Α. ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ στο balla: «Δεν μετάνιωσα ποτέ, χαλάλι της Ανόρθωσης…»
Α' Κατηγορία

Α. ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ στο balla: «Δεν μετάνιωσα ποτέ, χαλάλι της Ανόρθωσης…»

Για τους… παλαιότερους, ο Άκης Χατζηκωνσταντής δεν είναι άγνωστος. Το αντίθετο. Η προσφορά του στην Ανόρθωση είναι πολύπλευρη, ιδίως τα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς. Πολύπλευρη και αναμφίβολα τεράστια. Μιλώντας για την Ανόρθωση, για την Αμμόχωστο, αντιλαμβάνεσαι μεμιάς τα συναισθήματά του. Το ίδιο ισχύει και για την γλυκύτατη σύζυγό του. Ο κ. Άκης μας μετέφερε στο παρελθόν, σε συνέντευξη που παρέθεσε στο balla, σε εποχές ρομαντικές αλλά ταυτοχρόνως και πολύ δύσκολες…

– Θεωρείστε ως ένα από τα πιο σημαντικά παλαιά διοικητικά στελέχη. Πότε μπήκε η Ανόρθωση στη ζωή σας;

«Από τα δώδεκα μου χρόνια, μαθητής. Ένα χρόνο μετά έπαιξα στα δεύτερα. Με είδε ο Αντώνης Παπαδόπουλος, όταν είχα ταλέντο, μου έβγαλαν ταυτότητα κι εντάχθηκα στην ομάδα. Είχα αγωνιστεί και σε μερικά παιχνίδια στην πρώτη ομάδα στη συνέχεια. Έγινε η εισβολή του 1974, ήρθαμε στην Πύλα μαζί με τον Στέλιο Φρεναρίτη (σ.σ πρώην πρόεδρος της Ανόρθωσης) κι εγκατασταθήκαμε στα πεθερικά μου. Με φώναξε ο Τάκης Πελεκάνος, τότε πρόεδρος της ομάδας και μου είπε ότι πρέπει να αναδιοργανωθούμε. Ήμουν ο νεαρότερος σύμβουλος. Κάναμε συνεδριάσεις στη Χοιροκοιτία».

– Πότε ήταν η αρχική σας ανάμειξη στα διοικητικά της Ανόρθωσης;

«Στα 28 μου. Το 1975. Δεν είχαμε ούτε φανέλες. Μας έδωσε αρχικά φανέλες η Αλκή, κάποτε μας έδωσε κι ο Άρης. Καταφέραμε να πάρουμε το κύπελλο. Ήμουν για πάνω από είκοσι χρόνια στα διοικητικά».

– Ποιος ήταν ο ρόλος σας; Πόσα χρόνια διετελέσατε μέλος του διοικητικού συμβουλίου;

«Άρχισα με τον Τάκη Πελεκάνο, συνέχισα με τον Στέλιο Φρεναρίτη ο οποίος ήταν και κουνιάδος μου. Ο Στέλιος ήταν ο μόνος που πλήρωνε τα πάντα για την Ανόρθωση. Ο Κυριάκος Θεοχάρους επίσης, ο Κωστάκης Ιωάννου, ο Κίκης Κωνσταντίνου. Ήμουν έφορος ποδοσφαίρου και αντιπρόεδρος για κάποια χρόνια».

– Ποιες ήταν οι δυσκολίες που υπήρχαν τότε;

«Επειδή αγαπούσαν τόσο πολύ την ομάδα όλοι, οι ποδοσφαιριστές, οι παράγοντες, ο κόσμος… Ο πόθος για επιστροφή… Τηλεφωνούσαν τα παιδιά μόνα τους και ρωτούσαν τι να κάνουμε. Τους μαζέψαμε, κάποτε κάναμε προπονήσεις στη Δεκέλεια, στο ΓΣΖ, όπου βρίσκαμε. Αρχίσαμε μ’ αυτόν τον τρόπο».

– Τι σήμαινε το πρώτο τρόπαιο στην προσφυγιά;

«Η αγάπη συνέτεινε να αυξηθεί ο ενθουσιασμός στην ομάδα. Το αφιερώσαμε στην Ανόρθωση και στην Αμμόχωστο. Δεν είχαμε κάτι άλλο να συζητήσουμε. Ήταν ο πόθος της επιστροφής».

– Είχατε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο τότε στο θέμα του γηπέδου «Αντώνης Παπαδόπουλος», μαζί με τον αείμνηστο Στέλιο Φρεναρίτη, ο οποίος ήταν κουνιάδος σας…

«Το… βάπτισμα του γηπέδου, το έδωσε ο Στέλιος Φρεναρίτης. Ο Αντώνης Παπαδόπουλος ήταν αγωνιστής, αθλητής, Ανορθωσιάτης, ποδοσφαιριστής και πέρασε παμψηφεί στη συνεδρία. Αρχικά παίζαμε στο Δασάκι. Κάναμε συνεχώς έργα στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» για να μπορέσουμε να το χρησιμοποιήσουμε ως έδρα».

– Πέραν από το καθαρά αγωνιστικό, τη συμβολή σας σε μεταγραφές κι όχι μόνο, ποιος άλλος ήταν ο ρόλος σας;

«Ήμουν ο πρώτος που είχα κάνει ακαδημίες στην Ανόρθωση και μάλιστα έκανα εγώ προπόνηση στους μικρούς! Στον Άγιο Λάζαρο! Τους αγόραζα ένα σάντουιτς κι ένα αναψυκτικό, τους έβαζα στο αυτοκίνητο και τους έπαιρνα για προπόνηση. Ο Νίκος Παναγιώτου αρχικά ήταν αριστερό μπακ, μετά τον έβαλα τερματοφύλακα. Τον αδελφό του, τον Άντρο. Τον Σώζο Ανδρέου, επίσης. Κι αρκετούς άλλους. Έκανα επίσης και τον πρώτο Σύνδεσμο Φιλάθλων του Σωματείου. Μάζευα χρήματα για την Ανόρθωση».

– Αφιερώσατε πολλή χρήμα και χρόνο για την Ανόρθωση. Μετανιώσατε ποτέ για κάτι;

«Ποτέ. Για την Ανόρθωση, ποτέ. Χαλάλι της όσα της έδωσα. Άφηνα τις δουλειές μου, έστελνα τη γυναίκα μου να με καλύψει, έτρωεν την φάκκα που λέμε στα κυπριακά κι έτρεχα για την Ανόρθωση».

– Τι σημαίνει για σας η Ανόρθωση;

«Οικογένεια, πίστη, πατρίδα. Έζησα πολλές καταστάσεις. Η καρδιά μου χτυπά και λέει Αμμόχωστος και Ανόρθωση».

– Ποια ήταν τα αγαπημένα σας παιδιά στην Ανόρθωση; Ποιους ξεχωρίζετε;

«Δεν μπορώ να πω ότι ξεχωρίζω κάποιον. Είχαμε το Φοίβο Βραχίμη, το Στέφανο Λυσάνδρου, τον Αρτέμη, τον Κώτσιο, αλλά για μένα πάνω απ’ όλα ήταν η Ανόρθωση. Τους αγαπούσα όλους όσοι έπαιζαν στην ομάδα».

– Συνεργαστήκατε και με αρκετούς προπονητές. Τι έχετε να μας πείτε για όσους συνεργαστήκατε ή για κάποιους εξ αυτών;

«Θα σου πω μια ιστορία με τον Ίλτσιεφ. Κανονίσαμε να πάμε Βουλγαρία για προετοιμασία. Με τους ίδιους παίκτες που μια χρονιά πριν, αποφύγαμε τη διαβάθμιση. Συζητούσαμε συνεχώς και τον ρώτησα αν χρειαζόμαστε ενίσχυση. Όταν είδε τους παίκτες και στο δίτερμα, μου είπε ότι χρειαζόμαστε έναν ποδοσφαιριστή. Έναν… πλέι μέικερ, αν τον πιάσουμε θα είναι ευχής έργον. Ποιος είναι, τον ρώτησα. Μου απάντησε ο Ιορντάν Ιορντάνοφ. Έκανα… attack! Τον φέραμε να τον δούμε, ήταν εξαιρετικός ποδοσφαιριστής. Τερματίσαμε τελικά δεύτεροι στο επόμενο πρωτάθλημα».

– Ποια η άποψή σας για το κυπριακό ποδόσφαιρο;

«Πιστεύω ότι έχει ανέβει το κυπριακό ποδόσφαιρο και θα συνεχίσει. Με χαροποίησε η παρουσία της Εθνικής στα τελευταία παιχνίδια. Πιστεύω ότι μπορούμε και στο μέλλον να έχουμε επιτυχίες».

– Τι θα αλλάζατε;

«Θα ήθελα να αγωνίζονται ακόμη περισσότεροι Κύπριοι ποδοσφαιριστές. Αυτό με ενδιαφέρει εμένα. Είναι κρίμα να χάνονται ταλέντα».

– Κατάγεστε από την Αμμόχωστο. Τι πιστεύετε για το Κυπριακό πρόβλημα;

«Δυστυχώς έγιναν πολλά λάθη. Χάθηκαν ευκαιρίες που δεν θα τις βρούμε ξανά μπροστά μας. Είμαι απαισιόδοξος».

– Τι πήρατε μαζί σας όταν φύγατε από την Αμμόχωστο;

«Το στρατιωτικό μου παντελόνι. Ειδοποίησα τη γυναίκα μου να πάρει τα μωρά και να πάει στο περβόλι. Η Αντρούλλα (σ.σ η σύζυγός του) πήγε μετά στην Ορμήδεια, ο Στέλιος ο Φρεναρίτης τους έφερε στην Πύλα και με ενημέρωσαν μετά. Ο γιος μου ήταν δύο χρονών και η κόρη μου σαράντα ημερών».

Ανδρέας Βεντούρης

 

Related posts