Της Κατερίνας Κυριάκου
Υπάρχουν βραδιές που δεν ανήκουν μόνο στην ιστορία μιας ομάδας αλλά μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη ενός ολόκληρου λαού. Η 3η Αυγούστου 2005 είναι μία από αυτές.
Η Ανόρθωση της Αμμοχώστου, με οδηγό τον Τιμούρ Κετσπάγια, ταξίδεψε στο καυτό «Αβνί Ακέρ» για τον επαναληπτικό με την Τραμπζονσπόρ (Β’ προκριματικός Τσάμπιονς Λιγκ), ως το απόλυτο αουτσάιντερ και επέστρεψε τελικά θριαμβεύτρια, υπογράφοντας μία από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές επιτυχίες του κυπριακού ποδοσφαίρου.
Η νίκη με 3-1 στο πρώτο ματς στο ΓΣΠ είχε δώσει το προβάδισμα, όμως, στην Τραπεζούντα η προσπάθεια έμοιαζε με αποστολή επιβίωσης. Οι συνεχείς προκλήσεις, το εχθρικό κλίμα και η αφόρητη πίεση δεν λύγισαν την «Κυρία», που παρουσιάστηκε με ψυχή, πίστη, πειθαρχία και κυρίως τσαμπουκά!
Η Τραμπζονσπόρ πίεσε ασφυκτικά, προηγήθηκε στο σκορ και η αποβολή του Κατσαβάκη έκανε την προσπάθεια δυσκολότερη.
Όμως, η Ανόρθωση αρνήθηκε να παραδοθεί! Με πάθος, αποφασιστικότητα και κατάθεση ψυχής άντεξε μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, σφραγίζοντας μια ιστορική πρόκριση που έμεινε χαραγμένη, για πάντα στις καρδιές όλων των φιλάθλων. 
Με τη λήξη της αναμέτρησης, χιλιάδες κόσμου όλων των ομάδων, όχι μόνο της Ανόρθωσης, βγήκαν στους δρόμους, για να πανηγυρίσουν και ακολούθως μετέβησαν στο αεροδρόμιο Λάρνακας και υποδέχθηκαν τους θριαμβευτές, ως πραγματικούς ήρωες!
Είκοσι ένα χρόνια μετά, η βραδιά της Τραπεζούντας εξακολουθεί ν’ αποτελεί σημείο αναφοράς.
Μια νύχτα που η Ανόρθωση ύψωσε το ανάστημά της απέναντι σε κάθε δυσκολία και έγραψε, με χρυσά γράμματα, μία από τις πιο ένδοξες σελίδες της ιστορίας της.
