Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Λοΐζος Μαυρουδής, η πλατυποδία και ο διοικητής του ΚΕΝ
Α' Κατηγορία

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Λοΐζος Μαυρουδής, η πλατυποδία και ο διοικητής του ΚΕΝ

Αλίμονο αν κανείς δεν γνωρίζει τον Λοϊζο Μαυρουδή. Το «μαύρο διαμάντι» της Κύπρου και της ΑΕΛ για 18 χρόνια (1974-1992).  Ακόμα όμως και όσοι τον γνωρίζουν, πιθανόν να μην έχουν ακούσει ποτέ για την προσωπική του ιστορία.

Το «10 το καλό» της Λεμεσού είναι πλέον Πρόεδρος της Επιτροπής Νεολαίας και Αθλητισμού του Δήμου Λεμεσού, Πρόεδρος των παλαιμάχων ποδοσφαιριστών της Α.Ε.Λ. και μέλος της επιτροπής του Σ.Α.Λ.Α. και εξιστορεί μέσω της παρούσας στήλης τη δική του περιπέτεια.

Διαβάστε επίσης: Αθλητικές Ιστορίες: Η Ανδρούλα Σιάλου, το παγκύπριο ρεκόρ και το 2004 (pics&vids)

Aθλητικές Ιστορίες: Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο τίτλος του 1988 και η ΑΕΚ

Aθλητικές Ιστορίες: Από τα σάντουιτς του Γιαπανά ανάμεσα σε θρύλους

«Κόψτε του το πόδι»

Γεννήθηκα το 1960 με την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως μου εξηγούσαν οι δικοί μου, έχω γεννηθεί με τη φτέρνα του ποδιού μου να βλέπει προς τα έξω. Οι τότε γιατροί το 1960 είχαν πει στους γονεις μου ότι πρόκειται για μια επικίνδυνη κατάσταση που πιθανόν να καταλήξει στην ασθένεια σε γάγγραινα.

Ο γιατρός ο πρώτος που με είδε ήταν ξεκάθαρος. «Μόνο πράγμα το οποίο μένει είναι να το κόψουμε το πόδι έτσι ώστε η ασθένεια να μην προχωρήσει πιο ψηλά και να αναγκαστούμε να κόψουμε ολόκληρο το πόδι».

Τότε, ο μακαρίτης ο πατέρας μου του λέει «εφόσον η απόφασή σας είναι αυτή δεν θα το κόψουμε, θα πειραματιστούμε και με άλλες διαγνώσεις, αν δεν καταλήξουμε στην ίδια διάγνωση τότε θα ακούσουμε και θα κάνουμε το δικό σας». Ουσιαστικά ο πατέρας μου με έσωσε. Υπήρχε τότε στη Λευκωσία ένας γιατρός εν ονόματι Παπασάββας. Με πήραν στη Λευκωσία με εξέτασε και αυτός είπε «δώστε μου το δικαίωμα να πειραματιστώ».

Ο γιατρός αρχίζει να μου σπάζει το πόδι. Μου το έχουν τοποθετήσει στο γύψο. Πήγαμε στο πρώτο ραντεβού που έπρεπε να βγει το πόδι από το γύψο, μου το ξανασπάσαν και αυτή η διαδικασία είχε πάρει 3-4 χρόνια. Τότε εγώ άρχισα να περπατώ με τον γύψο. Την τελευταία φορά που βγήκε το πόδι από τον γύψο, ο γιατρός είπε ότι «ενδέχεται το δεξί να είναι πιο κοντό από το αριστερό κάπου 2.5 πόντους».

Στην ηλικία των 4-6 χρονών την πέρασα με ένα λυκόσκυλλο, ο οποίος ήταν πιστός φίλος και σύντροφος που όλη την ημέρα ήμασταν μαζί σε σημείο που τον ένιωθα ως αδερφό μου.

Είναι και για αυτό τον λόγο που αν δείτε τα παλιά μου βίντεο θα προσέξετε ότι ο  βηματισμός μου είναι ιδιαίτερος. Έχω ευτυχώς ξεπεράσει το πρόβλημα στα πρώτα χρόνια, αφού όλη τη διάρκεια της ημέρας ήμουν στις αλάνες και ασχολούμουν τρέχοντας, αθλούμενος στις συνθήκες της τότε εποχής. Τότε ξεκίνησε η γνωστή ιστορία για να βρεθώ στην ΑΕΛ στα 9 χρόνια. Τελικά, έκανα την ποδοσφαιρική μου καριέρα σαν ποδοσφαιριστής στην ΑΕΛ.

«Απολύστε αυτόν τον σκάρτο»

Στα 18 μου όταν ήταν να ενταχθώ στον στρατό, υπολογίστε γύρω στο 1978 μετά την εισβολή, πήρα και κάποια χαρτιά μου μαζί μου στο στρατόπεδο. Ο τότε Ελλαδίτης τότε διοικητής του ΚΕΝ Λεμεσού με αποκάλεσε και «σκάρτο» γιατί είχα 100% πλατυποδία. Είχε και την απαίτηση να μην καταταγώ και να με απολύσει πριν καν φορέσω στρατιωτικά ρούχα.

Ευτυχώς όμως ο τότε Κύπριος λοχαγός που ήρθε στην πύλη για να με παραλάβει έφερε αντίρρηση και του είπε ότι «Εάν απολύσουμε τον συγκεκριμένο στρατιώτη, τότε πρέπει να απολύσουμε όλους τους στρατιώτες κου ΚΕΝ. Πρόκειται για διεθνή ποδοσφαιριστή».

Τότε υπήρχε η Εθνική Νέων-Ελπίδων και Ανδρών και αργότερα υπήρχε η Ολυμπιακή Εθνική. Επέμενε ο άνθρωπος ότι δεν είμαι ένας απλός ποδοσφαιριστής και ότι είμαι ένα ταλέντο για τον οποιο η Κύπρος όλη τον γνωρίζει. Έχει πειστεί τελικά ο διοικητής και καταγάγηκα στο στρατό και τέλειωσα τη στρατιωτική μου θητεία χωρίς να έχω κανένα πρόβλημα.

Αγωνιστικότητα και θέληση

Πρόκειται για μια ιστορία την οποία προτίμησα όλα αυτά τα χρόνια να μην την λέω στα ΜΜΕ και γνωρίζουν μόνο λίγοι και γνωστοί. Πραγματικά θεωρώ ότι αποτελεί δείγμα του ότι ο καθένας τραβά το στραυρό του. Για εμένα ήταν σταυρός θέλησης και αγωνιστικότητας.

Επ’ ευκαιρίας θα ήθελα να δώσω το μήνυμα σε όλους τους νέους που αντιμετωπίζουν το οποιονδήποτε πρόβλημα να γίνουν αγωνιστές. Να πιστεύουν στον εαυτό τους γιατί στο τέλος πάντοτε έρχεται η προσωπική και  ηθική δικαίωση.

Τάσος Θεοδώρου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ