Ούτε το γκολ του, ούτε οι χαμένες ευκαιρίες, ούτε ο σεβασμός που έλαβε και έδειξε σε συμπαίκτες και αντιπάλους. Ένα σπριντ ήταν. Μια προσπάθεια. Μερικά δευτερόλεπτα που φανέρωσαν το πάθος του Μέσι για την εθνική ομάδα της Αργεντινής. Και που τον έκαναν ν’ αποκτήσει πιο ποδοσφαιρικά… θεϊκή υπόσταση στα μάτια του κόσμου.
Η συμμετοχή αυτή δεν θα ήταν… guest star. Δεν θα έπαιρνε απλά λίγο χρόνο. Ούτε θα ήταν παρών μονάχα για το χειροκρότημα και τα πυροτεχνήματα. Το έπαιξε στα ίσα όλο το 90λεπτο. Έτρεξε. Ίδρωσε. Δεν θα άφηνε ούτε δευτερόλεπτο ανεκμεταλλευτο. Θα το γευόταν όλο, από την αρχή ως το τέλος το ύστατο χαίρε του προς την εθνική ομάδα της Αργεντινής.
Και ανάμεσα στις υπόλοιπες προσπάθειές του στο χορτάρι, ο Λίο Μέσι κέρδισε το χειροκρότημα, τον ήδη δεδομένο θαυμασμό και εξυψώθηκε ακόμα πιο πολύ στα μάτια του κόσμου, στο φινάλε – αφού πάντοτε όταν κάτι ετοιμάζεται να χαθεί παίρνει ακόμα μεγαλύτερη σπουδαιότητα – για ένα σπριντ που έκανε.
Μια βαθιά μπαλιά που επέλεξε να κυνηγήσει. Με τα πόδια του, από καιρό, να του λένε ότι δεν έχει κάτι άλλο να δώσει. Σε μια στιγμή την οποία θα μπορούσε εύκολα ν’ αφήσει δίχως να κουραστεί περισσότερο. Κι όμως, έτρεξε με όσες δυνάμεις είχε. Σεβάστηκε τη φανέλα που φορούσε, τον κόσμο που βρισκόταν στο «Μονουμεντάλ» για να τον παρακολουθήσει κι άφησε το σώμα του να παραπονιέται, δίχως να το ακούει το μυαλό.
Και τα κατάφερε. Κι έφτασε στην μπάλα. Τη σταμάτησε, την… πάγωσε προτού φύγει άουτ και κράτησε το παιχνίδι σε εξέλιξη. Κάτι τέτοιες μικρές στιγμές ποδοσφαιρικής πειθαρχίας, συνέπειας και αυταπάρνησης, πάντοτε είναι πιο λαμπερές..
Πηγή:England365.gr
