Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Γι’ αυτό τον λόγο ο κόσμος θα θυμάται τον Μαραντόνα
Α' Κατηγορία

Γι’ αυτό τον λόγο ο κόσμος θα θυμάται τον Μαραντόνα

Ο Ανδρέας Μουσκάλλης γράφει για τον μεγάλο Ντιέγκο Μαραντόνα:

Μαραντόνα: Ευχαριστώ την μπάλα

Όλος ο πλανήτης, οι ποδοσφαιρόφιλοι σ’ όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα δε οι Αργεντινοί, θρηνούν το μεγάλο αστέρι  το ποδοσφαίρου, που έφυγε στα 60 του χρόνια , προδομένος από την καρδιά του.

Ο Ντιέγκο  Μαραντόνα , γεννήθηκε το 1960 στην Λανούς, αλλά μεγάλωσε στην Βίλα Φιορίτο , μια παραγκούπολη του Μπουένος Άιρες, όπου μετακινήθηκε  με την φτωχή οικογένεια του από την  επαρχία Κοριέντες. Η πολυμελής οικογένεια του, δεινοπάθησε με την φτώχεια, την ανέχεια και την περιθωριοποίηση. Στερήθηκε όλα τούτα τα υλικά αγαθά που άλλοι προνομιούχοι συνομήλικοι του απολάμβαναν. Μόνον τα όνειρα δεν χρειάζονταν χρήματα για να τα αγοράσεις. Και τέτοια όνειρα ο μικρός Ντιέγκο είχε πάρα πολλά. Η μόνη διέξοδος του, η μπάλα στις αλάνες και στις φτωχογειτονιές της Αργεντινής. Γρήγορα  το ταλέντο του Ντιέγκο γίνεται αντιληπτό από τους ανθρώπους των ομάδων  που γυρόφερναν μέσα στις παραγκουπόλεις, για να ανακαλύψουν ταλέντα. Φαίνεται ότι στις παραγκουπόλεις βλαστούν ποδοσφαιρικά ταλέντα, που πεινούν αλλά ονειρεύονται να ξεφύγουν από την φτώχεια τους.

Το 1969 ο Μαραντόνα άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στις μικρές κατηγορίες . Το 1970 υπέγραψε με τους νέους της Αργεντίνας Τζούνιορς. Το 1976 έκανε ντεπούτο με  την Α’ ομάδα, το 1978 αγωνίστηκε στην Μπόκα Τζούνιορς. Το 1979 αναδείχθηκε πρωταθλητής κόσμου με τους νέους της Αργεντινής. Το 1982 έλαβε μέρος στο πρώτο Μουντιάλ στην Ισπανία , με την ομάδα της χώρας του.  Τον ίδιο χρόνο πήγε στην Μπαρτσελόνα και το 1987 πήρε μεταγραφή  για την Νάπολη στην Ιταλία.

Το 1986 αναδείχθηκε πρωταθλητής με την Αργεντινή στο Μουντιάλ  στο Μεξικό. Το 1990 έφθασε μαζί με την Αργεντινή στον τελικό του Μουντιάλ στην Ιταλία. Το 1997 αγωνίσθηκε στον τελευταίο επίσημο αγώνα Ρίβερ – Μπόκα 1 -2. Το 2000 κέρδισε το βραβείο της FIFA, ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα ήταν ένας αξεπέραστος ταλαντούχος ποδοσφαιριστής. Σπάνια ποδοσφαιρική φαντασία, τεχνική κατάρτιση και σωματότυπος, με φοβερή ταχύτητα, ευελιξία και εκρηκτικότητα.

Ηταν πράγματι ένα ποδοσφαιρικό φαινόμενο. Στην προπονητική του καριέρα, δεν μπορεί να αναφερθεί ότι ήταν επιτυχημένος. Σχεδόν σ’ όλες τις ομάδες που εργάστηκε, οι αποτυχίες ήταν περισσότερες από τις επιτυχίες. Μαντιγού (Αργεντινή) , Ρασίγκ ( Αργεντινή), Εθνική Αργεντινής, Αλ Ουάσλ (ΗΑΕ), Αλ Φουγιαϊραχ (ΗΑΕ), Ντοράδος Ντε Σιναλόα ( Μεξικό) Χιμνάσια και Εστρίμα (Αργεντινή). Οι απαιτήσεις και τα κριτήρια ενός προπονητή, είναι πολύ διαφορετικά και απαιτητικά από ένα ποδοσφαιριστή.

Γι’ αυτό τον λόγο ο κόσμος θα θυμάται τον Μαραντόνα ως ένα αξέχαστο ποδοσφαιρικό φαινόμενο και όχι για τις προπονητικές  του ικανότητες και δεξιότητες.

Η καταγραφή της πλούσιας πορείας του Ντιέγκο Μαραντόνα , πολύ σύντομα είναι για να μας εισάξει στο κύριο θέμα της προσωπικότητας του  μεγάλου αυτού ποδοσφαιριστή και  των διδαγμάτων και μηνυμάτων που βγαίνουν μέσα από την  ζωή του. Ο Μαραντόνα , αναγνωρίζεται Παγκόσμια ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Υπήρξε ένα επαναστατικό πνεύμα και μεγάλος πολέμιος της φτώχειας και της  αδικίας . Ταυτόχρονα όμως η εμπλοκή του με τα ναρκωτικά, το ποτό και την κακή ζωή, υπήρξε ένα κακό παράδειγμα , κακό πρότυπο στους νέους όλου του κόσμου , που κυριολεκτικά τον λάτρευαν και τον αγαπούσαν.

Παρ΄όλες τις μεγάλες προσπάθειες του να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά και το ποτό, δεν κατόρθωσε να νικήσει αυτές τις καταστροφικές συνήθειες του. Ο Μαραντόνα έλεγε για την φτώχεια και την ανέχεια. « Η φτώχεια είναι κακή, είναι δύσκολη, το ήξερα καλά. Θέλεις πολλά πράγματα και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τα ονειρεύεσαι. Θα ήταν ωραίο αν υπήρχε περισσότερη δικαιοσύνη, αν εκείνοι που έχουν πολλά είχαν λίγο λιγότερα και όσοι έχουν λίγα να είχαν λίγα περισσότερα».

Η φτώχια, η περιθωριοποίηση, η αδικία, τα παιδικά βιώματα του Μαραντόνα, σημάδεψαν την καριέρα και την ζωή του. Οι ευαισθησίες  του εκπήγαζαν μέσα από τα παιδικά του βιώματα, τα οποία ποτέ δεν τον εγκατέλειψαν.

Γι’ αυτό και μεγαλούργησε στην κοινωνική αλληλεγγύη, βοηθώντας τους φτωχούς όλου του κόσμου, ιδιαίτερα μικρά παιδιά που επιζητούσαν την βοήθεια του.

Ο Μαραντόνα δεν βοηθούσε μόνο τα ιδρύματα στην πατρίδα του, αλλά σε όλον τον κόσμο, στην Κούβα, Βενεζουέλα, Ιταλία και αλλού, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο  την οικουμενικότητα.. του.

Ο Μαραντόνα δεν ξέχασε τι πέρασε σαν παιδί στην παραγκούπολη Βίλα Φιορίτο του Μπουένος  Αϊρες. Δεν ξέχασε την δική του δυστυχία και της οικογένειας του. Δεν ξέχασε τις ρίζες του. Τα όνειρα του μικρού Ντιέγκο, έγιναν πραγματικότητα. «Ο Θεός με έκανε να παίζω καλά. Είμαι προνομιούχος. Μου έδωσε την ικανότητα στην γέννηση» έλεγε ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Πράγματι το μεγάλο ταλέντο του Ντιέγκο, έλαμψε παγκόσμια και δημιούργησε εκατομμύρια θαυμαστές, που τον λάτρεψαν. Εγινε ίνδαλμα εκατομμυρίων ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο, προσφέροντας αξέχαστες ποδοσφαιρικές στιγμές με το αστείρευτο ταλέντο και την φαντασία του.

Πως όμως ο ίδιος ο Μαραντόνα, διαχειρίσθηκε την τεράστια δόξα και τον πλούτο, που κέρδισε με το ταλέντο του στο Ποδόσφαιρο;

Το χρήμα είναι τεράστια πρόκληση και πειρασμό για τους ανθρώπους. Η δόξα επίσης είναι μεγάλη πρόκληση για τους ανθρώπους. Το  χρήμα και η δόξα μαζί όμως αποτελούν ένα τεράστιο κίνδυνο, πρόκληση για τους ανθρώπους. Το χρήμα και  η δόξα, δοκιμάζουν τους ανθρώπους και τις αντοχές τους.  Υπάρχουν στιγμές που σε παρασύρουν και σε οδηγούν σε κακοτράχαλους δρόμους.

Η μεταγραφή του Μαραντόνα, από την πλούσια  Μπαρτσελόνα στην φτωχική Νάπολη του Ιταλικού Νότου, θεωρώ ότι ήταν καθοριστική για την μετέπειτα πορεία και τη ζωή του.

Τεράστιες και πολύ μεγάλες επιτυχίες της Νάπολη στην Ιταλία, που από μια ποδοσφαιρική ομάδα κατώτερων δυνατοτήτων έγινε ισχυρή με την βοήθεια σχεδόν μόνο του Μαραντόνα , κερδίζοντας δύο πρωταθλήματα, κύπελλο και Ευρωπαϊκό τίτλο UEFA.

Ο φτωχός ιταλικός νότος, μέσα από τις επιτυχίες της Νάπολη, νίκησαν τον πλούσιο Βορρά της Γιουβέντους, της Μίλαν , της Ρόμα….

Μόνο μέσα από το ποδόσφαιρο μπορούσες να αλλάξεις τις κοινωνικές ισορροπίες . Και ο Μαραντόνα εμπνευσμένος μέσα από τα παιδικά του βιώματα, αυτό το επιζητούσε. Να εκδικηθεί τον πλούτο, μέσα από μια  φτωχή ποδοσφαιρική ομάδα. Και τα κατάφερε, μέσα από το αστείρευτο, φανταστικό και μοναδικό του ταλέντο. Στην Νάπολη τον είχαν όπως τον Θεό. Οι Ναπολιτάνοι ένοιωσαν μέσα από τις επιτυχίες της ομάδας τους, υπερηφάνεια , ικανοποίηση και χαρά, που επιτέλους ανταγωνίζονταν και νικούσαν τις πλούσιες ποδοσφαιρικές ομάδες του Βορρά. Το ποδόσφαιρο είναι ο καταλύτης όλων των συναισθημάτων των ανθρώπων.

Ένα άλλο στοιχείο το οποίο πρέπει να αναφερθεί, είναι η ύπαρξη οργανώσεων μαφίας στην Νάπολη, που πιστεύεται ότι ενέπλεξαν τον Μαραντόνα στα ναρκωτικά και στη κακή προσωπική ζωή. Ο Μαραντόνα πήγε στην Νάπολη 25 χρονών, έχοντας φήμη, χρήματα, δόξα , επιτυχίες και μια πόλη που τον λάτρευε σαν Θεό. Οι προκλήσεις τεράστιες…. Το περιβάλλον εγκληματογόνο.

Ο Μαραντόνα υπέκυψε στις προκλήσεις και στους πειρασμούς. Ναρκωτικά, ποτό, κακή ζωή. Η ειλικρινής αναφορά μου σ’ αυτή την  περίοδο της ζωής του Μαραντόνα, είναι η πιο σημαντική, με παραδείγματα και μηνύματα, που πρέπει να λαμβάνει η κοινωνία και κυρίως οι νέοι μας.

Το ποδόσφαιρο είναι  το καμίνι, μέσα στο οποίο καίγονται όλες οι αρνητικές προδιαθέσεις των νέων. Για το Ντιέγκο όμως το ποδόσφαιρο, η δόξα και το χρήμα , δεν λειτούργησαν θετικά γι΄αυτόν.

Νικήθηκε από τις αδυναμίες του, το περιβάλλον του και τις απέραντες επιτυχίες του. Η δόξα και το χρήμα , τον ζάλισαν και τον αποπροσανατόλισαν. Είναι λυπηρόν γιατί σήμερα δεν μπορεί ο κόσμος να μιλήσει για  την όμορφη , ποιοτική, του ζωή. Μόνο για το ποδοσφαιρικό του ταλέντο και τις ευαισθησίες του μπορεί πάντοτε να  τον θυμάται ο κόσμος.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα πέρασε πλέον στην Ιστορία. Ηταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον 20ο αιώνα. Άνθρωπος, επαναστατικός, ευαίσθητος, πολέμιος της φτώχειας και της αδικίας , ειλικρινής, όμως με άστατη προσωπική ζωή.

Θεωρώ ότι τέτοιο μεγάλο κεφάλαιο, έπρεπε να αξιοποιήσει την τεράστια δύναμη  και δυναμική που  είχε, για να παραδειγματίσει σωστά ιδιαίτερα τους νέους.  Είπε ο Μαραντόνα. « Το ποδόσφαιρο  είναι το πιο όμορφο και υγιές άθλημα στον κόσμο. Το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να πληρώσει για τα λάθη μου.  Δεν φταίει η μπάλα».

Αυτή η ομολογία δείχνει την μεγάλη ειλικρίνεια του Μαραντόνα και το  θάρρος και την απολογία του.  Δείχνει θεωρώ μια αξιοπρέπεια  και μια μετάνοια.

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα αδίκησε την πανέμορφη ποδοσφαιρική του διαδρομή. Κρίνεται ο κάθε ένας από εμάς για το σύνολο του οδοιπορικού του και όχι μόνο για το ένα μέρος του.

Αδίκησε την ίδια την ζωή του. Η άστατη και επικίνδυνη προσωπική του ζωή , επιβάρυνε την ίδια την υγεία του, θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή του. Οι καταχρήσεις μόλυναν το σώμα του και φεύγει από κοντά μας, νέος στα 60 του χρόνια. Φεύγει σαν ένας ποδοσφαιρικός θρύλος, ένας θεός του ποδοσφαίρου, ένα ίνδαλμα για εκατομμύρια ανθρώπους.

Ο Μαραντόνα αναγνώριζε ότι το ποδόσφαιρο τον έβγαλε από την φτώχεια και την κακή του μοίρα. Οι φτωχοί στις φαβέλες και τις παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής και  της Αφρικής προσδοκούν και ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή μέσα από το ποδόσφαιρο.

Ο Μαραντόνα και τόσοι άλλοι , δείχνουν το δρόμο. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος γι’ αυτούς. Το ποδόσφαιρο είναι η σωτηρία τους. Μέσα από το Ποδόσφαιρο μπορούν να ξεφύγουν από την φτώχεια, την πείνα , την εξαθλίωση και το περιθώριο.

Και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ονειρευτούν. Χωρίς καθημερινά όνειρα λύτρωση δεν υπάρχει. Τελειώνω με τα λόγια του Μαραντόνα:

« Ευχαριστώ τον Θεό που έπαιξα ποδόσφαιρο γιατί είναι το άθλημα  που μου έδωσε μεγαλύτερη χαρά, ελευθερία, είναι σαν να ακουμπάω τον ουρανό με τα χέρια. Ευχαριστώ την μπάλα. Ναι θα έβαζα μια ταφόπλακα. Ευχαριστώ την μπάλα.»

Ανδρέας Μουσκάλλης

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ