πιστεύω ότι τη χρονιά που έρχεται πρέπει κι ο Μόντο να ξεπεράσει τα δικά του όρια για να καταφέρνει να νικάει
Διότι το να πηδάς 6.20μ και 6.25μ κάθε μέρα δεν είναι καθόλου εύκολο.
Η αλήθεια είναι ότι τα έξι μέτρα τα έχουν ξεπεράσει στην ιστορία του άλματος επί κοντώ μόνο 30 αθλητές.
Από τότε που ξεκίνησε το αγώνισμα μέχρι τώρα, μόνο 30 αθλητές, είναι απίστευτο αυτό.
Ελπίζω πως την επόμενη σεζόν θα καταφέρουμε και οι δύο να ξεπεράσουμε τα όριά μας, να ευχαριστηθούμε αγώνες, για να ευχαριστηθείτε κι εσείς αγώνες και να καταφέρουμε να σπρώξουμε όσο πιο ψηλά το άλμα επί κοντώ και τον στίβο γενικότερα.
Η αλήθεια είναι ότι είναι λογικό να νιώσουν κάπως περίεργα οι άλλοι επικοντιστές.
Όταν υπήρχε μόνο ένας αθλητής που είχε ξεφύγει, κυνηγούσαμε όλοι τη δεύτερη και την τρίτη θέση.
Τώρα, που μπορούμε να πούμε πως ξεφεύγω κι εγώ, μένει να κυνηγάνε θεωρητικά μόνο την τρίτη θέση.
Βέβαια, στους αγώνες ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει, αλλά το λέω με βάση τις πιθανότητες, ότι κυνηγάνε μόνο την τρίτη θέση.
Είναι λογικό να νιώθουν οι αθλητές μία πίεση.
Πρέπει κι αυτοί να ξεπεράσουν τα δικά τους όρια για να καταφέρουν να μας φτάσουν, να ξεπεράσουν τον δικό τους εαυτό, για να φτάσουν στο επίπεδο που έχουμε αυτή τη στιγμή.
Στον αγώνα ο καθένας κοιτάζει να νικήσει, κοιτάμε όλοι τον εαυτό μας, είμαστε πολύ εγωιστές πάνω στον αγώνα, έτσι πρέπει.
Αλλά, όταν λήξει ο αγώνας, είμαστε φίλοι, είμαστε όλοι μαζί
Είμαστε καθημερινοί άνθρωποι, ξεχνάμε εντελώς τον αγώνα, ξεχνάμε το τι έχει γίνει πριν λίγες ώρες και απλά είμαστε μία παρέα που κάθεται και συζητάει απλά, λέμε πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με αθλητισμό.
Με όλους, βασικά, τους αθλητές με τους οποίους μιλάω δεν έχω μιλήσει σχεδόν με κανέναν για στίβο.
Ούτε με τον Μίλτο μιλάμε για στίβο. Αυτός μιλάει για το LoL, το League of Legends, εγώ για γκολφ.
Τον ενημερώνω, του λέω “κοίτα εδώ τι γίνεται”. Ο Πομάσκι προσπαθεί να μας βάλει να κάνουμε προπόνηση, άσ’ τα, γίνεται ένας χαμός.
Είμαστε σοβαροί όταν κάνουμε προπόνηση και εκτελούμε ό,τι μας ζητηθεί, αλλά, όποτε έχουμε αυτά τα μικρά κενά κάνουμε και τον χαβαλέ μας.
Με τον Μίλτο είμαστε πραγματικά η μέρα με τη νύχτα, δεξιά και αριστερά, άσπρο-μαύρο, αλλά με έναν τρόπο περίεργο έχουμε δέσει
Είναι και πολλά τα χρόνια, είμαστε τώρα με τον Μίλτο πάνω από δέκα χρόνια φίλοι. Είμαστε στα ίδια στάδια, στους ίδιους αγώνες.
Οπότε έχω αναγκαστεί να τον κάνω παρέα, γιατί δεν θα τον έκανε κανένας παρέα!
Του λέω “έλα να σε κάνω φίλο μου” και έτσι ξεκίνησε όλο αυτό, τον πήρα κάτω από τη φτερούγα μου.
Μακάρι να γίνει αυτό που λες, να βλέπει όλη η Ελλάδα επί κοντώ, στίβο, να βλέπει όλα τα αγωνίσματα, μακάρι!
Χαίρομαι πάρα πολύ όταν βλέπω κόσμο να γνωρίζει από αθλητισμό πέρα από ποδόσφαιρο και μπάσκετ που, εντάξει, είναι τα top αθλήματα.
Είναι πάρα πολύ ωραίο να βλέπω κόσμο να με προσεγγίζει και να μου μιλάει και να νιώθω ότι καταλαβαίνει και παρακολουθεί στίβο.
Έχουμε κάνει μία αρχή εγώ και ο Μίλτος. Εννοείται, βέβαια, πως έχουν περάσει πολλοί άλλοι μεγάλοι αθλητές από τον στίβο και εμείς ακολουθούμε το δικό τους legacy.
Αλλά από την ενεργή γενιά είμαστε εγώ και ο Μίλτος αυτή τη στιγμή, έχουμε την Ελίνα Τζένγκο, έχουμε πάρα πολλούς αθλητές.
Και πιστεύω πως στο μέλλον θα έχουμε κι άλλους αθλητές υψηλού επιπέδου στον στίβο.
Και θα είμαι εκεί ο θείος, να τους λέω ιστορίες.
Αν νιώθω σταρ; Όχι, ρε παιδιά.
Απλά τυχαίνει να κάνω ένα αγώνισμα που το βλέπουν και στην τηλεόραση.
Όλος ο κόσμος δουλεύει.
Γενικώς, εγώ προσπαθώ να είμαι όσο πιο… όχι χαμηλών τόνων απαραίτητα, αλλά να είμαι ο εαυτός μου.
Δεν νιώθω ότι είμαι ούτε σταρ, ούτε αυτός που πρέπει οπωσδήποτε να ξέρεις ποιος είμαι.
Πάντα όταν είμαι με κόσμο συστήνομαι κανονικά, γιατί δεν υποχρεούται κάποιος να γνωρίζει ποιος είμαι
Έτσι έχω μάθει και με αυτό πορεύομαι και συνεχίζω.
“Είμαι αθλητής, κάνω στίβο”, αυτό λέω.
Αν με ρωτήσουν θα πω ίσως “εντάξει, έχω πάρει και κάποια μετάλλια, πηγαίνω στο εξωτερικό για αγώνες¨”, χαλαρά.
Αν με γνωρίζουν, ΟΚ.
Αν όχι, μακάρι να πουν ότι γνώρισαν ένα πολύ καλό παιδί που κάνει στίβο.
Αν πρέπει να περιγράψω το Ολυμπιακό μετάλλιο με μία λέξη, θα πω “όνειρο”.
Όνειρο, γιατί εγώ θυμάμαι τον μικρό Μανόλο, που ήταν πιτσιρικάς, να βλέπει τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο δωματιάκι, στον Πύργο.
Το 2012 ήταν που έβλεπα τους Ολυμπιακούς στο Λονδίνο και flash forward, βλέπω εμένα να κατακτώ ένα Ολυμπιακό μετάλλιο και να κάνω το όνειρο του μικρού Μανόλο πραγματικότητα
Ήταν κάτι σπουδαίο για μένα.
Ξέρεις τι; Όλοι οι αθλητές συνέχεια κοιτάμε το αμέσως επόμενο.
Κοιτάμε να πάρουμε τα επόμενα μετάλλια, να κάνουμε τα επόμενα ρεκόρ και δεν συνειδητοποιούμε πολλές φορές το τι έχουμε καταφέρει σε όλη αυτή την πορεία, όσο είμαστε ενεργοί.
Το συνειδητοποιούμε περισσότερο αφού τελειώσει όλη αυτή η όμορφη καριέρα.
Έτσι προσπαθώ τώρα, το έχω βάλει στόχο, να κρατάω αυτές τις στιγμές και να καταφέρω να τις ζήσω και να τις χαρώ όπως πρέπει.
Από φέτος ξεκινάω και το κάνω αυτό και είναι κάτι που το χαίρομαι πολύ. γιατί το ζω με ανθρώπους που αγαπάω, με την ομάδα μου και είναι κάτι που θα μείνει.
Αυτές οι όμορφες στιγμές είναι αυτές που θα μείνουν στο τέλος της ημέρας και της καριέρας μου.
Τα μετάλλια, το έχω πει πολλές φορές, θα πάνε σε ένα ράφι, τα ρεκόρ θα ξανασπάσουν, αλλά αυτό που θα μείνει είναι όλες αυτές οι όμορφες στιγμές που έχεις ζήσει και δημιουργήσει μέσα σε όλη αυτή την πορεία του αθλητισμού, με τους συναθλητές σου, με την ομάδα σου και με όλους αυτούς τους ανθρώπους που σε έχουν βοηθήσει να καταφέρεις να φτάσεις στο σημείο που έχεις φτάσει.
Για την ώρα, η σπουδαιότερη στιγμή της καριέρας μου είναι το Ολυμπιακό μετάλλιο.
Ειδικά για μένα που είμαι Έλληνας είναι το πιο σημαντικό πράγμα, ο πιο σημαντικός αγώνας για όλους τους Έλληνες.
Όλοι παρακολουθούν τους Ολυμπιακούς, εμείς τους δημιουργήσαμε, οπότε το να καταφέρει ένας Έλληνας να κατακτήσει ένα μετάλλιο εκεί είναι κάτι σπουδαίο
Για την ώρα, αυτή είναι η σπουδαιότερή μου στιγμή ως αθλητής.
Μέχρι την επόμενη.
Η αλήθεια είναι ότι το είχα ονειρευτεί.
Το είχα πάρα πολύ έντονα στο μυαλό μου, ότι θα φύγω με ένα Ολυμπιακό μετάλλιο από το Παρίσι
Οπότε το όνειρο έγινε πραγματικότητα και η πραγματικότητα έγινε και το βιβλίο που έγραφα.
Ήθελα να φτιάξω ένα βιβλίο μαζί με τον Νίκο τον Μιχαλόπουλο, τον τρομερό μας συγγραφέα.
Ένα αθλητικό βιβλίο, είναι όλη μου η πορεία.
Δεν είναι μία βιογραφία, αλλά ένα ωραίο βιβλίο, στο οποίο ο κάθε άνθρωπος θα βρει πτυχές του εαυτού του.
Είναι ένα motivational βιβλίο.
Μπορούν να το διαβάσουν άνθρωποι που είτε δεν ασχολούνται με τον στίβο, είτε κάνουν αθλητισμό, είτε και όχι.
Έχει μέσα πολλά μικρά ωραία μαθήματα και ελπίζω όποιος το κλείσει, να το κλείσει με ένα πολύ μεγάλο χαμόγελο.
Για μένα πλέον επιτυχία θα είναι να κάνω αγώνες πάνω από τα έξι μέτρα.
Αυτό είναι μια επιτυχία για μένα.
Το να καταφέρω να παίρνω νίκες, επίσης, πλέον θέλω να βάζω νίκες στο βιογραφικό μου.
Και η μεγαλύτερη επιτυχία και νίκη για εμένα θα είναι να καταφέρω να μπαίνω σε κάθε αγώνα και να τον βιώνω με τέτοια ζωντάνια και με τέτοια φλόγα, με τέτοια χαρά.
Γιατί όσο περνάνε τα χρόνια, σβήνει αυτή η φλόγα και προσπαθείς να βρεις άλλους τρόπους να την ξανανάψεις.
Οπότε θέλω να διατηρήσω αυτή τη φλόγα που έχω και την αγάπη για το αγώνισμα που κάνω μέχρι το Λος Άντζελες και μέχρι… όποτε
Μικροί είμαστε, έτσι;
Έχω ακόμα χρόνια μπροστά μου.
Οι παλιές γενιές τελείωναν τις καριέρες τους συνήθως στα 35-36, αλλά πιστεύω ότι η γενιά των νέων αθλητών μπορεί να φτάσει σε υψηλό επίπεδο μέχρι τα 38-40.
Το θέμα είναι ότι για εμένα και για πολλούς αθλητές το μυαλό είναι το πιο σημαντικό.
Γιατί το σώμα μπορεί να τραβάει αλλά άμα το μυαλό έχει φθαρεί λόγω όλης αυτής της διαδρομής, αυτό είναι που σταματάει την καριέρα ενός αθλητή.
Μη με ρωτάς πως πάω στις εξωαγωνιστικές κόντρες, είμαι αιώνια δεύτερος, μέχρι και στα καρτ
Μου αρέσει πολύ όμως, ο Μίλτος με έβαλε να ξεκινήσω στο καρτ.
Από φέτος προσπαθούμε να κάνουμε πράγματα εκτός αθλητισμού, γιατί άμα κάνεις μόνο το αγώνισμά σου, μόνο τη δουλειά σου, καίγεσαι.
Καλό είναι καλό να κάνεις και άλλα πράγματα, να ανακαλύψεις και δικές σου πτυχές, στις οποίες μπορεί να είσαι καλός.
Να συνειδητοποιήσεις ότι “είμαι αθλητής, αλλά μπορώ να κάνω και άλλα πράγματα καλά”.
Καταφέρνουμε να έχουμε και χόμπι πια.
Εννοείται, με ασφάλεια, γιατί το σώμα μας είναι η προτεραιότητά μας, αλλά έχουμε κάνει μια πάρα πολύ ωραία παρέα, που τα κάνουμε όλα και περνάμε καλά.
Οι περισσότεροι αθλητές είμαστε ανταγωνιστικοί έτσι κι αλλιώς, είναι στο αίμα μας και στο DNA μας.
Προσπαθούμε να πέφτουν οι τόνοι, αλλά δεν γίνεται.
Στο κρασί είμαι πολύ καλός, μ’αρέσει πάρα πολύ το κρασί, είμαι και συλλέκτης.
Αγαπάω πάρα πολύ όλο αυτό με τα τερουάρ, με τις γεύσεις, τις τανίνες.
Όταν με ρωτάνε τι θα έκανα άμα δεν έκανα αθλητισμό, τους λέω ότι θα ήθελα να ασχοληθώ με το κρασί, να είμαι σομελιέ ή οινοποιός
Το αγαπάω πάρα πολύ, ταξιδεύω πολύ για το κρασί και μ’ αρέσει να διαβάζω γι’ αυτό.
Σε όλους τους αγώνες που πηγαίνω, αντί να παίρνω μπρελόκ, παίρνω ένα μπουκάλι κρασί.
Εντάξει, δεν το πίνω μόνος μου.
Μαζεύω όλους μου τους φίλους, όλη μου την οικογένεια, και τους λέω “αυτό ήταν από το τάδε μέρος που πήγᨔ.
