Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Αθλητικές Ιστορίες: Η Ανδρούλα Σιάλου, το παγκύπριο ρεκόρ και το 2004 (pics&vids)
Α' Κατηγορία

Αθλητικές Ιστορίες: Η Ανδρούλα Σιάλου, το παγκύπριο ρεκόρ και το 2004 (pics&vids)

Το ότι τα στάδια και τα γήπεδα άδειασαν από κόσμο και από ενδιαφέρον είναι ένα γεγονός. Όχι όμως μη αναστρέψιμο, καθώς φαίνεται ότι η κοινωνία ωριμάζει, αλλάζει τρόπο σκέψης και νοοτροπία.

Στο μεγάλο αυτό μεταβατικό στάδιο του κυπριακού αθλητισμού, τις εξελίξεις ζει από κοντά η Ανδρούλα Σιάλου. Μια εκ των ιστορικότερων και κορυφαίων αθλητριών του κυπριακού στίβου, η οποία διετέλεσε και μέλος του Δ.Σ του ΚΟΑ επί προεδρίας Κλέας Παπαέλληνα Χατζηστεφάνου και Κλεάνθη Γεωργιάδη.

Διαβάστε επίσης: Aθλητικές Ιστορίες: Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο τίτλος του 1988 και η ΑΕΚ

Aθλητικές Ιστορίες: Από τα σάντουιτς του Γιαπανά ανάμεσα σε θρύλους

Αθλητικές Ιστορίες: Η πρώτη ευρωπαϊκή συμμετοχή, η κατασκοπεία και ο… Τσαουσέσκου

Η Σιάλου κατάφερε μετά από δεκαπέντε και πλέον χρόνια προπονήσεων και αγώνων, να βρίσκεται στους επτά αθλητές στίβου της κυπριακής αποστολής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.  Η πρόκρισή της στον ημιτελικών των 400m μετ’ εμποδίων υπήρξε μια σημαντική επιτυχία για τον κυπριακό αθλητισμό, κυρίως όμως ιστορική γιατί οι αγώνες αυτοί διεξάγονταν στην Ελλάδα και στην Αθήνα.

Λίγες ημέρες πριν, η Σιάλου είχε πετύχει το Παγκύπριο Ρεκόρ στα 400m μετ’ εμποδίων στο Ηράκλειο με χρόνο 54,76s . Έτσι η ψυχολογία και η διάθεσή της στους αγώνες ήταν σε υψηλά επίπεδα, καταφέρνοντας να προκριθεί στον ημιτελικό της Αθήνας με χρόνο 55,02s.

Όλα αυτά στην σκιά του σκανδάλου Κεντέρη-Θάνου που ξέσπασε λίγο πριν την τελετή έναρξης των αγώνων και το ελληνικό φίλαθλο κοινό ως αντιστάθμισμα στην ατμόσφαιρα εκείνη, στήριζε με πάθος και ένταση κάθε προσπάθεια Έλληνα αθλητή στο ΟΑΚΑ, όπως και κάθε προσπάθεια Ελληνοκύπριου αθλητή.

Η 31χρονη τότε Σιάλου βρισκόταν το βράδυ της 22ας Αυγούστου 2004 στον ημιτελικό και έκλεινε ραντεβού με την ιστορία. Η κούρσα της ήταν εξαιρετική και κυνηγούσε την τύχη της για μια θέση στον τελικό, μέχρι που ήρθε η πτώση.

Στο όγδοο εμπόδιο η Σιάλου βρέθηκε στο έδαφος και όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. H Φανή Χαλκιά πήρε το χρυσό και η Σιάλου επέστρεψε στην Κύπρο τραυματισμένη. Σήμερα, δεκαπέντε χρόνια μετά έχουμε την Ανδρούλα Σιάλου μαζί μας, όπου στην ηλικία των 46 πλέον ετών μας εξιστορεί τη δική της αθλητική ιστορία.

 

Από το σχολείο στον πρωταθλητισμό

Από τότε που  θυμάμαι τον εαυτό μου, τον θυμάμαι να τρέχει σε αγώνες να κάνει προπονήσεις . Τετάρτη δημοτικού στο Δημοτικό Σχολείο Ξυλοτύμπου κάναμε τους ενδοσχολικούς αγώνες. Άλμα εις μήκος η πρώτη μου αγάπη. Ήθελα να αγοράσω παπούτσια με καρφιά, μα που, και τότε είχαμε έρθει από την προσφυγιά οι γονείς μου μπορούσαν μόνο να μας προσφέρουν τα αγαθά πρώτης ανάγκης.

Για να καταλάβετε είμαστε τέσσερις αδελφές ,εγώ ήμουν η μικρότερη και η πιο αδικημένη , φόραγα πάντα τα ρούχα, τα παπούτσια των αδελφών μου , έτσι έγινε και με τα καρφιά πέντε νούμερα μεγαλύτερα. Τα πήρα όμως και τα φόρεσα χαρούμενη γιατί είχα καρφιά,  έκανα τρία άκυρα (μεγάλα) άλματα και αποκλείστηκα από τον τελικό . Πολύ κλάμα , η αλήθεια ήταν ότι εγώ πάταγα στην βαλβίδα , εγώ ήμουν σωστή τα παπούτσια όμως ήταν άκυρα.

Ο θείος μου πρωταθλητής του μήκους ο Παναγιώτης Χατζηστάθης  με άρπαξε από το χέρι και με πήρε στο ΓΣΖ για να ξεκινήσω προπονήσεις. Και ήταν απίστευτα ωραία χρόνια , σε ηλικία 10 χρονών έπαιρνα μόνη το λεωφορείο καθημερινά Ξυλοτύμπου -Λάρνακα για να πάω προπόνηση , απίστευτο τώρα που κάνω την αναδρομή, χωρίς φόβο ένα κοριτσάκι τόσο μικρό να πηγαινοέρχετε με τα λεωφορεία τέτοια αποσταση  και η επιστροφή ήταν και βράδυ. Παρόλα αυτά πήγαινα με χαρά με όρεξη και πολύ αγάπη.

Στην έκτη Δημοτικού ήρθε η πρώτη μεγάλη επιτυχία . Χρυσό μετάλλιο σε πανελλήνιους μαθητικούς αγώνες . Ένα ταξίδι στην Αθήνα , το πρώτο που μπήκα σε αεροπλάνο, τεράστια η χαρά. Και με το Κύπελο στην επιστροφή έδωσα τόση μεγάλη χαρά στην οικογένεια μου στον πατέρα μου στην μάνα μου στις αδελφές μου. Έβαλα στόχο ζωής να προσπαθώ πάντα να τους κάνω περήφανους και χαρούμενους. Από τότε είπα ότι αυτό θέλω να κάνω για αυτό έχω γεννηθεί.

Τα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν ήταν υπέροχα, ταξίδια αγώνες προπονήσεις. Έίχα κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελο στην Σικελία και την Παγκόσμια Γυμνασιάδα στο Βέλγιο. Σε ένα νέο πλέων αγώνισμά τα 400μ με εμπόδια όπου αυτό με καθιέρωσε αργότερα και στην ελίτ του αγωνίσματος παγκόσμιως.

 

Η Σιάλου πρωταθλήτρια στο στίβο, αλλά και στη ζωή

Μετά την μεγάλη επιτυχία και την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στην Παγκόσμια Γυμνασιαδα, τα χρόνια δεν ήταν τόσο ρόδινα. Ήρθε ο πρώτος σοβαρός τραυματισμός, πρόβλημα στο ισχιακό νεύρο.

Ένα πρόβλημά που δεν μου επέτρεπε να βγάλω όλη μου την ταχύτητα, με άφηνε ο πόνος να κάνω προπονήσεις και να τρέχω σε αγώνες , να κερδίζω σε αρκετούς αλλά , εγω ήξερα μπορούσα περισσότερο. Δεν ήταν στο χαρακτήρα μου η μετριότητα , άλλα δεν ήταν στο χέρι μου καθώς το πρόβλημα επιδεινώθηκε και με δυσκόλευε ακόμα και στις προπονήσεις.

Αυτός ήταν ο λόγος που σταμάτησα των αθλητισμό σε ηλικία 22 χρονών . Έκανα τα δύο μου παιδιά τον Σταυρινό μου και τον Κωνσταντίνο μου, πήρα τα Ολυμπιακά μετάλλια τις Ζωής με τον ερχομό τους, όμως του σκουλήκι του αθλητισμού με έτρωγε και στα 27 μου χρόνια Επανέρχομαι δυναμικά με υψηλούς στόχους  ήθελα να κάνω το Παγκύπριο ρεκόρ ήθελα να πάω στου Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

2002 έρχεται η καταξίωση στο αγώνισμα στο Διεθνες Μίτιγκ της Καλαμάτας με τις οδηγίες του προπονητή μου Αντώνη Γιαννουλάκη ,κερδίζω τον αγώνα με την τρίτη επίδοση στον κόσμο με τεράστιο παγκύπριο ρεκόρ 55.25. Το πιο μεγάλο όμως σημείο σε αυτή την προσπάθεια σε αυτό των αγώνα ήταν ότι στην δεύτερη θέση ήταν η χεμιγκς η τζαμαϊκανή Ολυμπιονίκης .

Όταν είδε ότι έχασε από μια άγνωστη αθλήτρια ήρθε και με ρώτησε ποια είσαι εσύ και από που είσαι. Του είπα «Κύπρος» και με ξαναρώτησε «που είναι αυτό». Και τότε αντιλήφθηκα την δύναμη του αθλητισμού. Οι αθλητές είναι πρεσβευτές μας στο εξωτερικό και ήμουν και εγώ μια από αυτούς.

Τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα όμως στον επόμενο αγώνα παθαίνω ένα τραυματισμό που με αφήνει έξω ολόκληρη την χρονιά του 2002. Να σημειώσω ότι εκείνη την χρονιά κέρδισαν τους πανευρωπαϊκούς αγώνες 54.99 η δεύτερη 55.60 και η Τρίτη 56.20. Έχασα μια μεγάλη ευκαιρία ένα μεγάλο αγώνα ίσως και ένα μετάλλιο. Μεγάλη στεναχώρια  και πιο μεγάλη όταν μου είπε ο Γερμανός γιατρός ότι δεν θα μπορέσω να επανέλθω σε μεγάλη επιδόσεις.

Ο τραυματισμός μου  ήθελε τρομερή αποκατάσταση ποδήλατο και aqua jogging, για να ελπίζω σε κάτι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε ώρες στην πισίνα να γυμνάζω το πόδι και άλλες τόσες να ποδηλατοδρόμο, εκεί είναι που λέω ότι πραγματικά όταν θέλει ο άνθρωπός μπορεί.  Και εγώ μπόρεσα με την θέληση την υπομονή την επιμονή  μου να επανέλθω και να πιάσω το 2003 το όριο για τους Ολυμπιακούς αγώνες.

 

Το παγκύπριο ρεκόρ

Το 2004 είναι γεγονός και ο στόχος μεγάλος ακατόρθωτος για αρκετούς. Τελικός!  Στα Τσικλιτίρια στο διεθνές μίτινγκ που έγινε στο Ηράκλειο πετυχαίνω 54.76  ΝΠΡ ένα χρόνος που μου έδωσε φτερά και δύναμη για να πιστέψω ακόμη περισσότερο στον στόχο μου: ΤΕΛΙΚΟΣ!

Το 54.76 είναι μια μεγάλη επίδοση , μια επίδοση που σε βάζει σε όλους τους μεγάλους τελικούς. Τα ρεκόρ όμως είναι για να σπάζουν πραγματικά εύχομαι να βρεθεί η αθλήτρια που θα ρίξει αυτό τον χρόνο.

Δυστυχώς, δεν φαίνεται να ξεχωρίζει κάποια. Οι χρόνοι είναι αρκετά πίσω, όμως ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον θα βρεθείς το κορίτσι με το ταλέντο για να σπάσει αυτό το ρεκόρ.

 

Πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς

2004! Το παιδικό μου όνειρο είναι μπροστά μου , έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο δύσκολο στόχο . Όχι όμως ακατόρθωτο. Η χαρά μου ότι βρισκόμουν σε αυτή την μεγάλη γιορτή ήταν απερίγραπτη. Ό,τι προβλήματα είχα είχαν σβήσει. Ό,τι γινόταν δίπλα μου κακό άσχημο έκλεινα μάτια αυτιά. Δεν ήθελα τίποτα να σταθεί εμπόδιο σε αύτη την στιγμή ήταν η δική μου στιγμή.

Τα προκριματικά ήταν 9 το πρωί, δύσκολο για το σώμα για να ξυπνήσει , όμως εγώ ήμουν ζωντανή ενθουσιασμένη , όταν μπήκαμε στο Ολυμπιακό Γήπεδο για την κούρσα έπαιζε το συρτάκι. Όλα μέσα μου χόρευαν στους ρυθμούς της μουσικής και χόρεψα κυριολεκτικά δηλαδή,  χόρεψα… Και μετά ήρθε η πρόκριση στους 16 η πρώτη Κύπρια αθλήτρια που περνά στα ημιτελικά.

Δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά μου έτρεξα αγκάλιασα τα μικρά μου που ήταν πάνω στην κερκίδα και τους είπα για σας!!!! Δύσκολο τότε να το καταλάβουν !!!  Ήταν 5 και 7 χρονών !!! Το μόνο που ήξεραν ήταν ότι έλειπε η μανούλα τους από δίπλα τους αρκετό χρόνο στα γενέθλια τους στις γιορτές του σχολείου τους. Ένα τίμημα που έπρεπε να περάσω για να υπηρετήσω τον αθλητισμό . Ένα τίμημα που μου προκαλούσε πόνο και στεναχώρια που πρέπει να το περάσει κάποιος για να το καταλάβει.

Και ο ημιτελικός φτάνει , ο στόχος αδιαπραγμάτευτος, ΤΕΛΙΚΟΣ όμως ξέχασα την τύχη.  Η τύχη με προσπέρασε , η κούρσα μου ήταν τέλια τεχνικά, αλλά στο όγδοο εμπόδιο ενώ ήμουν στην τρίτη θέση έτοιμη να βρεθώ στον μεγάλο τελικό έπεσα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω όλα χάθηκαν,  όμως ο κόσμος μου φώναξε «ΚΥΠΡΟΣ-ΚΥΠΡΟΣ» και μου έδωσε δύναμη με σπασμένο χέρι και πλευρά να σηκωθώ και να τερματίσω.

Η Οικογένεια μου τα παιδιά μου ο Προπονητής μου φίλοι γνωστή και άγνωστοι με στήριξαν γιατί πραγματικά ακομα και σήμερα πιστεύω ότι οι αθλητές είναι η ίδια η ΚΥΠΡΟΣ, τόση δύναμη έχει ο αθλητισμός.

[[Οι 16 αθλήτριες των ημιτελικών:
1. Γιουλίγκια Πενκόκινα (Ρωσία) 53.57
2. Φανή Χαλκιά (Ελλάδα) 53.85
3. Ιονέλα Τιρλέα (Ρουμανία) 54.41
4. Αντιπόβα Τέρετσουκ (Ουκρανία) 54.63
5. Λασίντα Ντέμους (ΗΠΑ) 54.66
6. Μπρέντα Τέιλορ (ΗΠΑ) 54.72
7. Μαλγκορτζάτα Πσκιτ (Πολωνία) 54.75
8. Σίνα Τζόνσον (ΗΠΑ) 54.81
9. Ξιάοξιάο Χουάνγκ (Κίνα) 54.83
9. Γιάνα Πίτμαν (Αυστραλία) 54.83
11. Γιεκατερίνα Μπίκερτ (Ρωσία) 54.95
12. Ανδρούλα Σιάλου (Κύπρος) 55.02
13. Ουλρίκε Ουρμπάνσκι (Γερμανία) 55.15
14. Γιεκατερίνα Μπακχβάλοβα (Ρωσία) 55.16
15. Αν Ντέμπι Πάρις (Τζαμάικα) 55.21
16. Νατάλια Τορσίνα (Καζακστάν) 55.22]]

Στεναχωρήθηκα πολύ κάθε φορά που τυχαίνει να δω το βίντεο βουρκώνω, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. Όμως, ο άνθρωπος έχει τέτοια δύναμη μέσα του πού όλα τα ξεπερνά. Και αυτό είναι που λέω στην νέα γενιά βρείτε την δύναμη που έχετε μέσα σας και θα κάνετε τα αδύνατα δυνατά.

Αυτό ήταν το μήνυμα στα δικά μου παιδιά όλα αυτά τα χρόνια , και σήμερα είναι σε θέση να καταλάβουν τις θυσίες την μάνας τους…

Επιμονή, Υπομονή Θέληση, Αγάπη και θα καταφέρεις να μετατρέπεις τα όνειρα σου σε στόχους και να τους κυνηγήσεις μέχρι το τέλος, όπως έκανε και η μάνα σας!!!

 

Δεκαπέντε χρόνια μετά


Μετά  την ολοκλήρωση της αθλητικής μου καριέρας διορίζομαι στο Δ.Σ του Κυπριακού Αθλητισμού. Σε μια θέση όπου μπορώ πλέων να δω με άλλο μάτι τον αθλητισμό μακριά από τους αγωνιστικούς χώρους, αλλά ως άτομο που έζησε τον αθλητισμό στο έπακρο και πλέων μπορεί να τον βοηθήσει να ανέβει ακόμα πιο ψηλά.

Με πρόεδρο πρώτα την Κλέα Παπαέλληνα και έπειτα τον Κλεάνθη Γεωργιάδη, αλλάξαμε το σχεδιασμό υψηλής  επίδοσης δώσαμε και προσφέραμε ότι χρειάζονταν οι αθλητές μας. Η προετοιμασία που πρώτα ήταν μια απλή μετάβαση στο εξωτερικό ,πήρε την πραγματική της μορφή.

Δηλαδή για μας προετοιμασία σήμαινε να πληρώνετε και ο μασέρ των αθλητών ο ψυχολόγος το αθλητικό τους υλικό κτλ και έτσι μπορέσαμε να τους στηρίξουμε πολύ περισσότερο. Το σημαντικότερο επαναφέραμε την επαγγελματική αποκατάσταση και αυτό απελευθέρωσε τους αθλητές μας από το άγχος του αύριο. Το 2016 είχαμε τέσσερις αθλητές μας σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων τρομερό για μια Κύπρο των 800 χιλιάδων κατοίκων .

Σήμερα, βρίσκομαι ως λειτουργός στην Ολυμπιακή Επιτροπή και υπεύθυνη για την παρακολούθηση των αθλητών. Είμαι υπεύθυνη για το πρόγραμμα «Όλοι μαζί στο δρόμο για το Τόκιο – Υιοθετήστε έναν αθλητή» για ακόμα μια φορά με απώτερο στόχο τον αθλητή και μόνο τον αθλητή.

Και μετά από όλη αυτή την διαδρομή είμαι σε θέση να πώς ότι ο αθλητισμός είναι μεγάλη δύναμη ο αθλητισμός πρέπει να συνεχίσει να στηρίζεται όπως στηρίζεται και ακόμη περισσότερο .Έχουμε αθληταράδες  που μας κάνουν περήφανους που μας δίνουν μηνύματα ζωής και πρέπει να συνεχείσουμε να έχουμε για μια καλύτερη κοινωνία.

Τάσος Θεοδώρου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ