Ο Στέφανος Καπίνο έχει ζήσει πολλά. Όταν ήταν 17 ετών βρέθηκε ξαφνικά στα αθλητικά πρωτοσέλιδα ως ο νεότερος τερματοφύλακας που αγωνίστηκε με την Εθνική ομάδα.
Η αρχή του στον Παναθηναϊκό, η δοκιμασία στα γήπεδα της Bundesliga. Μετά η επιλογή του να γυρίσει στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό, αλλά και οι δύσκολες στιγμές και οι έντονες κριτικές που τον έκαναν έναν άλλο Στέφανο. Η επανεκκίνηση τελικά ήρθε στην Ελβετία και τη Βίντερτουρ. Η πορεία του δεν ήταν ποτέ ευθεία, αλλά ίσως γι’ αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον να ακούσουμε τη δική του εκδοχή.
Σε μια διαφορετική κουβέντα με το Gazzetta, γυρίζει πίσω τον χρόνο και μιλά για όλα όσα έζησε από μικρή ηλικία. Για τις αποφάσεις που τότε έμοιαζαν σωστές, αλλά σήμερα θα τις αντιμετώπιζε διαφορετικά, για την πίεση που κουβαλά ένας τερματοφύλακας, για την κριτική και τα social media, αλλά και για τις δυσκολίες που τελικά τον βοήθησαν να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. Μιλά ανοιχτά για την αποχώρησή του από τον Παναθηναϊκό, για τη μεταγραφή στη Γερμανία και τον Ολυμπιακό.
Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτό που μετράει στο τέλος της ημέρας είναι ο άνθρωπος πίσω από τον ποδοσφαιριστή. Δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία της οικογένειας και της συζύγου του, Μιρκέτας Βιδάλη. Πλέον ο Καπίνο που έγινε πρόσφατα πατέρας, είναι πιο ώριμος, πιο ήρεμος και χωρίς διάθεση να ψάξει δικαιολογίες για όσα έγιναν στο παρελθόν. Κοιτάζοντας πίσω δεν μιλά για τα «what if», αλλά κρατά όσα του έδωσε αυτή η διαδρομή…
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω όταν ήσουν 17 χρόνων -και όλοι είχαν πέσει πάνω σου- τι θα έλεγες στον νεαρό Στέφανο. Τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και ως ποδοσφαιριστή. Αν θα έκανες κάτι διαφορετικό….
«Το έχω σκεφτεί πολλές φορές… Αλλά δεν μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω. Με τα εφόδια που είχα τότε και με τη βοήθεια που είχα τότε έκανα το καλύτερο. Το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει πάρα πολύ και το πώς συμπεριφέρονται στους νέους. Εγώ προσπάθησα με αυτά που είχα να κάνω το καλύτερο δυνατό. Αυτό που θα έλεγα είναι να έχω περισσότερη υπομονή, αλλά όταν είσαι 17 χρονών είναι και λογικό να μην έχεις υπομονή, οπότε νομίζω θα ήταν δύσκολο να άλλαζα κάτι».
Στέφανε μετά το ποδόσφαιρο τι θες να κάνεις;
«Έχω σκεφτεί κάποια πράγματα… αλλά ακόμα δεν είναι προτεραιότητα στο μυαλό μου. Αυτή τη στιγμή θέλω να παίξω όσα χρόνια αντέχω. Δεν με βιάζει ακόμα. Εγώ δεν έχω και την κάψα να γίνω προπονητής, θα έχω το χρόνο να ηρεμήσω να ξεκουραστώ και να πάρω μια απόφαση».
Δεν είναι και λίγοι οι ποδοσφαιριστές που δεν μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους μετά, χωρίς να είναι το ποδόσφαιρο κομμάτι της. Εσύ ανήκεις σε αυτή την κατηγορία;
«Είναι σίγουρα δύσκολο, όταν έχεις μάθει έτσι ολόκληρη τη ζωή σου και ξαφνικά αυτό κόβεται. Δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς, ψυχολογικά κυρίως. Είναι κάτι που θέλει αρκετή δουλειά με τον εαυτό σου και σίγουρα όλο τον πρώτο καιρό και με ανθρώπους που έχω μιλήσει όλοι στην αρχή νιώθουνε περίεργα. Είναι τι δουλειά έχεις κάνει εσύ με τον εαυτό σου, πόσο σε έχει γεμίσει και πόσο σε έχει κουράσει το ποδόσφαιρο. Παίζουν πολλά πράγματα ρόλο, σίγουρα όμως ένα στάδιο πένθους θα το περάσει κάθε ποδοσφαιριστής».
Μίλησες πριν για την ψυχολογία κάθε αθλητή, ίσως παλαιότερα τα θέματα ψυχικής υγείας αποτελούσαν ταμπού. Πλέον έχει μπει στη ζωή των αθλητών και ο ψυχολόγος. Εσύ έχεις κάποιον ειδικό; Έχεις νιώσει ποτέ την ανάγκη να μιλήσεις;
«Εγώ κάνω ψυχοθεραπεία τα τελευταία οκτώ χρόνια. Οπότε είναι κάτι που θεωρώ απαραίτητο για τον κάθε άνθρωπο. Ο καθένας έχει τα δικά του βιώματα και διαχειρίζεται καταστάσεις διαφορετικά. Όπως είπα και πριν εμένα οι καταστάσεις που ήρθαν με έκαναν έναν καλύτερο Στέφανο για το μέλλον. Επίσης πρέπει να είσαι τυχερός για να βρεις έναν σωστό άνθρωπο σε αυτό το κομμάτι».
Θεωρείς ότι η πίεση που δέχονται τα παιδιά σήμερα με τα Social Media, τα οποία είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, είναι διαφορετική από όταν ήσουν εσύ στα πρώτα βήματά σου…
«Σίγουρα υπάρχει περισσότερη προβολή σήμερα στα Social Media, αλλά είναι κάτι που νομίζω είναι διαχειρίσιμο. Σίγουρα υπάρχει η λογική στην Ελλάδα να ανεβάσουμε κάτι όσο πιο γρήγορα γίνεται. Δηλαδή εύκολα αποθεώνουμε και εύκολα κατακρίνουμε κάποιον. Αλλά γενικά πιστεύω ότι υπάρχει μια έκθεση παραπάνω σήμερα, όλα πλέον τα βλέπουμε σε κλάσματα δευτερολέπτων. Οπότε ναι όλες αυτές οι συνθήκες, κάνουν πιο δύσκολα να διαχειριστείς κάποιες καταστάσεις. Το καλύτερο για μένα είναι να απέχεις όσο περισσότερο γίνεται».
Εσύ ξεκινώντας αυτή τη διαδρομή στο ποδόσφαιρο, φανταζόσουν όλα αυτά που θα έρθουν;
«Νομίζω ναι, τα φανταζόμουν γιατί ήμουν πολύ σίγουρος για μένα. Δεν ξέρω γιατί, το είχα από πολύ μικρός αυτό και νομίζω ότι και μέσα στην Παιανία που μεγαλώσαμε στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και συνέχεια κερδίζαμε, γενικά ήρθαν αρκετά γρήγορα για εμένα. Έκανα 17 χρόνων το ντεμπούτο μου, από 13 ήμουν στην πρώτη ομάδα. Οπότε είχαμε μάθει τη νοοτροπία του νικητή, είχαμε μάθει να έρχονται όλα εύκολα και γρήγορα. Αυτό ήταν και κάτι που μετά σαν Στέφανος, ήταν δύσκολο να το αντιμετωπίσω μετά. Το να καταφέρω μετά τις δύσκολες στιγμές που ήρθαν να τις αντιμετωπίζω, γιατί μέχρι κάποια ηλικία θεωρούσα δεδομένα κάποια πράγματα. Δεν είχαν έρθει αρκετές δυσκολίες στην ποδοσφαιρική μου ζωή μου, μέχρι 21-22 χρονών. Οπότε ήταν το άλλο άκρο το δικό μου, νόμιζα ότι ποτέ δεν θα υπάρχει κάτι αρνητικό».
Αυτές οι δυσκολίες θεωρείς ότι σε άλλαξαν ως άνθρωπο;
«Σίγουρα ναι και τις θεωρώ μεγάλη ευλογία αυτές τις δυσκολίες γιατί με έκαναν αυτό που είμαι σίγουρα και δεν θα γυρνούσα πίσω να αλλάξει κάτι. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα και δεν είμαι από αυτούς που θα ακούσεις να λένε ”Ναι είχα το ταλέντο να κάνω πολλά περισσότερα”. Είμαι πολύ χαρούμενος για όλα όσα έχω καταφέρει, πολύ περήφανος. Σίγουρα κάποια πράγματα θα μπορούσαν να έρθουν διαφορετικά. Αλλά για κάποια πράγματα έγιναν έτσι, μπορεί να μην κερδίσαμε στο ποδόσφαιρο το κάτι παραπάνω σύμφωνα με το ταλέντο μας αλλά η ζωή μου τα έδωσε αλλού. Σε επίπεδο οικογένειας».
Αυτό ίσως είναι και το πιο σημαντικό…
«Για μένα ναι».
Πες μας περισσότερα για το πόσο σημαντικό είναι τελικά για έναν άνθρωπο που είναι επαγγελματίας αθλητής. Ο οποίος δεν έχει ένα σταθερό περιβάλλον…..
«Εγώ με τη γυναίκα μου ήμασταν χρόνια μαζί. Η Μιρκέτα ήταν πάντα εκεί για μένα, ήταν το στήριγμά μου. Είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου. Ό,τι και να πω για αυτή είναι λίγο, δεν θέλω να μακρηγορήσω και να λέω πολλά. Είναι ένας απίστευτος χαρακτήρας. Καταρχήν δεν ασχολείται με το ποδόσφαιρο που είναι και από τα πιο σημαντικά. Γιατί δεν γυρνάω σπίτι και μιλάμε συνέχεια για αυτό. Δεν ασχολείται με το τι λέει ο ένας και ο άλλος. Είναι ένας άνθρωπος που με έχει στηρίξει πάρα πολύ. Έχει αφήσει πράγματα πίσω για να είναι δίπλα μου, έχει κάνει πράγματα μισά για να είναι δίπλα μου. Είμαι ευγνώμων και είμαι πάρα πολύ τυχερός. Για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό, το να έχεις βρει έναν άνθρωπο και πορευτεί μαζί του».
Έχεις πλέον ένα παιδί. Βλέπουμε ότι πολλά παιδιά ακολουθούν τα χνάρια των γονιών τους. Εσύ έχοντας ζήσει όλα αυτά ως επαγγελματίας θα ήσουν υπέρ στο να ασχοληθεί με αυτό;
«Θα ήθελα να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, γιατί συμβαίνουν πολλά πράγματα. Τα αποδυτήρια, η τριβή με τους συναθλητές σου, ο πρωταθλητισμός. Θα ήθελα να του αρέσει και να ασχοληθεί με ό,τι του αρέσει. Όχι απαραίτητα ποδόσφαιρο. Αν είναι η μπάλα αυτή που του αρέσει, θα χαρώ επειδή θα μπορώ να τον βοηθήσω παραπάνω με όσα έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια. Από εκεί και πέρα, μπορεί να ακούγεται λίγο κλισέ αλλά όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους πρώτα να είναι υγιή».
Μίλησες πριν για αυτοπεποίθηση, βασικό στοιχείο για έναν τερματοφύλακα. Μια θέση που κατά πολλούς είναι η πιο δύσκολη στο γήπεδο. Εσύ, ως Στέφανος, που είσαι ένας πολύ έμπειρος τερματοφύλακας, αρχικά συμφωνείς με αυτή την άποψη. Επίσης εσύ τι πιστεύεις ότι θα κάνει έναν τερματοφύλακα να ξεχωρίσει;
«Θεωρώ ότι η θέση του τερματοφύλακα, ειδικά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι αν όχι η πιο δύσκολη, από τις πιο δύσκολες θέσεις. Γιατί πρέπει να είσαι καλός με τα πόδια, καλός με τα χέρια, καλός στον αέρα, καλός στις επεμβάσεις, καλός στο ένας εναντίον ενός, έχει πάρα πολλές πτυχές. Είναι επίσης μια θέση που κρίνεται πάρα πολύ εύκολα, γιατί πολλοί δεν μπορούν να καταλάβουν τι είναι αυτό που μπορείς να κάνεις. Που είναι δική σου ευθύνη και που όχι δηλαδή. Γενικά είναι μια μπερδεμένη θέση που κρίνεται πολύ έντονα και πολύ σκληρά κάποιες φορές».
Έχοντας ζήσει το ελληνικό πρωτάθλημα από πρώτο χέρι και έχει παίξει και πολύ στο εξωτερικό, θεωρείς ότι το ελληνικό πρωτάθλημα είναι… τοξικό;
«Δεν ξέρω, κάθε χώρα έχει τα καλά της και τα κακά της. Σίγουρα στα Βαλκάνια και ειδικά στην Ελλάδα, έχουν κάποια πράγματα που τα βλέπουν πιο παθιασμένα από ό,τι είναι. Δεν έχουν τη νοοτροπία που έχουν στη Γερμανία και την Ολλανδία. Δεν θα το έλεγα τοξικό».
Όταν εσύ πήρες τα πρώτα σου ματς στη Super League, ήσουν ένα από τα πολλά παιδιά του Τριφυλλιού που ανέβαιναν στην πρώτη ομάδα. Με τον Παναθηναϊκό επίσης πήρες και ένα Κύπελλο. Τότε φανταζόσουν ότι η ομάδα θα μείνει τόσα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα;
«Η αλήθεια είναι πως όχι, δεν το περίμενα. Ειδικά όταν βλέπεις ότι ένας τόσο μεγάλος σύλλογος έχει πάρει μόνο κάποια Κύπελλα τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο πιστεύω ότι φέτος η ομάδα έχει ξεκινήσει πάρα πολύ καλά. Έχουν βάλει μια αρκετά καλή βάση στο να χτίσουν κάτι. Δεν θα είναι εύκολο όμως γιατί οι ομάδες είναι αρκετά δυνατές πλέον στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αυτό είναι κάτι ωραίο, αποκτά πολύ περισσότερο ενδιαφέρον έτσι. Είναι αρκετά πιο αμφίρροπο».
Όταν ανέβηκες εσύ στην πρώτη ομάδα, πόση πίεση υπήρχε για το αποτέλεσμα;
«Σίγουρα στην αρχή πάρα πολύ, ειδικά τις πρώτες χρονιές. Είχε τεράστιες προσωπικότητες, τεράστιους παίκτες και πάντα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Παναθηναϊκός είναι από τις μεγαλύτερες ομάδες στην Ελλάδα».
Είχες αναφέρει παλαιότερα ότι τα χρόνια εκείνα είχες μπει στον αυτόματο, πιστεύεις ότι αυτός ο αυτόματος σε οδήγησε κάποια στιγμή σε λάθος δρόμο;
«Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς το είχα πει. Νομίζω ότι η πίεση ειδικά όταν είσαι μικρός και νιώθεις ότι όλοι είναι εναντίον, κάτι που είναι δικό σου θέμα. Γενικά η όλη τάση που υπήρχε με το όνομά μου, αρχίζεις λίγο και βλέπεις κάποια πράγματα πολύ διαφορετικά. Παίρνεις λίγο την πίεση μέσα σου. Ασχολείσαι με πράγματα που δεν είναι στο χέρι σου, αυτά είναι κάποια λάθη που είχα κάνει μικρός. Μετά δεν απολαμβάνεις τόσο το παιχνίδι».
Αν τότε που έφυγες, ο Παναθηναϊκός σου είχε πει “Στέφανε μείνε για ένα χρόνο ακόμα” και δεν είχες φύγει με τον τρόπο που έφυγες για Γερμανία, θεωρείς ότι θα είχε αλλάξει κάτι στην καριέρα σου;
«Νομίζω ναι. Το έχω πει αρκετές φορές, δεν ήμουν έτοιμος να φύγω. Ο σύλλογος όμως ήταν ένας άλλος Παναθηναϊκός τότε. Ήθελε τα χρήματα της μεταγραφής μου. Δεν νομίζω ότι τον ενδιαφέρει και πολύ τι ήθελα εγώ. Όταν ήρθαν αυτά τα χρήματα για την ομάδα ήταν φως φανάρι ότι έπρεπε να φύγω. Για εμένα από την άλλη δεν ήταν εύκολο. Ό,τι έγινε, έγινε όμως».
Ο Παναθηναϊκός το είδε περισσότερο οικονομικά, πόσα λεφτά δηλαδή μπορώ να βγάλω από τον Καπίνο…
«Είναι αυτονόητο αυτό για τις ομάδες, ειδικά τότε. Αν είχαν κάποια άλλα δεδομένα, μπορεί να κοιτούσαν τι είναι καλό για τον Στέφανο. Εκείνη την περίοδο ωστόσο υπήρχαν άλλες προτεραιότητες».
Στη Γερμανία και τη Μάιντζ ήταν ο Κάριους πρώτος τερματοφύλακας. Όταν κατάλαβες ότι δεν θα έφευγε τελικά, τι σκέφτηκες;
«Με τότε μυαλό μου ότι ήταν λάθος επιλογή. Τώρα θα σκεφτόμουν αλλιώς με το μυαλό που έχω τώρα θα έλεγα να προσπαθήσω περισσότερο. Να μάθω να δουλέψω, ένα χρόνο… δύο μικρός είμαι ακόμα. Τότε όμως σκεφτόμουν ότι έκανα λάθος επιλογή, είχα μάθει να παίζω, είχα μάθει να είμαι αυτός που είμαι. Ότι πρέπει να φύγω το συντομότερο γιατί πρέπει να παίζω, γιατί ήμουν αυτός που ήμουν στο δικό μου το κεφάλι. Είναι αυτό που λέμε, όλα με τα μυαλά τους».
Είχες τον Κάριους μπροστά σου… που μετά από χρόνια δέχθηκε και σκληρή κριτική στον τελικό Champions League. Γενικότερα θεωρείς όλη αυτή την κριτική που δέχονται οι τερματοφύλακες για ένα κακό ματς, άδικη;
«Νομίζω είναι πιο σκληρή γιατί είναι πιο περίπλοκη η θέση. Δεν είναι εύκολο να καταλάβεις κάποια πράγματα. Αλλά κάποια λάθη δεν κρύβονται είναι η αλήθεια. Όλοι τα έχουμε κάνει και θα τα κάνουμε».
Είχες μια σεζόν στη Γερμανία, όταν πήρες την απόφαση να γυρίσεις στην Ελλάδα το έκανες έχοντας την ανάγκη να αποδείξεις κάτι; Η πρόταση του Ολυμπιακού ήταν τόσο δελεαστική; Δεν σου έκανε το εξωτερικό;
«Δεν ήμουν έτοιμος για το εξωτερικό. Δεν είχα το μυαλό να μείνω στο εξωτερικό. Θεώρησα ότι μια επιστροφή στην Ελλάδα ήταν το καλύτερο. Είχα προτάσεις από όλες τις ομάδες τότε. Σίγουρα ο Ολυμπιακός ήταν πολύ δελεαστική πρόταση. Με τον Παναθηναϊκό είχαμε κάποιες κουβέντες που δεν πήγαν εκεί που θα ήθελα».
Ήταν όμως η πρώτη σου επιλογή ο Παναθηναϊκός;
«Ναι ήταν, όλα τα χρόνια εκεί είχα μεγαλώσει. Ήξερα καλύτερα τις καταστάσεις».
Δεν άκουσες όσα θα ήθελες από τους ανθρώπους τότε;
«Ναι, δεν ήταν οικονομικό το θέμα».
Αν ο Παναθηναϊκός σου είχε δώσει τότε όσα θα ήθελες. Θα υπήρχε ποτέ… Καπίνο στον Ολυμπιακό;
«Τότε σίγουρα όχι. Αν άκουγα όσα θα ήθελα θα γυρνούσα στον Παναθηναϊκό. Δεν τα άκουσα, πήγα στον Ολυμπιακό. Όλα για καλό γίνονται στη ζωή. Δεν πειράζει, έζησα και μια άλλη πλευρά….».
Ίσως και μια πολύ σκληρή πλευρά γιατί τότε δεχόσουνα και μια πολύ σκληρή κριτική από τα media. Είχες πει μάλιστα ότι δεν μπορούσες να μιλάς σε δημοσιογράφους. Τι σε έκανε να το δεις διαφορετικά;
«Με είχε κουράσει στην Ελλάδα η καθημερινότητα που υπήρχε με τους οπαδικούς δημοσιογράφους. Που έχουν κάποια αγαπημένα παιδιά. Εγώ ήμουν γενικά πιο απρόσιτος, δεν ήθελα να έχω καμία σχέση και να μιλάω και να λέω πράγματα που συμβαίνουν μέσα στην ομάδα. Γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας μου».
Εσύ ως ποδοσφαιριστής έχεις κάνει βαρύγδουπες δηλώσεις. Όπως πχ το 2017 στο ματς με τη Σπόρτινγκ είχες μιλήσει ανοιχτά για λάθη κλπ. Αυτό δεν το κάνουν όλοι…
«Γενικά πολλά πράγματα ίσως δεν τα κάνουν όλοι, οπότε…»
Στον Ολυμπιακό είχες ζήσει και μια πολύ δύσκολη περίοδο. Πχ το ματς με την ΑΕΚ που η ομάδα κέρδισε 2-0 και η Ένωση το γύρισε σε 2-3 ή το ματς με τον Αστέρα και το γκολ του Ιγκλέσιας. Τότε λέγανε ότι είχες πάει στη Κ 20 του συλλόγου, είναι αλήθεια;
«Όχι αυτό δεν είναι αλήθεια».
Αναφερθήκαμε στα social media. Πόσο δύσκολο είναι να διαβάζεις ανακρίβειες; Για εσένα;
«Δεν είναι σίγουρα το πιο εύκολο πράγμα, Για αυτό όσο περισσότερο μπορείς να μπλοκάρεις κάποια πράγματα, τόσο το καλύτερο για εσένα και την ψυχική σου υγεία. Γιατί όσο και να θες να μην σε επηρεάσει, δεν είναι εύκολο».
Θεωρείς ότι έχεις δεχθεί άδικη κριτική στην καριέρα σου;
«Ο καθένας έτσι θα πιστεύει για τον εαυτό του, δεν ξέρω. Σίγουρα ίσως όλοι έχουμε δεχτεί και μπορεί να μας έχουν παινέψει φορές που δεν έπρεπε. Οπότε ισορροπεί η ζυγαριά».
Θεωρείς ότι αδίκησες τον εαυτό σου ή σε αδίκησαν οι καταστάσεις;
«Τίποτα από τα δύο».
Όταν πήγες στη Νότιγχαμ, είχες τότε τον Μπουχαλάκη και τον Βέλλιο συμπαίκτες. Τότε η ομάδα ήταν στην Championship. Πόσο αυτό σε βοήθησε πιστεύεις να προσαρμοστείς;
«Πάρα πολύ! Κάναμε αρκετή παρέα. Αλλά δεν μπορέσαμε να συνδεθούμε με τα άλλα παιδιά της ομάδας».
Υπήρξε κάποιος προπονητής σταθμός στην καριέρα σου;
«Για τον τερματοφύλακα πιστεύω είναι οι προπονητές τερματοφυλάκων, ο Παναγιώτης ο Αγριογιάννης ήταν ο πρώτος που δούλεψαν και έβαλε τις βάσεις για να γίνω αυτός που είμαι. Αλλά και ο προπονητής που είχα στην Ελβετία με βοήθησε πάρα πολύ…».
Στην Ελβετία θεωρείς ότι γεννήθηκε ένας νέος Καπίνο. Είδαμε εκεί και την αγάπη των οπαδών που είχαν στο πρόσωπό σου.
«Η Ελβετία ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο κομμάτι της καριέρας μου, με έκανε να ξανά αγαπήσω το ποδόσφαιρο. Η κουλτούρα γύρω από το ποδόσφαιρο και η ομάδα και οι καταστάσεις. Η χώρα, το πρωτάθλημα και ο κόσμος ήταν κάτι που με έκανε να νιώσω πολύ καλά».
Επί Σάντος κλήθηκες πρώτη φορά στην Εθνική. Ηταν κάτι που περίμενες;
«Ήταν κάτι που δεν περίμενα ποτέ. Ήταν κάτι απρόσμενο και κάτι πάρα πολύ ωραίο. Είμαι πάρα πολύ περήφανος για αυτό. Ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό».
Το ντεμπούτο με Ρουμανία ήρθε θα έλεγε κανείς… απρόσμενα. Πώς ένιωσες τότε;
«Ήταν κάτι που δεν περίμενα, ευτυχώς ήταν φιλικό. Έτρεμα θυμάμαι. Είναι η πιο περήφανη στιγμή που μπορείς να νιώσεις, το να αγωνιστείς με το εθνόσημο. Ειδικά το να πας και σε κάποια μεγάλη διοργάνωση, όπως είχα την τύχη να πάω στο Μουντιάλ το 2014. Αυτό είναι κάτι που κοιτάς πίσω και είσαι χαρούμενος που το έχεις ζήσει».
Ποιες εικόνες σού έρχονται εντονότερα;
«Το ματς με την Κόστα Ρίκα σίγουρα, το πρώτο ματς με την Κολομβία που ήταν γεμάτο το γήπεδο με Κολομβιανούς. Αλλά και η πρόκριση με την Ακτή Ελεφαντοστού με το πέναλτι του Σαμαρά. Μετά μπήκαμε όλοι μέσα στο γήπεδο και πανηγυρίσαμε».
Από τότε έχει να προκριθεί η εθνική σε μεγάλη διοργάνωση. Παρόλο που βλέπουμε ότι υπάρχει το ταλέντο. Απ’ έξω πώς το βλέπεις εσύ αυτό;
«Ειδικά η τωρινή φουρνιά και σε συνάρτηση με το πόσο διαφορετικές είναι οι διοργανώσεις και πώς μπορείς να περάσεις πλέον. Θεωρώ ότι είναι δεδομένο ότι πρέπει να βρεθούμε στην επόμενη διοργάνωση».
Έχεις κάποιον που σου αρέσει πολύ από τη φουρνιά αυτή;
«Έχουν απίστευτο ταλέντο όλοι. Μου αρέσουν πολύ ο Καρέτσας και ο Τζόλης».
Πλέον αγωνίζεσαι στην Κύπρο και, όπως ανέφερες, το επέλεξες και για την οικογένειά σου. Πώς ζεις την προσαρμογή σου στην ΑΕ Λεμεσού;
«Είμαι πολύ χαρούμενος με την επιλογή και με την ομάδα. Είναι ένας πολύ μεγάλος σύλλογος και είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι εδώ. Το πρωτάθλημα στην Κύπρο είναι επίσης πολύ ανταγωνιστικό και αμφίρροπο. Είμαι σε μία από τις πιο ιστορικές ομάδες και ο στόχος είναι οι διακρίσεις. Φαίνεται ότι το επίπεδο στην Κύπρο είναι ανεβασμένο και αυτό αποτυπώνεται και στη βαθμολογία της UEFA»
Πηγή:gazzeta.gr
