DRONE: Λακωνίζειν, επικοινωνείν

Ξανά σε πτήση το «Drone» αυτό το μήνα. Αλίμονο αν δεν απογειωνόταν για να μελετήσει τις εξελίξεις και τα γεγονότα από ψηλά με όσα συμβαίνουν στην περιοχή μας.

Διαβάστε επίσης: DRONE: Ποια κυπριακή σημαία;

 DRONE: Ας μιλήσουμε ξανά για αθλητισμό

DRONE: Είμαστε σοβαροί;

Με το ρεύμα της παγκοσμιοποίησης να έχει διαπεράσει τη γενιά μας, την τεχνολογική επανάσταση να αλλάζει σχεδόν τα πάντα στον τρόπο ζωής μας, τα σύνορα μεταξύ κρατών, εθνών, φυλών και κοινοτήτων ουσιαστικά να είναι μόνο τυπικά καθώς οι άνθρωποι όλου του κόσμου έχουν έρθει πιο κοντά, τη γνώση σε χαμηλό μέχρι ακαδημαϊκό επίπεδο να διαχέεται σε όλες τις ηπείρους, είναι αδύνατον να μην μένει κανείς ανεπηρέαστος από την τουρκική εισβολή στα βόρεια σύνορα της Συρίας και την εμπόλεμη διαμάχη με τους Κούρδους.

Ό,τι κι αν λένε οι Τραμπ και Πούτιν, όποια συμφέροντα κι αν συγκρούονται ανάμεσα σε ΕΕ, ΗΠΑ και Ρωσία, το γεγονός παραμένει ένα: Η Τουρκία, το Νούμερο 1 αντίπαλο κράτος της Κύπρου βρίσκεται σε πρώτο πλάνο. Η Τουρκία είναι στο επίκεντρο της προσοχής, έχει συμφέροντα να υπερασπιστεί και να εξυπηρετήσει, ανήκει σε θέση ισχύος και εμείς παραμένουμε στην ευρωπαϊκή σφαίρα επιρροής με τα δικά μας γνωστά δεδομένα.

Βεβαίως, δεν ανακαλύπτουμε την ταχινόπιτα αυτή τη στιγμή. Σε διπλωματικά επεισόδια και σε εμπόλεμες καταστάσεις η Τουρκία έχει βρεθεί συμμέτοχος πάρα πολλές φορές από το 1974 και εντεύθεν. Δεν είναι κάτι το καινούργιο, ούτε το εκπληκτικό. Περισσότερα μπορούν να εξηγήσουν και να αναλύσουν οι διεθνολόγοι και οι ειδικοί πολιτικοί αναλυτές.

Την έκπληξη για όσους ανήκουμε στο χώρο της δημοσιογραφίας, της διερεύνησης και της επικοινωνίας είναι άλλα γεγονότα που την προκαλούν και μάλιστα σε διαδοχική βάση. Αρκεί κανείς να βάλει σε μια χρονολογική σειρά τις αντιδράσεις της πλευράς μας, των ΜΜΕ, των επικοινωνιολόγων και των πολιτών από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μέχρι σήμερα.

Να δει και να μελετήσει προσεκτικά σημαντικά γεγονότα που έχουν απασχολήσει την κοινή γνώμη και πώς όσοι της ασκούν εξουσία ή την επηρεάζουν την έχουν καθοδηγήσει, χειραγωγήσει και πολλές φορές συγχίσει.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ξεκινώντας από το Μακεδονικό που ήταν το πρώτο θέμα που απασχόλησε Ελλάδα και Κύπρο μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Τις προσδοκίες στην ελληνική πλευρά που έφεραν ανακατατάξεις και ανατροπές με πρωταγωνιστές τον τότε μακαριστό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον Αντώνη Σαμαρά. Ακολούθως τις δύο διαδοχικές εκλογικές νίκες του Γλαύκου Κληρίδη, τον ενταφιασμό των ιδεών Γκάλι, την πολιτική του «ενεργού ηφαιστείου», τη σύσταση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και την μη κάθοδο των S-300. Τα γεγονότα των Ιμίων του 1996, της Δερύνειας του 1996, τους βοβμαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Έπειτα την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, τον πόλεμο σε Αφγχανιστάν και Ιράκ, την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, την κατάρρευση των οικονομιών του ευρωπαϊκού νότου, την Αραβική Άνοιξη, των κύκλο συνομιλιών στο κυπριακό 2015-17, ξανά στο Μακεδονικό μέχρι και τα σημερινά.

Όλα τα γεγονότα είχαν τη δική τους σημασία, άλλαξαν ισορροπίες και καταστάσεις και διαμόρφωσαν μέσω της παρουσίασής τους από τα ΜΜΕ συνειδήσεις, γνώμες και απόψεις. Έχω την άποψη ότι εκεί είναι που πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας. Όχι στο ποιος είναι πιο συνεπής ή τυπικός, αλλά στο ποιος είναι ποιο βοηθητικός, ουσιαστικός, στοχευμένος και κυρίως ανθρώπινος και λογικός.

Διότι αν το πάρουμε στα συνθήματα και στον λαϊκισμό ή στην προπαγάνδα μάλλον δεν θα βγούμε πουθενά. Όπως δεν μας έβγαλε πουθενά η κατάκτηση του Euro2004, η διοργάνωση των Ολυμπιακών του 2004, η πρόκριση της Ανόρθωσης επί της Τραμπζονπόρ, ο σχηματισμός κορέων στης εξέδρες που να υπενθυμίζουν ότι η Κύπρος είναι ελληνική, τα πατριωτικά συνθήματα των Κατελάρη και Μερκή, το αν ο μακαρίτης Κωστάκης Κουτσοκούμνης φόρεσε την τούρκικη φανέλα, το αν ο Νίκος Αναστασιάδης έχει αποφασίσει να κόψει τον ομφάλιο λώρο της Κύπρου με την Ελλάδα, ή το αν ο Μουσταφά Ακιντζί αποφάσισε να πει την αλήθεια για το 1974 και να συγκρουστεί με την Τουρκία.

Αυτό είναι το σημαντικό, ιδιαίτερα για όσους έχουν πάψει να εκπλήσσονται με την εξέλιξη των γεγονότων. Διότι ναι και εμάς μας σύγχισαν οι αποφασιστικές δηλώσεις του φίλου Νίκου Τορναρίτη πριν από λίγα χρόνια για εισαγωγή της διδασκαλίας της ομοσπονδίας στα σχολεία και η παράλληλη θέση που εξέφρασε ότι η λύση του κυπριακού δεν πρέπει να εξυπηρετεί συμφέροντα τρίτων κρατών, την ώρα που άλλοι από την ίδια παράταξη μιλούσαν είτε για εξυπηρέτηση στρατηγικών επιδιώξεων του Ερντογάν, είτε για το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950. Και όποιου δεν του προκάλεσαν σύγχιση αυτά, σίγουρα είναι ψεύτης…

Στην τελική, όποιο δημόσιο πρόσωπο (πολιτικός, κομματάρχης, παράγοντας, opinion-leader, influencer, δημοσιογράφος, αθλητής, ηθοποιός κτλ) ή όποιο οργανωμένο σύνολο ήθελε ειλικρινά να βρεθεί λύση στο κυπριακό, ας το έλεγε ανοιχτά και υπεύθυνα την ώρα που έπρεπε. Την ώρα των μεγάλων αποφάσεων, την ώρα της κατάλληλης και κρίσιμης στιγμής, την ώρα που οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για την πλευρά μας και όχι την ώρα που δεν υπάρχει momentum και ούτε βρισκόμαστε κοντά σε κάποια θέση ισχύος. Όλα τα υπόλοιπα σε τι οφελούν και σε τι μας εξυπηρετούν;

Ας θυμηθούμε ξανά μια από τις βασικές αρχές του επικοινωνείν. Ότι πρέπει πρώτα να είμαστε σύντομοι, ουσιαστικοί και στοχευμένοι. Γιατί όπως λένε και οι ειδικοί, το λακωνίζειν εστίν είτε φιλοσοφείν, είτε επικοινωνείν…

Τάσος Θεοδώρου