Με λόγια γεμάτα συγκίνηση, ευγνωμοσύνη και προσωπικές αναμνήσεις, η Κάλια Παπαδοπούλου αποχαιρέτησε τον Δημήτρη Παλάλα, τον πρώτο της προπονητή και μετέπειτα μέντορά της, αναδεικνύοντας μέσα από τον επικήδειό της την τεράστια προσφορά του στην ΑΕΛ και την κυπριακή καλαθόσφαιρα.
Αναλυτικά ο επικήδειος της Κάλιας Παπαδοπούλου:
«Σήμερα στέκομαι εδώ με πολύ μεγάλη συγκίνηση, αλλά και με απέραντη ευγνωμοσύνη.
Ο άνθρωπος που αποχαιρετούμε δεν ήταν για μένα απλώς ο πρώτος μου προπονητής. Ήταν ο άνθρωπος που με είδε όταν ήμουν μόλις δεκατριών χρονών και πίστεψε σε μένα.
Τότε αγωνιζόμουν στις κορασίδες της ΑΕΛ. Ο Δημήτρης Παλάλας με κάλεσε στην πρώτη ομάδα των γυναικών. Για ένα κορίτσι δεκατριών χρονών, αυτό ήταν κάτι πολύ μεγάλο. Ίσως τότε να μην καταλάβαινα πλήρως τι σήμαινε. Σήμερα ξέρω: ήταν η πρώτη μεγάλη ευκαιρία που μου έδωσε ένας άνθρωπος ο οποίος πίστεψε ότι μπορούσα να αναμετρηθώ με τις γυναίκες της ΑΕΛ.
Ο Coach Δημήτρης ήταν αυστηρός. Πίστευε στην πειθαρχία και απαιτούσε από εμάς το καλύτερο. Πίσω όμως από την αυστηρότητά του υπήρχε αγάπη. Μας αγαπούσε όλες το ίδιο, στεκόταν δίπλα μας σαν παιδαγωγός και μας συμβούλευε σαν πατέρας.
Μας δίδαξε ότι το μπάσκετ δεν είναι μόνο νίκες και ήττες. Είναι προσπάθεια, σεβασμός, ήθος και αξιοπρέπεια. Είναι και ο τρόπος που στέκεσαι απέναντι στους άλλους.
Ήταν προπονητής μου μέχρι τα 18 μου, όταν έφυγα για σπουδές. Όταν επέστρεψα, δεν έπαψε να είναι δίπλα μου. Έγινε ο μέντοράς μου. Ήταν εκεί, πίσω από τον πάγκο της ΑΕΛ, να παρακολουθεί, να αγωνιά, να χαίρεται και να καμαρώνει κάθε επιτυχία της ομάδας μας.
Το 2015–16, όταν ήμουν προπονήτρια στη γυναικεία ομάδα της ΑΕΛ, αγωνιζόμουν ακόμη ως παίκτρια. Του ζήτησα κάτι που είχε για μένα τεράστια σημασία: να καθίσει στον πάγκο μαζί μου.
Ήθελα δίπλα μου τον άνθρωπο που μου είχε δώσει την πρώτη μου ευκαιρία. Και εκείνος ήρθε. Μαζί κατακτήσαμε το πρωτάθλημα, με 3–2 και με ανατροπή. Θυμάμαι ακόμη πόσο χάρηκε. Ήταν σαν να το κέρδιζε ο ίδιος ξανά. Ο Δημήτρης Παλάλας ήταν ο πρώτος προπονητής της γυναικείας ΑΕΛ που κατέκτησε το πρωτάθλημα γυναικών το 1992.
Το 2022 ανέλαβα την ανδρική ομάδα της ΑΕΛ ως προπονήτρια. Ο Coach Δημήτρης ήταν και πάλι εκεί. Πίσω από τον πάγκο, όπως πάντα.
Στις δύσκολες στιγμές ενός αγώνα, όταν αγχωνόμουν, πολλές φορές γύριζα ενστικτωδώς να τον κοιτάξω. Δεν χρειαζόταν να μου πει τίποτα. Ένα γλυκό χαμόγελο, ένας σηκωμένος αντίχειρας, και ήταν σαν να μου έλεγε: «Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά».
Ο Coach Δημήτρης υπήρξε κομμάτι της ζωής μιας ολόκληρης γενιάς αθλητών και αθλητριών. Οι φίλες που στέκονται δίπλα μου εδώ και περισσότερα από τριάντα χρόνια είναι τα ίδια κορίτσια που γνώρισα τότε, στην ομάδα των κορασίδων.
Είμαστε σήμερα εδώ για να τον αποχαιρετήσουμε, γιατί ήταν ο δάσκαλός μας. Μέσα από την ομάδα μάς χάρισε μια παρέα που κράτησε μια ζωή.
Και, φυσικά, έχουμε τις δικές μας αναμνήσεις. Όταν τον νευριάζαμε, ξέραμε τι μας περίμενε: αμέτρητα οκταράκια πάνω κάτω στο γήπεδο! Θυμάμαι ακόμη τα πρωινιάτικα Σάββατα στο Λανίτειο: κάναμε στίβο, σαράντα λεπτά τρέξιμο το πρωί και άλλα σαράντα λεπτά το απόγευμα.
Τότε μπορεί να μας εκνεύριζε λίγο. Σήμερα θα δίναμε τα πάντα για να τρέξουμε ένα ακόμη από εκείνα τα οκταράκια, μόνο και μόνο για να τον ακούσουμε να μας φωνάζει ξανά.
Ο Δημήτρης ήταν σπουδαίος αθλητής, σημαία της ΑΕΛ μας. Υπηρέτησε την ΑΕΛ από πολλές θέσεις και πρόσφερε στην κυπριακή καλαθόσφαιρα σε όλη του τη ζωή. Πανηγύριζε κάθε νίκη και κάθε τρόπαιο της αγαπημένης του ομάδας, πάντα όμως με αθλητοπρέπεια, σεβασμό στους αντιπάλους και αγάπη για το άθλημα. Γι’ αυτό κέρδισε την αναγνώριση και τον σεβασμό όλων.
Η ζωή του δεν ήταν πάντα εύκολη. Έχασε τον αγαπημένο του γιο Μάριο, μια απώλεια που μόνο η οικογένειά του γνωρίζει πόσο βαθιά πόνεσε. Με τη δύναμη της Άριστης, μιας γυναίκας με αστείρευτη δύναμη, και το στήριγμα των παιδιών του, Γιώργου και Φοίβου, συνέχισε.
Ακολούθησαν κι άλλες δύσκολες μάχες, επεμβάσεις και προβλήματα υγείας. Εκείνος συνέχισε να παλεύει, με σθένος και το χαμόγελο που τον χαρακτήριζαν.
Τον Μάρτιο του περασμένου χρόνου πήγα να τον δω στο νοσοκομείο. Του πήγα μια φόρμα της αγαπημένης του ΑΕΛ και του είπα: «Να τη φορέσεις όταν βγεις και να έρθεις στο γήπεδο να μας δεις».
Το πίστευα. Πίστευα ότι θα ερχόταν ξανά. Ότι θα τον έβλεπα πίσω από τον πάγκο, να μου χαμογελά και να σηκώνει τον αντίχειρα.
Γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο να πω σήμερα αντίο.
Γιατί εγώ τον Δημήτρη Παλάλα τον είχα στο μυαλό μου νικητή.
Να βρίσκει πάντα τρόπο.
Να μην παρατά ποτέ ένα παιχνίδι.
Να παλεύει μέχρι την τελευταία φάση.
Να βάζει το καλάθι στο τέλος.
Να γυρίζει ένα παιχνίδι που έμοιαζε χαμένο.
Δυστυχώς, αυτή τη φορά δεν τα κατάφερε.
Και όσο κι αν πονάει να το λέω, ίσως αυτό να ήταν το μοναδικό παιχνίδι που δεν μπόρεσε να γυρίσει.
Ο Δημήτρης όμως έδωσε τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του.
Πάλεψε μέχρι την τελευταία φάση.
Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Και αυτή τη φορά το παιχνίδι πήγε στην παράταση.
Όμως, Δημήτρη…
Αν υπάρχει κάτι που ξέρω, είναι ότι το σκορ της ζωής σου δεν μετριέται από αυτή την τελευταία ήττα.
Μετριέται από όλους τους ανθρώπους που άγγιξες.
Από όλους εμάς που μας έμαθες να παλεύουμε.
Από τα παιδιά που πίστεψαν στον εαυτό τους επειδή πρώτα πίστεψες εσύ σε αυτά.
Από τις φιλίες που δημιούργησες και κράτησαν δεκαετίες.
Από την ΑΕΛ που αγάπησες και υπηρέτησες.
Από την κυπριακή καλαθόσφαιρα που αφήνεις σήμερα φτωχότερη, αλλά ταυτόχρονα γεμάτη από τη δική σου παρακαταθήκη.
Και για μένα προσωπικά…
Θα είσαι για πάντα ο άνθρωπος που με πίστεψε όταν ήμουν 13 χρονών. Ο πρώτος μου προπονητής. Ο μέντοράς μου.
Τώρα θα πρέπει να μάθω να κοιτάζω πίσω από τον πάγκο και να μη σε βλέπω εκεί. Θα θυμάμαι όμως το χαμόγελό σου κάθε φορά που θα προσπαθώ να δώσω σε ένα παιδί την ευκαιρία που κάποτε έδωσες εσύ σε μένα. Και στις δύσκολες στιγμές θα θυμάμαι τον σηκωμένο σου αντίχειρα.
Γεννήθηκες Λέοντας. Έπαιξες σαν Λέοντας. Και έφυγες σαν Λέοντας, αφού πάλεψες γενναία μέχρι το τέλος.
Καλό ταξίδι, Coach Δημήτρη.
Σε ευχαριστούμε για όσα μας έδωσες. Θα είσαι για πάντα μέρος της ομάδας μας».
