Ήταν να μη γίνει η αρχή. Η Εθνική Ελλάδας πήρε χρυσό τρίποντο στο Βελιγράδι με ανατροπή στο 90+5′ το οποίο εδικαιούτο 100% βάσει της εικόνας της απέναντι στους Σέρβους και πήρε τόσο μεγάλη φόρα που ισοπέδωσε μία από τις κλασικές ποδοσφαιρικές μηχανές σε εθνικό επίπεδο: την εθνική Γερμανίας.
Ναι, την τετράκις πρωταθλήτρια κόσμου και τρις πρωταθλήτρια Ευρώπης, που ναι μεν προσπαθεί εδώ και μία ντουζίνα χρόνια να ξαναβρεί την χαμένη αγωνιστική της ταυτότητα (αποκλεισμοί στη φάση των ομίλων στο Μουντιάλ του 2018 και του 2022, αποκλεισμός στους 32 από την Παραγουάη στο περασμένο Μουντιάλ) αλλά η οποία έχει στον πάγκο της έναν από τους πλέον επιδραστικούς και ικανούς προπονητές που φιγουράρουν αυτή τη στιγμή στην ευρωπαϊκή ήπειρο, τον Γιούργκεν Κλοπ.
Και όμως, απέναντι στην Μάνσαφτ η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν φοβήθηκε, δεν την αντιμετώπισε με δέος, αλλά αντίθετα έπαιξε με σχέδιο, οργάνωση και πλάνο, για να μπλοκάρει την αντίπαλό της στο μεγαλύτερο κομμάτι της αναμέτρησης και στην τελική ευθεία να χτυπήσει σαν κόμπρα για να φύγει με ένα ιστορικό διπλό.
Με τα 8/11 της ενδεκάδας στο Βελιγράδι και τα 7/11 της ενδεκάδας στο Άουγκσμπουργκ να είναι παίκτες που αγωνίζονται στο εξωτερικό και να έχουν άπειρες ποδοσφαιρικές παραστάσεις, ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιο πως το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα θα είχε τον απαιτούμενο αέρα, με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς να έχει περάσει τη φιλοσοφία του στους παίκτες του και τα αποτελέσματα να αποτυπώνονται στο χορτάρι από την εκκίνηση του φετινού Nations League.
H θέση που κάνει τη διαφορά υπέρ της Εθνικής
Και αν μάλιστα για κάποιους δεν ήταν είδηση η καλή αμυντική λειτουργία, με δεδομένο πως η Ελλάδα είχε πάντα παράδοση στο να βγάζει καλούς αμυντικούς και τερματοφύλακες, το σημείο που έκανε άπαντες να υποκλιθούν και να παραδεχτούν πως κάνει πλέον τη διαφορά ήταν στη θέση “9”.
Αυτήν του σέντερ φορ, του παραδοσιακού στράικερ, ο οποίος θα είναι σε θέση να δώσει μάχες με όλους τους αντίπαλους στόπερ και οποίος θα χρειαστεί να θυσιαστεί ενίοτε για να βρουν χώρο δράσης οι εξτρέμ και μεσοεπιθετικοί, με την γαλανόλευκη να έχει πλέον την πολυτέλεια να διαθέτει πολλές λύσεις στη συγκεκριμένη θέση αφήνοντας πίσω τις εποχές που ψάχναμε φορ με το… κυάλι.
Ούτε έναν, ούτε δύο, ούτε τρεις αλλά πέντε παίκτες για τη θέση του φορ μπορεί να εμπιστευτεί αυτή τη στιγμή με κλειστά μάτια ο Γιοβάνοβιτς και να έχει την απαίτηση να τον βγάλουν ασπροπρόσωπο βάσει αξίας και φόρμας, με τον Σέρβο να δίνει μάλιστα χρόνο συμμετοχής σε όλους στις πρώτες εκτός έδρας αποστολές της ομάδας του.
Στην πρεμιέρα με την Σερβία ξεκίνησαν βασικοί οι Παυλίδης (δεύτερος κορυφαίος σκόρερ στην Ευρώπη τη φετινή σεζόν) και Κωστούλας (βασικός πλέον στην Μπράιτον και με τελευταίο παράσημο το εκπληκτικό γκολ του απέναντι στην Άρσεναλ στον θρίαμβο των γλάρων με 3-0) και τη θέση τους στο δεύτερο μέρος πήραν οι Τεττέη (σε δαιμονιώδη φόρμα φέτος με τον Παναθηναϊκό) και Ιωαννίδης (που αρχίζει να βρίσκει σιγά σιγά τον εαυτό του στην Σπόρτινγκ), με τον… πέμπτο της παρέας, Δουβίκα, να καθαρίζει το ματς στο 90+5′ ορμώμενος από τη σούπερ παρουσία του στην Κόμο από τις αρχές της περασμένης σεζόν.
Απέναντι στην Γερμανία που χρειάστηκε να υποφέρουν περισσότερο οι διεθνείς αμυντικά και να μην πάρουν τόσα ρίσκα στην επίθεση, έπαιξαν οι Παυλίδης, Τεττέη και Ιωαννίδης, όμως ακόμη και έτσι η Εθνική έφτιαξε φάσεις και θα μπορούσε να πετύχει ακόμη ένα γκολ πέρα εκείνου του Κουρμπέλη που την έβαλε σε θέση οδηγού στον 2ο όμιλο της League A.
Αν θέλει μάλιστα κάποιος να δει όλο το δάσος και να μην μείνει μόνο στο δέντρο της Εθνικής Ελλάδας που είναι πλούσιο, παραγωγικό και βγάζει καρπούς στην επίθεση, θα διαπιστώσει πως η πεντάδα στην οποία μπορεί να βασίζεται ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς κάνει αρκετούς διάσημους συναδέλφους του είτε να πονοκεφαλιάζουν είτε να μελαγχολούν, είτε και τα δύο!
Εννιάρια στο ποδόσφαιρο, τι δύσκολο πράγμα
Πρώτος και καλύτερος ο Γιούργκεν Κλοπ ο οποίος είδε τον Κάι Χάβερτς να τραυματίζεται στην εκτός έδρας πρεμιέρα με την Ολλανδία στο 30ο λεπτό και τον έλουσε κρύος ιδρώτας, για τον απλούτατο λόγο πως ο φορ της Άρσεναλ είναι ουσιαστικά η μοναδική αξιόπιστη λύση για τη φανέλα με το Νο 9 (πίσω του στην ιεραρχία οι Βολτεμάντε και Μπούρκαρντ) και τη δύναμη της Γερμανίας να βρίσκεται πίσω από τον επιθετικό με την παρουσία των Μουσιάλα, Βιρτς, Αντεγέμι, Σάντε και Γκνάμπρι.
Όχι βέβαια πως η Ολλανδία πάει πίσω, αφού από τη λίστα των παικτών που βρέθηκαν μέσα στις πρώτες κλήσεις του Τσάβι για την φετινή περιπέτεια στο Nations League, μοναδικός κλασικός φορ- χωρίς ίχνος υπερβολής- είναι ο Μπράιν Μπρόμπεϊ του Άγιαξ, με τους Χάκπο και Μάλεν να έχουν έφεση στο σκοράρισμα αλλά να λειτουργούν καλύτερα ως περιφερειακοί επιθετικοί ή ως εξτρέμ.
Ο εξαιρετικός συνδυασμός ποιότητας και ποσότητας της Εθνικής στο “9” φαίνεται πάντως ακόμη αν συγκριθεί και με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου αφού με εξαίρεση την πυραυλοκίνητη και διαστημική Γαλλία που έχει στη γραμμή κρούσης τους Εμπαπέ, Ντεμπελέ, Ντουέ και Ολίσε, τα άλλα θηρία “ζορίζονται” στη θέση του σέντερ φορ.
Η Αγγλία έχει τον top class Χάρι Κέιν που είναι επιπέδου Χρυσής Μπάλας αλλά ως εναλλακτική λύση έχει τον Ντόμινικ Κάλβερτ-Λιούιν (ο Τούχελ άφησε εκτός αποστολής τον Γουότκινς), με τα βαριά όπλα της Σάκα, Πάλμερ, Γκόρντον, Ράσφορντ, Μπέλιγχαμ, Έζε και Ρότζερς να γεμίζουν τις υπόλοιπες θέσεις του γηπέδου από τη μέση και μπροστά.
Στην Ιταλία που δεν έχει καμία σχέση με την σκουάντρα ατζούρα περασμένων δεκαετιών και αναζητεί τρόπο να αναδυθεί εκ νέου στην επιφάνεια (απούσα από Μουντιάλ μετά από το 2014) υπάρχουν οι Κεν και Εσπόζιτο ως μοναδικό αξιόπιστο δίδυμο ενώ η Ισπανία που αποτελεί ομάδα-πρότυπο είναι η πρώτη που διάλεξε να ζει χωρίς κλασικό επιθετικό εδώ και πολλά χρόνια.
Από τον Λουίς Αραγονές μέχρι και τους Λουίς Ενρίκε και Λουίς ντε λα Φουέντε η εθνική Ισπανίας ακολούθησε ένα μοντέλο που ο κλασικός σέντερ φορ δεν είναι πανάκεια και με αυτή την απόφαση που πήρε δικαιώθηκε πλήρως, έχοντας κατακτήσει την τελευταία 20ετία πέντε διεθνείς τίτλους: 3 Euro και 2 Μουντιάλ.
Οι περιφερειακοί επιθετικοί Ογιαρθάμπαλ και Φεράν Τόρες βαφτίστηκαν “ψευτοεννιάρια” για να υποστηρίξουν τη θέση, με την ρόχα να μην ακουμπάει τόσο πολύ τη μπάλα στο ζωγραφιστό μέσω των καθαρόαιμων στράικερ αλλά να βασίζεται σε εξτρέμ και μεσοεπιθετικούς όπως οι Γιαμάλ, Νίκο Γουιλιαμς, Πίνο, Όλμο, Πέδρι, Μπαένα και Φερμίν Λόπεθ.
Τα ελληνικά κανόνια είναι πλέον οπλισμένα
Αν δε, διευρύνει κάποιος τη σχετική έρευνα για την αναζήτηση επιθετικών ολκής που αγωνίζονται ως “9άρια” και μυρίζονται το γκολ από μακριά, θα διαπιστώσει πως ούτε σε Πορτογαλία και Βέλγιο υπάρχει τέτοια πλειάδα λύσεων στη συγκεκριμένη θέση.
Με τον Κριστιάνο Ρονάλντο να είναι πλέον 41 ετών και να ετοιμάζεται σιγά σιγά να παραδώσει τη σκυτάλη στους νεότερους, ο Γκονσάλο Ράμος είναι ουσιαστικά η μοναδική ποιοτική λύση στους Ίβηρες έχοντας ως συμπαραστάτη τον Ζοάο Φέλιξ ενώ στους Κόκκινους Διαβόλους υπάρχει μόνο το δίδυμο Λουκάκου-Οπέντα με την υποστήριξη του Ντε Κετελάρε: ενός επιθετικού πολυεργαλείου.
Εν κατακλείδι; Σε μία εποχή που ο κλασικός επιθετικός δεν βρίσκεται εύκολα ακόμα και σε επίπεδο εθνικών ομάδων όπου οι ομοσπονδιακοί τεχνικές έχουν να ψαρέψουν από μία απίστευτα μεγάλη ποδοσφαιρική δεξαμενή, η “φτωχή πλην τίμια” Εθνική Ελλάδας είναι γεμάτη με ποιότητα και ποσότητα στη θέση του σέντερ φορ, όση δεν είχε ποτέ στην ιστορία της.
Μπαίνοντας μάλιστα στην εξίσωση το μπόλικο ταλέντο που υπάρχει στα αμυντικά και επιθετικά της άκρα και η αξιοπιστία που εμπνέουν οι στόπερ και οι τερματοφύλακές της, όλα συνηγορούν στο γεγονός πως μιλάμε για μία χρυσή γενιά, όπου η πορεία στο φετινό Nations League ενδέχεται να είναι μόνο η αρχή. Άλλωστε, το Μουντιάλ 2030 και -κυρίως- το Euro 2028 δεν είναι μακριά…
