Γράφει ο Χρίστος Ρομπόλης (sport-fm.gr)
Σε ήττα ή ακόμη και σε νίκη, κάποια πράγματα είναι τόσο προφανή που δεν θέλουν περαιτέρω ανάλυση. Η δέκατη αγωνιστική της EuroLeague μπορεί να βρήκε με διαφορετικά συναισθήματα τους «αιώνιους», αλλά δίδαξε πράγματα σε αμφότερους. Στον μεν Ολυμπιακό πως έχει άμεση ανάγκη έναν γκαρντ με ποιοτικά χαρακτηριστικά για να μην πασχίζει να βάλει «γκολ» όπως στα δύο τελευταία ματς με Φενέρμπαχτσε και Ερυθρό Αστέρα, στον δε Παναθηναϊκό πως για να αξιοποιήσει το υπερόπλο που λέγεται Κέντρικ Ναν θα πρέπει να τον πλαισιώσει με συγκεκριμένους παίκτες ή ακόμη και να τον κρύψει σε κάποιες καταστάσεις.
Η ανάγκη του Ολυμπιακού που «φώναξε» στο ματς με τον Ερυθρό Αστέρα
Ο Ολυμπιακός τελείωσε το ματς με τον Ερυθρό Αστέρα με +17 κατοχές, αλλά έχασε γιατί… έσπασε τα καλάθια. Με εξαίρεση τον μεταφυσικά σταθερό Βεζένκοφ, κανένας από τα υπόλοιπα επιθετικά στηρίγματα της ομάδας δεν είχε είτε την ποιότητα είτε το καθαρό μυαλό για να προσφέρει επιθετικές λύσεις, με αποτέλεσμα αυτό το εφιαλτικό 22/71 στα σουτ.
Στα δύο παιχνίδια που έδωσε στη Sunel Arena απέναντι σε πραγματικά καλές ομάδες, τη Φενέρμπαχτσε και τον Ερυθρό Αστέρα, ο Ολυμπιακός είχε 59 πόντους ανά αγώνα με 31/70 δίποντα (44,2%) και 12/61 τρίποντα (19,6%). Σε αμφότερα το πάθος και η προσπάθεια ήταν εκεί, αλλά «φώναζε» η απουσία των Μοντέρο και Ντόρσεϊ, με τον Φουρνιέ να είναι ωσεί παρών στο δεύτερο. H πυρηνοκίνητη επίθεση των πρώτων αγωνιστικών, που κέρναγε δεξιά κι αριστερά 100άρες, έχει στις τελευταίες τέσσερις αγωνιστικές την 18η χειρότερη επίθεση στην Ευρωλίγκα.
Τα δύο αυτά παιχνίδια καταδεικνύουν στον Ολυμπιακό τι είδους παίκτη έχει ανάγκη να αποκτήσει… χθες. Γιατί, σύμφωνοι, ο Φουρνιέ και ο ΜακΙντάιρ δεν θα είναι ξανά τόσο αρνητικοί, αλλά δεν μπορεί η ομάδα να βασιστεί μόνο σε αυτούς και τον Βεζένκοφ για μήνες, μέχρι τέλος πάντων να επιστρέψει ο Μοντέρο και… ΑΝ επιστρέψει ποτέ ο Ντόρσεϊ. Οι «ερυθρόλευκοι» χρειάζονται άμεσα έναν χειριστή με προσωπική φάση και καλές αποφάσεις για να αποφορτιστούν οι υπόλοιποι, ειδάλλως διατρέχουν τον κίνδυνο να φτάσουν με τα μεγάλα τους ατού «σκασμένα» την άνοιξη, όταν και κρίνονται όλα.
Ο Κόντσαρ έκανε θετικό ντεμπούτο, παρότι άποντος. Έβγαλε άμυνες, έπαιξε έξυπνα, έδειξε πως θα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια του Μπαρτζώκα, ωστόσο ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή δεν έχει τόσο μεγάλη ανάγκη έναν ακόμη ρολίστα, αλλά θέλει έναν παίκτη να «κουβαλήσει». Η μεταγραφή του Κόντσαρ δεν είναι… άκαιρη, καθώς είχε δρομολογηθεί προτού προκύψουν τα μαζεμένα προβλήματα στην περιφέρεια της ομάδας, όταν ακόμη οι Πειραιώτες πάσχιζαν στην άμυνα. Φαντάζει όμως τέτοια (άκαιρη), καθώς πλέον οι ανάγκες της ομάδας έχουν διαφοροποιηθεί και είναι στην επίθεση, όχι στην άμυνα.
Η κατάλληλη πλαισίωση θα απογειώσει τον Ναν
Καμία νίκη επί της Ρεάλ δεν είναι αυτονόητη, πόσω μάλλον μέσα στη Μαδρίτη, όσες απουσίες και αν έχει αυτή η… απέθαντη ομάδα. Ο Παναθηναϊκός έκανε ένα βήμα μπροστά με την εμφάνισή του την Τετάρτη, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν χρήζουν βελτίωσης οι αδυναμίες που παρουσίασε και πάλι σε άμυνα κι επίθεση.
Το σημαντικό κέρδος για τους «πράσινους» ήταν η… υπενθύμιση (σε όσους το χρειάζονταν) της κλάσης του Κέντρικ Ναν. Ο Αμερικανός γκαρντ απέδειξε πως μπορεί να λειτουργήσει και στο πλαίσιο Ομπράντοβιτς, αλλά το ζητούμενο είναι-όπως σχεδόν για όλους τους παίκτες-η κατάλληλη πλαισίωσή τους: από τον… Γιάννη Αντετοκούνμπο, μέχρι τον Σάσα Βεζένκοφ, υπάρχει μια κατηγορία παικτών που συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ή συγκεκριμένες αδυναμίες τους «απαιτούν» να περιβάλλονται από τους κατάλληλους παίκτες για να αποδώσουν. Όχι τους πιο ποιοτικούς, αλλά τους πιο συμβατούς.
Ο «Ζοτς» ξέρει καλύτερα από τον καθέναν πως δεν νοείται να… αποτάξει την απαράμιλλη ποιότητα του Ναν στον βωμό μιας πιο αποτελεσματικής άμυνας και είναι φανερό πως αναζητεί τρόπους για να γίνεται περισσότερο αποδοτικός επιθετικά και λιγότερο επιζήμιος αμυντικά. Στη Μαδρίτη έκανε πολλά περισσότερα από το να τον αποσύρει στην άμυνα με αλλαγές χάντμπολ. Φρόντισε όσο ήταν στο παρκέ να πλαισιώνεται από ως επί το πλείστον καλούς αμυντικούς: Από τα σχεδόν 24 λεπτά που πέρασε στο παρκέ, τα 22,7 είχε τον Λεσόρ στο «5», τα 14,9 με τον Γιαμπουσέλε στο «4», τα 14,5 με τον Μπόνγκα σε ρόλο πασπαρτού στην άμυνα και μόλις 8,7 με τον Φρανσίσκο και 1 με τον Μήτογλου.
Η εξίσωση δεν είναι απλή ακόμη και για τον δάσκαλο Ομπράντοβιτς. Όχι όταν και οι άλλοι δύο χειριστές του ρόστερ, Φρανσίσκο και Σλούκας, έχουν αντίστοιχους αμυντικούς περιορισμούς αλλά και όταν τουλάχιστον στο «5» δεν διαθέτει το rim protection που θα απαιτείτο για να περιορίσει τη ζημιά που υφίσταται από την αδυναμία των άσων του, καθώς ο Λεσόρ δεν είχε ποτέ αυτή την αρετή και ο Φαλ τουλάχιστον προς ώρας δείχνει να μην την έχει στο ίδιο επίπεδο, με τα χρόνια και τους τραυματισμούς να τον έχουν βαρύνει πολύ. Παίκτες όπως ο Μπάντιο και ο Μπόνγκα αποκτήθηκαν για αυτόν ακριβώς τον λόγο, να προσφέρουν ισορροπία στην πίσω πλευρά του παρκέ δηλαδή, αλλά οι δυο τους δεν μπορούν να παίζουν 40 λεπτά και να κλείνουν κάθε «τρύπα», ενώ ο Καλαϊτζάκης θα δυσκολεύεται να βρίσκει θέση στην δωδεκάδα στην EuroLeague.
Οι προπονήσεις που… σπανίζουν, πολύ περισσότερο από τις συνθήκες πίεσης ενός αγώνα, θα οδηγήσουν, αργά ή γρήγορα, στην εύρεση των πιο λειτουργικών σχημάτων. Και ένας προπονητής που στο κομμάτι της σημασίας που δίνει στην προπόνηση είναι old-school, όπως ο Ομπράντοβιτς, θα βρει τον τρόπο και το πλαίσιο για να εισπράξει το μέγιστο του ταλέντου του Ναν με τη μίνιμουμ ζημιά στα μετόπισθεν.
