Είναι κανόνας: ο απολογισμός στο τέλος της εκάστοτε σεζόν, είναι πάντοτε κυνικός: μετράς τις νίκες, τις ισοπαλίες και τις ήττες κι από αυτές κρίνεται η επιτυχία και η αποτυχία. Λεπτομέρειες πολλές, δύσκολα τις θυμάται κανείς. Φυσικά το γκολ του Ζέφτε δεν είναι εύκολο να ξεχαστεί, όχι τόσο γιατί ήταν αυτό που έδωσε στο ΑΠΟΕΛ τη νίκη επί της ΑΕΛ, όσο για την ομορφιά του. Είτε το ‘θελε είτε όχι, η ουσία δεν αλλάζει.
Για να περάσουμε στο αγωνιστικό, αυτό που μετράει πολύ περισσότερο απ’ όλα είναι η 7η σερί νίκη, σε ένα «ύπουλο» και δύσκολο παιχνίδι. Κανείς δεν θα θυμάται σε λίγο καιρό αν το δεύτερο ημίχρονο ήταν χειρότερο σε σχέση με το πρώτο (που ήταν), ούτε αν το πρώτο ήταν παρασάγγας ανώτερο του δευτέρου (που ήταν).
Το ΑΠΟΕΛ ήταν από ένα σημείο και μετά, κυνικό. Θέλησε πρωτίστως να προστατεύσει το προβάδισμά του, παρά να τελειώσει το ματς. Έπαιξε ρόλο και η αγωνιστική άνοδος της ΑΕΛ. Η μεγαλύτερη επιθετικότητά της, ανάγκασε την ομάδα της Λευκωσίας να σκεφτεί και τα μετόπισθεν, κάτι που στο πρώτο ημίχρονο δεν χρειαζόταν αφού η αντίπαλος της, σ’ αυτό το κομμάτι, ήταν ανύπαρκτη στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Ασφαλώς, έχει πράγματα να κρατήσει το ΑΠΟΕΛ απ’ αυτό το ματς, από καθαρά αγωνιστικής πλευράς. Τα δύο διαφορετικά πρόσωπα σε κάθε ημίχρονο, η επιθετικότητά του στο πρώτο και η οπισθοχώρηση στο δεύτερο. Αυτό που κυρίως οφείλει να διορθώσει, είναι να κάνει πιο εύκολη τη ζωή του όταν έχει τη δυνατότητα να το πράξει, όπως θα μπορούσε κόντρα στην ΑΕΛ στο πρώτο 45λεπτο και να αποφεύγει να δίνει δικαιώματα.
Πάνω απ’ όλα κρατάει τους τρεις βαθμούς που πρόσθεσε στο σακούλι, που δεν του επιτρέπουν απλά να διατηρηθεί στην κορυφή, αλλά να ρίξει το βλέμμα στην επόμενη μέρα με μεγαλύτερη αισιοδοξία.
Ανδρέας Βεντούρης
