Εκείνο το πρωί η Ντάλμα, η «Ντόνια Τότα», τον κοίταζε να ντύνεται μπροστά στον καθρέφτη. Φόρεσε λευκό πουκάμισο, τιρκουάζ βελούδινη καμπάνα και μαύρα μοκασίνια. Τον συνόδευσε ως την πόρτα, τον φίλησε στο μέτωπο και του είπε: «Παιδί μου, σήμερα θα προσευχηθώ για σένα». Ήταν 20 Οκτωβρίου 1976 και ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα θα αγωνιζόταν για πρώτη φορά ως επαγγελματίας.
Ήταν ήδη ένα μικρό θαύμα. Με τις «Σεμπογίτας», την ομάδα των παιδιών της Αρχεντίνος Τζούνιορς του Φρανθίσκο Κορνέχο, σκόρπιζε ομορφιά σε κάθε γήπεδο. Ζούσε ακόμη με τους δικούς του, στο νούμερο 523 της οδού Αθαμόρ, στη Βίγια Φιορίτο, ανάμεσα στη λάσπη και τις παράγκες της νότιας περιφέρειας του Μπουένος Άιρες. Ο σύλλογος του είχε νοικιάσει διαμέρισμα σε καλή γειτονιά, αλλά εκείνος σπάνια πήγαινε. Προτιμούσε να κοιμάται στο σπίτι του φίλου του Χόρχε Σιτερσπίλερ, στο κρεβάτι του Χουάν Εδουάρδο, του αδελφού του Χόρχε που είχε πεθάνει νέος. Όταν οι σκέψεις δεν τον άφηναν να κλείσει μάτι, έγνεφε στον φίλο του για μια παρτίδα «Εστανσιέρο», την αργεντίνικη εκδοχή της Μονόπολης.
Αντίπαλος εκείνη τη μέρα ήταν η Ταγιέρες ντε Κόρδοβα. Ο «Πελούσα», όπως τον φώναζαν στο σπίτι για τις πυκνές μαύρες μπούκλες του, ήταν 15 ετών, 11 μηνών και 20 ημερών. Καθώς πήγαινε προς τον πάγκο, έψαξε με το βλέμμα τον πατέρα του στην κερκίδα και τον βρήκε. Ο Ντον Ντιέγκο είχε ζητήσει να φύγει νωρίτερα από τη δουλειά και, προς έκπληξη όλων, του το είχαν επιτρέψει.Μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο στη θέση του Τζιακομπέτι, με την ομάδα του να χάνει 1-0 από γκολ του Λουδουένια. Φορούσε το νούμερο 16, σε κόκκινη φανέλα με λευκή διαγώνια ρίγα. Του άρεσε, παρότι ήταν η φανέλα της Ρίβερ Πλέιτ ανάποδα, κι εκείνος ήταν φανατικός της Μπόκα.
Η πρώτη του επαφή με την μπάλα ήταν μια αποκάλυψη. Την πήρε από τον Οβελάρ στα τρία τέταρτα, με την πλάτη στην αντίπαλη εστία. Τη σταμάτησε με το αριστερό, έκανε μια προσποίηση με το σώμα, γύρισε απότομα και την πέρασε ανάμεσα από τα πόδια του αντιπάλου του. Ο αντίπαλός του, Χουάν Ντομίνγκο Πατρίσιο Καμπρέρα, είχε όνομα βγαλμένο από τραγούδι του τάνγκο έμεινε να… κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα. Η κερκίδα ξέσπασε σε ένα παρατεταμένο «ολέ».
Την αναμέτρηση η Αρχεντίνος την έχασε. Ο Μαραντόνα κέρδισε το μέλλον. Σε λιγότερο από έναν μήνα πέτυχε τα πρώτα του γκολ, δύο απέναντι στη Σαν Λορέντσο. Χρόνια αργότερα αφηγήθηκε ότι πριν μπει στο γήπεδο ο προπονητής Μόντες γύρισε προς τον πάγκο και τον ρώτησε: «Είσαι έτοιμος;». Ο μικρός δεν είπε λέξη. Απλώς τον κοίταξε στα μάτια. Αυτή ήταν η απάντησή του.
