Η ΑΕΚ μπήκε με το δεξί στο νέο πρωτάθλημα και αυτό είναι το σημαντικό.
Μπορεί να μην εντυπωσίασε σε ολόκληρο το 90λεπτο, όμως διαθέτει ποιότητα, αποτελεσματικότητα, βάθος και κυρίως την ικανότητα να διαχειρίζεται διαφορετικές απαιτήσεις μέσα σε ένα παιχνίδι.
Στο ντεμπούτο του Ρούμπεν Σεγιές στον πάγκο, οι Λαρνακείς δεν χρειάστηκε να κυριαρχήσουν για να επιβληθούν. Χρειάστηκε να είναι ουσιαστικοί. Και αυτό ακριβώς έκαναν, ιδιαίτερα στο πρώτο ημίχρονο, όταν έβαλαν τις βάσεις για τη μεγάλη νίκη.
Το δεύτερο ημίχρονο, όμως, ήταν διαφορετική ιστορία.
Το ΑΠΟΕΛ μπήκε αποφασισμένο να αλλάξει τα δεδομένα, πίεσε ψηλά, πήρε τον έλεγχο και για περίπου ένα εικοσάλεπτο έβαλε την ΑΕΚ σε δύσκολη θέση. Το δοκάρι του Γεωργίου στο 59′ ήταν η πιο χαρακτηριστική στιγμή μιας περιόδου κατά την οποία οι γαλαζοκίτρινοι έψαξαν με επιμονή το γκολ.
Εκεί η ΑΕΚ χρειάστηκε να δείξει κάτι διαφορετικό από αυτό που είχε παρουσιάσει στο πρώτο μέρος. Χρειάστηκε να αντέξει. Να αμυνθεί. Να υποφέρει και να περιμένει τη στιγμή της.
Και όταν αυτή ήρθε, χτύπησε ξανά και καθάρισε το παιχνίδι.
Αν κάτι ξεχώρισε επιπλέον, ήταν και η δυνατότητα του Σεγιές να παρέμβει στο παιχνίδι από τον πάγκο.
Ο Ισπανός τεχνικός έκανε τις κινήσεις του και, κυρίως, είδε τους ποδοσφαιριστές που πέρασαν στον αγωνιστικό χώρο να ανταποκρίνονται.
Δεν ήταν, όμως, μόνο οι αλλαγές τακτικής. Η ΑΕΚ υποχρεώθηκε να διαχειριστεί δύο αναγκαστικές αλλαγές. Πρόκειται για στοιχεία που δείχνουν βάθος το οποίο εύκολα μπορούσε κανείς να εντοπίσει ρίχνοντας μια ματιά στον πάγκο της ΑΕΚ.
Μέσα στους πανηγυρισμούς, υπάρχει ασφαλώς και μια αγωνία
Η νίκη μπορεί να χαρακτηριστεί και ως πύρρειος, καθώς η ΑΕΚ έχασε δύο ποδοσφαιριστές με τραυματισμούς. Ο Αμίν αποχώρησε με ενοχλήσεις, ενώ πολύ μεγαλύτερη ήταν η ανησυχία για τον Κώστα Πηλέα, ο οποίος έμεινε στο έδαφος και χρειάστηκε να αποχωρήσει με φορείο.
Αντίθετα, στα θετικά η επιστροφή του Τσακόν και μάλιστα με γκολ μετά από δέκα ολόκληρους μήνες σε επίσημο παιχνίδι.
