Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

K.Τσούκκας: Ο «Γκερντ Μίλερ», ο Πλούσκαλ και η «βυσσινί» ποδοσφαιρομάνα
Old Stories

K.Τσούκκας: Ο «Γκερντ Μίλερ», ο Πλούσκαλ και η «βυσσινί» ποδοσφαιρομάνα

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στο Παραλίμνι, σε ηλικία 14 ετών έγινε μέλος της πρώτης ομάδας, εδραιώθηκε στους Βυσσινί σε μια εποχή όπου η φανέλα ήταν το Α και το Ω.

Επιθετικός με χαρισματικά προσόντα που τον έκαναν να ξεχωρίζει, δυναμικός και πεισματάρης, αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος την σεζόν 1974/75 με 20 γκολ. Τα ιστορικά ντοκουμέντα τον συμπεριλαμβάνουν ανάμεσα στους κορυφαίους της δεκαετίας του 70′, μια εποχή όπου η ΕΝΠ είχε σπουδαίους ποδοσφαιριστές και έφτασε κοντά στην κατάκτηση τίτλων.

Σκόραρε κόντρα στον Παναθηναϊκό σε φιλικό στα πλαίσια της μεταγραφής των Κούδα και Κύζα όμως το γκολ ακυρώθηκε με τον διαιτητή να δίνει… ψυχρά την απάντηση στην ερώτηση για τον λόγο που ακυρώθηκε το γκολ: «Τι θέλεις μικρέ; Να κερδίσεις τον Παναθηναϊκό μέσα στη Λεωφόρο;».

«Για να του πάρεις την μπάλα έπρεπε να κάνεις… δέηση» σχολίασε ο παλαίμαχος τερματοφύλακας Δήμος Κωνσταντίνου για τον Κυριάκο Τσούκκα, επιθετικό της ΕΝΠ της δεκαετίας του 70′.

Ο «Κύπριος Γκερντ Μίλερ» μίλησε στο Balla εμπλουτίζοντας την στήλη «Αθλητικές Ιστορίες»…

«Ο αδερφός μου ο Αντώνης αγωνιζόταν στην Νέα Σαλαμίνα. Ήταν ΛΟΚατζης στο στρατό και όταν ζήτησε να πάρει υπηρεσιακό για να προπονηθεί με την ομάδα, αντί να του δώσουν ολιγόωρη άδεια… τον έστειλαν στα Κόκκινα με δυσμενή μετάθεση! Γι αυτό μου είπε ο αδερφός μου να μην πάω στην Νέα Σαλαμίνα και θα ήταν καλύτερα να αγωνιστώ στην ΕΝΠ», μας ανέφερε αρχικά ο Κυριάκος Τσούκκας  ο οποίος μας είπε για το στοιχείο που τον έκανε να ξεχωρίζει….

«Δεν κέρδιζα πέναλτι, δεν έπεφτα όσες κλωτσιές και να μου έδιναν…. μου φώναζαν να πέσω όμως δεν τα κατάφερνα… αν ήξερα να προσποιούμαι θα κέρδιζα πολλά πέναλτι. Σε ένα ματς με τον ΑΣΙΛ μου… έσπασαν κυριολεκτικά το πόδι».

Η οικογένεια Τσούκκα είναι… γεμάτη από ποδοσφαιριστές που κόσμησαν στο παρελθόν τα κυπριακά γήπεδα, μεταξύ των οποίων είναι οι: Κκέζος, Κλέφτης, Κοσμάς, Καρράς.

Για την ένταξη του στην ομάδα της ΕΝΠ: «Ξεκίνησα στην Β’ ομάδα, δεν υπήρχαν τότε ακαδημίες, ήταν το ποδόσφαιρο της αλάνας. Την σεζόν 1968/69, σε ηλικία 14,5 ετών, ήμουν στην αποστολή του τελευταίου αγώνα με τον Οθέλλο στην Β’ κατηγορία, κερδίσαμε και ανεβήκαμε στην Α’ κατηγορία. Τότε ο προπονητής είχε δικαίωμα για μία αλλαγή. Την σεζόν 1969/70 άρχισα σταδιακά να αγωνίζομαι στην πρώτη ομάδα και το 1971 καθιερώθηκε».

Για την δημιουργία της καλύτερης ΕΝΠ όλων των εποχών: «Ο “αιμοδότης” της ομάδας ήταν ο Γεώργιος Κουζάλης και πρόεδρος ο Μάκης ο δάσκαλος, ταμίας ο Μακρόνησος. Αυτοί ήταν μερικοί από τους παράγοντες της τότε εποχής. Το Παραλίμνι τότε τροφοδοτούσε πολλούς ποδοσφαιριστές σε άλλες ομάδες. Ζάγκυλος, Ζέμπασιης κτλ. Η Ανόρθωση είχε πολλούς καλούς παίκτες από το Παραλίμνι. Στην Νέα Σαλαμίνα δεν πήγαιναν λόγω ιδεολογικών διαφορών… ήταν διαφορετικές εποχές…

Ο ερχομός του Σβάτοπλουκ Πλούσκαλ (1971-74, 1975-78,1983-85) ήταν καθοριστικής σημασίας για να χτιστεί αυτή η ομάδα. Δεν ήταν μόνο προπονητής, ήταν δάσκαλος, φίλος μας, γιατρός, ψυχολόγος… κατείχε όλα όσα πρέπει για το ποδόσφαιρο. Κάναμε καθημερινά προπόνηση.Εφάρμοσε πρωτόγνωρη τακτική για το ποδόσφαιρο της εποχής.Όταν καθιέρωσε το δικό του σύστημα πολλές ομάδες παρακαλούσαν να δεχθούν πιο λίγα γκολ γίνεται, γιατί παίζαμε μοντέρνο ποδόσφαιρο, όμως είχαμε την ατυχία να είμαστε ομάδα από χωριό. Ακόμα και στην τηλεόραση έδειχναν μόνο τις μεγάλες ομάδες».

Για τις σημαντικότερες στιγμές στην καριέρα του: «Έχω πολλές καλές στιγμές. Τερματίσαμε στην δεύτερη θέση και πήγαμε στον τελικό κυπέλλου με την Ανόρθωση με τα γνωστά γεγονότα. “Κυριακίδης-Παραλίμνι 3-2” έγραφαν οι εφημερίδες…

Όταν εξασφαλίσαμε θέση για την Ευρώπη ήταν πολύ σημαντικές στιγμές για την ομάδα και το Παραλίμνι. Αγωνιστήκαμε κόντρα στην Ντούισμπουργκ -και τα δύο ματς στην Γερμανία-  και στον πρώτο αγώνα (14/09/1975) ηττηθήκαμε με 7-1. Το σκορ δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του αγώνα. Οι Γερμανοί είχαν αναφέρει ότι το ματς έπρεπε να τελείωνε 7-5 ή 7-6. Στο πρώτο ματς επειδή οι εφημερίδες έγραφαν ότι θα πάει στην Δυτική Γερμανία μία ομάδα από την Αμμόχωστο νόμιζαν ότι θα ερχόταν ομάδα από τα κατεχόμενα γι αυτό δεν ήρθαν να μας δουν! Μετά το πρώτο ματς όταν μαθεύτηκε ότι η ομάδα ήμασταν εμείς από το Παραλίμνι οι Έλληνες ομογενείας μας υποδέχθηκαν πολύ θερμά, μας έκαναν το τραπέζι και ήρθαν να μας παρακολουθήσουν.

Μαζί μας ήρθαν και φίλαθλοι από την Κύπρο. Στο δεύτερο ματς (16/09/1975) οι Γερμανοί σκόραραν πρώτοι κι ισοφαρίσαμε σε μία φάση που μετά από 4 πάσες η μπάλα κατέληξε στα δίκτυα. Ο τερματοφύλακας μας έστειλε την μπάλα στον Βλίττη με τα χέρια -ο προπονητής δεν τον άφηνε να σουτάρει ή να πασάρει με τα πόδια- μετά η μπάλα ήρθε σε μένα που γύρισα την μπάλα στην περιοχή με τον Χειμώνα να ισοφαρίζει και τους Γερμανούς να μας χειροκροτούν. Στο τέλος νίκησε η Ντούισμπουργκ με 3-2. Για μένα τα ΜΜΕ της Γερμανίας έλεγαν ότι “ξαναγεννιέται ο νέος Γκερντ Μίλερ”. Οι παράγοντες τη Ντούισμπουργκ έκαναν πρόταση στην ομάδα για να μείνω εκεί. Όμως εγώ φοβόμουν, μόνος μου 19 χρονών να μείνω στην Γερμανία, δεν είχα την τόλμη. Ο Γεώργιος Αρτυματάς, θείος της πρωταθλήτριας στίβου Ελένης Αρτυματάς, μου φώναζε για να πάρω την ευκαιρία αλλά δεν ήθελα».

Για τα ματς με την Καιζεζλάουτερν 1976:
«Στο πρώτο ματς στο Παραλίμνι (14/09/1976 ), ατύχησα… σημάδεψα το δοκάρι και χάσαμε την ευκαιρία να ισοφαρίσουμε σε 1-1, τελικά χάσαμε με 1-3. Ο κόσμος μας γέμισε το γήπεδο ήταν ιστορικές στιγμές για το Παραλίμνι. Στην Γερμανία (28/09/1976) δεν αντέξαμε και χάσαμε 8-0».

Για τις μάχες με την Ομόνοια
«Χάσαμε δύο φορές με 1-0 και τα δύο γκολ με τον Γκρέγκορι, αν κερδίζαμε το ένα θα ήμασταν κοντά στο να γίνουμε πρωταθλητές. Ήταν  δυνατά ματς που  κρίνονταν στις λεπτομέρειες. Στο Παραλίμνι ξεχώριζαν τα ματς με την Ομόνοια. Όλες οι ομάδες τότε περίμεναν να παίξουν την Ομόνοια για να έχουν εισπράξεις».

Ο ημιτελικός με την Ομόνοια το 1975…

«Στον ημιτελικό κυπέλλου με την Ομόνοια χάναμε 2-1 και σημείωσα ένα γκολ στο “γαμμα” για το 2-2. Ο Δήμος Κωνσταντίνου έκλαιγε μου είπε ότι τον έσωσα επειδή στο ένα γκολ που δεχθήκαμε έφερε ευθύνη. Στην διαδικασία των πέναλτι απέκρουσε 3 και προκριθήκαμε στον τελικό! Ήταν κρίμα που αυτή η ομάδα δεν πήρε έναν τίτλο. Όλες οι ομάδες μας παραδέχονταν. Παίζαμε στην Λευκωσία και χτυπούσαμε όλα τα μας. Δεν είχαμε την εύνοια των μεγάλων. Δικαιούμασταν έναν τίτλο…».

Ποιους ξεχώριζε από τις άλλες ομάδες…

«Η Ομόνοια και το ΑΠΟΕΛ ήταν πολύ καλές ομάδες, άξια ήταν εκεί ψηλά. Είχαν πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, οργανωμένες. Ξεχώριζαν αυτές οι ομάδες. Πριν τον πόλεμο η Ανόρθωση ήταν πολύ καλή ομάδα, μετά ήταν δύσκολη η κατάσταση λόγω του πολέμου. Άργησε να βρει τον ρυθμό της. Και η Νέα Σαλαμίνα το ίδιο, όμως άντεξε. Ο Διγενής ήταν καλή ομάδα όπως και ο ΑΣΙΛ, είχε το πρώτο γήπεδο με χορτάρι, με ένα μεγάλο τουρνουά, όμως μετά ήρθε ο πόλεμος… Ως επιθετικός ξεχώριζα από αμυντικούς, τον Κλείτο της Ομόνοιας, ο Νίκος Παντζιαράς του ΑΠΟΕΛ, ο Φακέττι του Ολυμπιακού, ο Στέφανος της Ανόρθωσης, ο Φώκκης της Νέας Σαλαμίνας».

Για το ποδόσφαιρο σήμερα…

«Δεν συγκρίνεται η σημερινή εποχή με την παλιά. Τότε ήταν αγνή η κατάσταση. Τώρα είναι όπως τους μισθοφόρους στον πόλεμο. Οι Κύπριοι ποδοσφαιριστές καταστράφηκαν λόγω των χρημάτων. Τώρα ένας ξένος προπονητής βάζει αυτόν που έφερε για οικονομικούς λόγους. Τότε παίζαμε για την φανέλα, για το χωριό μας. Υπάρχει ταλέντο, το βλέπουμε στην Νέα Σαλαμίνα, το Παραλίμνι ήταν η μάνα του ποδοσφαίρου που έβγαλε μεγάλα ταλέντα… Κύζας, Κωνσταντίνου, Κούδας (Οικονόμου), Γιασεμάκης,  Π.Σπύρου, Αρτυματάς, Λαΐφης, Ρουσιάς, Γ.Νικολάου… και κατάντησε το Παραλίμνι να παίζει μόνο με ξένους, κρίμα γιατί πάντα το Παραλίμνι έβγαζε ταλέντα.  Οι μικροί με την σειρά τους πρέπει να επικεντρωθούν στην δουλειά για να κερδίσουν θέση στις ομάδες. Μόνο έτσι θα επικρατήσουν».

«Τώρα με αφορμή την επικείμενη οικονομική κρίση να εμπιστευτούμε τα ταλέντα μας. Πιστεύω ότι τους περισσότερους προπονητές που είναι μάξιμουμ 2-3 χρόνια τους ενδιαφέρει μόνο  το σήμερα. Έβλεπα συνέχεια ομάδες ακαδημιών, έβλεπα πολλά μεγάλα ταλέντα που στο τέλος της ημέρας χάνονταν… ήρθαν οι ξένοι, προμήθειες κτλ. Πέρσι ήρθε στο Παραλίμνι και έλαμψε ο Πίττας, ο Αντωνίου πολύ καλός ποδοσφαιριστής, ο Θεοδώρου πολύ καλό ταλέντο…. υπάρχει κίνδυνος να χαθεί αν πάει σε μεγάλη ομάδα και τον έχουν στο περιθώριο. ¨Αν έμενε πχ ο Πίττας ακόμα ένα χρόνο στο Παραλίμνι να ωριμάσει περισσότερο ποδοσφαιρικά και να βελτιώνεται θα ήταν καλύτερο, είναι κρίμα να χάνονται τέτοιοι παίκτες»

«Δείτε τον ΑΠΟΕΛ… φέτος δεν βρήκε παίκτες στην επίθεση και έδωσε ξανά δανεικό τον Αντωνίου. Φταίνε και οι διοικήσεις. Χαλάει και η ψυχολογία των παικτών με αυτή την αντιμετώπιση, όλα παίζουν ρόλο».

Ποιον ξεχωρίζει από τους νεαρούς επιθετικούς…

«Ο Ιάσωνας Πικής της Νέας Σαλαμίνας ο οποίος πήγε δανεικός στην Ξυλοτύμπου έχει στοιχεία για να γίνει μεγάλος σέντερ φορ φτάνει να πάρει τις κατάλληλες ευκαιρίες. Είναι γρήγορος, εκτελεστής, δυνατός και μπορεί να διαπρέψει ως σέντερ φορ στο κυπριακό πρωτάθλημα».

Η καλύτερη πιθανή 11άδα της δεκαετίας 70′ από τον Κ.Τσούκκα:
Τερματοφύλακας: Δήμος Κωνσταντίνου (ΕΝΠ)
Δεξιό μπακ: Νίκος Παντζιαράς (ΑΠΟΕΛ)
Κεντρικός αμυντικός: Δημήτρης Κύζας (ΕΝΠ)
Κεντρικός αμυντικός:Κλείτος Ερωτοκρίτου (ΟΜΟΝΟΙΑ)
Αριστερό μπακ: Γεώργιος Κκέζος (ΕΝΠ)
Ανασταλτικός μέσος:  Αντωνάκης Κκάφας (ΑΝΟΡΘΩΣΗ)
Ανασταλτικός μέσος: Στεφανής(ΑΠΟΕΛ)
Αριστερό χαφ: Δημήτρης Κούδας (ΕΝΠ)
Δεξί χαφ: Γεώργιος Βλίττης (ΕΝΠ)
Επίθεση: Καϊάφας (ΟΜΟΝΟΙΑ)
Επίθεση: Θεοφάνους (ΝΕΑ ΣΑΛΑΝΙΝΑ)

Αναπληρωματικοί:
Σκάγιας(ΕΠΑ)
Στέφανος Λυσάνδρου (ΑΝΟΡΘΩΣΗ),
Σιαλής (ΕΝΠ)
Φοίβος (ΑΝΟΡΘΩΣΗ)
Φίλιππος (ΟΜΟΝΟΙΑ)

Η ομάδα του 1975: Δήμος Κωνσταντίνου, Δημήτρης Κύζας, Γιάννης Μέρτακκας, Λούκας Παπαλουκάς, Γιαννάκης Χ”Γιάννης. Ανδρέας Κωνσταντίνου, Κυριάκος Τσούκκας, Σιαλής, Τσούκκας, Αιμίλιος Μαυρουδής Γιώργος Βλίττης Δημήτρης Οικονόμου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ