Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Aθλητικές Ιστορίες: Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο τίτλος του 1988 και η ΑΕΚ
Αθλητικές Ιστορίες

Aθλητικές Ιστορίες: Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο τίτλος του 1988 και η ΑΕΚ

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου είναι ένα πρόσωπο που έγραψε τη δική του του ιστορία στην ποδοσφαιρική Λάρνακα.

Για πολλά χρόνια μέλος του Πεζοπορικού και φυσικά από τους… τυχερούς που πανηγύρισαν το πρωτάθλημα του 1988, το τελευταίο πρωτάθλημα της πόλης. Ακολούθησε η ενοποίηση και η ΑΕΚ, της οποίας επίσης ήταν μέλος για αρκετά χρόνια, ο Ολυμπιακός, η Δόξα και φυσικά όλες οι Εθνικές ομάδες. Ο Γιώργος μιλάει στο balla για εκείνη την διαφορετική και σαφώς πιο ρομαντική εποχή, αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές των πρώτων χρόνων της ενοποίησης, τις δυσκολίες και γενικώς όσα συνάντησε στην  καριέρα του.

Το ξεκίνημα

«Ήμασταν οικογενειακώς ως φίλαθλοι με τον ΠΟΛ. Τον παρακολουθούσα από τα 8 μου χρόνια. Μας έμαθε ο πατέρας μου. Στα 14 μου αγωνίστηκα στη Δάφνη Τρούλλων, στην ομάδα του χωριού μου. Σε ένα τουρνουά στο Δασάκι με είδε ο Σταυρινός Σταυρινού και ζήτησε από τον πατέρα μου να πάω προπονήσεις στον Πεζοπορικό. Στα 15 μου. Τότε είχε τσικό και δεύτερα, δεν ήταν όπως τώρα στις ακαδημίες. Αποφάσισα και πήγα στα δεύτερα σε ηλικία 16 ετών. Πάλι με παρότρυνση του Σταυρινού στον πατέρα μου. Ήταν προπονητής ο Δρ. Κατσιάνη. Με είδε σε ένα παιχνίδι, τους είπε πως τον θέλω στην πρώτη ομάδα. Παίζαμε με το Παραλίμνι με τα δεύτερα, τότε όμως μου είπαν ότι δεν θα πας, αλλά μπαίνεις κατευθείαν στην ενδεκάδα στην πρώτη ομάδα χωρίς καν να κάνω προπόνηση, επειδή τραυματίστηκε ο Μάριος Ερωτοκρίτου! Αντιλαμβάνεσαι ότι ήμουν 16 και μισό. Πήγα πολύ καλά σε εκείνο το παιχνίδι. Το επόμενο ματς ήταν με την Ομόνοια στην Λευκωσία. Του 1982-83 που μεσορανούσε. Ο Κατσιάνης μου είπε ότι δεν θα παίξω γιατί ήταν ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να μου καταστρέψει την καριέρα. Και δεν έπαιξα. Αγωνίστηκα όμως στα επόμενα. Την επόμενη σεζόν, 1983-84, δεν έχασα ούτε λεπτό. Ήμουν ο τελευταίος αρχηγός του ΠΟΛ πριν την ενοποίηση. Μετά αγωνίστηκα στην ΑΕΚ, στον Ολυμπιακό κι ένα χρόνο στη Δόξα. Έπαιξα επίσης σε όλες τις Εθνικές ομάδες. Θέλω να πω κάτι. Από το ποδόσφαιρο πήρα περισσότερο απ’ όσα έδωσα. Τις εμπειρίες που έζησα στο ποδόσφαιρο δεν θα τις άλλαζα με τίποτα».

Η θέση

«Καθιερώθηκα αρχικά ως δεξί μπακ. Πήγα στην Εθνική Ελπίδων στα 17 μου. Από την αρχή αγωνιζόμουν σε αυτή τη θέση. Στα μετέπειτα χρόνια και γύρω στο 1989, μετά που πήραμε το πρωτάθλημα με τον Πεζοπορικό, όταν ήρθε ο Παπαδόπουλος ως βοηθός του Σμιθ, είχε τραυματιστεί ο Βάσος Χριστοφίδης και ο Φακέττι και μου είπε ότι θα παίξω κεντρικός αμυντικός. Από τότε καθιερώθηκα στα στόπερ».

Η εποχή εκείνη

«Πολύ καλή εποχή. Με Κύπριους ποδοσφαιριστές, εντάξει, άλλες καταστάσεις τότε και άλλο τώρα. Κάναμε παρέα, βγαίναμε έξω μαζί, έρχονταν οι συγγενείς στην κερκίδα, ήμασταν ινδάλματα στο σχολείο όταν αγωνιζόμασταν στην πρώτη ομάδα. Ήταν λογικό».

Οι αμοιβές

«Οι μισθοί μας τότε ήταν 25 λίρες μηνιαίως. Είχαμε ωστόσο πριμ 30 λίρες για νίκη και 15 λίρες για ισοπαλία. Ήταν καλά λεφτά για την εποχή, ειδικά για ένα μαθητή όπως εγώ τότε».

Το πρωτάθλημα του 1988

«Ήταν κάτι το οποίο δεν περιμέναμε, αλλά είχαμε πολύ καλούς ποδοσφαιριστές. Δεν πίστευε κανένας πως θα πάρουμε το πρωτάθλημα, είχαμε τότε χάσει με 5-0 από το ΑΠΟΕΛ. Όταν νικήσαμε στη Λάρνακα το ΑΠΟΕΛ βγήκαμε στην κορυφή και μείναμε μέχρι το τέλος. Ήμουν 22 χρονών. Ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία. Υπήρξαν φοβερές στιγμές μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ένταση, ενθουσιασμός. Αν δεν το ζήσεις, δεν μπορείς να το μεταφέρεις. Εκείνο που ζει ο παίκτης σε τέτοιες στιγμές, δεν μπορεί να το περιγράψει. Είσαι… αλλού. Είσαι στον ουρανό!».

Πότε το πίστεψαν

«Το πιστέψαμε όταν πλησιάσαμε τα τελευταία παιχνίδια και ειδικά στο τελευταίο παιχνίδι με την Ομόνοια, όταν ξέραμε πως ακόμη και με ισοπαλία το παίρναμε το πρωτάθλημα. Δεν είχαμε πίεση στην αρχή. Αν είχαμε, ίσως να μην τα καταφέρναμε. Μας έβαζε πίεση το ΑΠΟΕΛ γιατί στις δηλώσεις τους, πίστευαν περισσότερο στην Ομόνοια. Ίσως το ΑΠΟΕΛ να μην μας έδωσε σημασία ότι μπορούσαμε να πάρουμε το πρωτάθληα και να σπάσουμε το μονοπώλιο».

Τα σημεία-κλειδιά

«Η οικογένεια που είχαμε στον Πεζοπορικό. Ήμασταν μια οικογένεια. Φίλοι, παρέα. Οι μεγάλες εμπειρίες που κουβαλούσαν Παπαδόπουλος και Λιβαθηνός, αλλά και ο Προκόπης που πήρε πρωταθλήματα με το ΑΠΟΕΛ. Κοντά σε αυτούς, Μπίαλον, Λένος και Πασχάλης, μετά εγώ, ο Κύπρος και άλλοι».

Οι πανηγυρισμοί

«Θυμάμαι παίκτες που ξεκίνησαν να έρθουν Λάρνακα με τα πόδια. Εμείς ήμασταν στους εφτά ουρανούς και ο Προκόπης ξυριζόταν στα αποδυτήρια. Και γελούσαμε. Πήρε ήδη 3-4 με το ΑΠΟΕΛ. Θα πήγαινε δουλειά μετά! Μας περίμενε πολύς κόσμος, αυτοκίνητο, έγινε πανζουρλισμός στον σύλλογο. Έγινε χαμός. Διοργανωθήκαν οι εορτασμοί μετά από δύο μέρες, με καμήλες και άλλα πολλά».

Η ΑΕΚ

«Η ΑΕΚ ξεκίνησε με πολλές αμφισβητήσεις. Ήταν σωστή κίνηση. Ο κόσμος μετρούσε πόσο πράσινο και κίτρινο είχε η φανέλα. Υπήρχε αντιπαλότητα μεταξύ ΠΟΛ και ΕΠΑ. Διαχωρίζονταν ακόμη και οι οπαδοί στην εξέδρα. Στην πλευρά τους οι Πεζοπόροι και στην άλλη οι ΕΠΑΐτες. Περάσαμε δύσκολες στιγμές. Ξέραμε ότι για να τελειώσει αυτό, έπρεπε να φύγουμε όλοι οι παλιοί που προερχόμασταν στις ομάδες προ ενοποίησης. Να έρθουν παίκτες που να ξεκινούν από την ΑΕΚ. Είχε  προβλήματα, δυστυχώς ήρθε η διαβάθμιση έστω κι αν πήραμε και το κύπελλο προηγουμένως. Πληγωθήκαμε πολύ, αλλά επέστρεψε πιο ώριμη η ΑΕΚ και η μεγαλύτερη μεταγραφή που έκανε η ΑΕΚ στην ιστορία της ήταν ο Γιόρντι Κρόιφ. Αυτός την έβαλε στο σωστό δρόμο. Μετά πάλι υπήρξαν κάποια προβλήματα. Με τον ερχομό του Άντρου Καραπατάκη, μπήκε στη πιο σωστή πορεία ομάδας στην Κύπρο. Η ΑΕΚ είναι το πιο υγειές σωματείο στην Κύπρο. Είναι πολύ σημαντικό για μια ομάδα να μην έχει αντιπολίτευση. Θέλω να τονίσω κάτι όμως για τον Ντίνο Λευκαρίτη. Πάνω από όλα είναι άνθρωπος και κύριος. Λεβέντης. Μας στάθηκε όλους πάρα πολύ. Έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην πορεία μου. Στην πορεία μου έπαιξε επίσης μεγάλο ρόλο ο πατέρας μου, έπαιζε ποδόσφαιρο στο αγροτικό μέχρι τα 58 του χρόνια!».

Ολυμπιακός και Δόξα

«Φτάσαμε σε ένα σημείο με την ΑΕΚ, το 1999, στα 33 μου, θεωρήθηκε ότι έπρεπε να γίνει μια ανανέωση και φύγαμε οι πιο παλιοί. Αμέσως προέκυψε ενδιαφέρον από τον Ολυμπιακό. Τότε προερχόταν από τη δεύτερη κατηγορία, είχε κάνει πολύ καλές κινήσεις. Ήταν πρόεδρος τότε ο Χατζηττοφής και τα βρήκαμε σε μια ώρα. Έζησα εντυπωσιακές στιγμές στον Ολυμπιακό, ήρθε ο Τορναρίτης τον επόμενο χρόνο. Πήγα μετά ένα χρόνο στη Δόξα στη δεύτερη κατηγορία, την ανεβάσαμε στην πρώτη και σταμάτησα το ποδόσφαιρο».

Γιατί η Λάρνακα είναι μακριά από ένα πρωτάθλημα εδώ και 31 χρόνια…

«Νομίζω ότι τη σεζόν 2016-17, το πρωτάθλημα χάθηκε στις λεπτομέρειες. Ίσως στο γεγονός ότι έχει μικρότερη εμπειρία πρωταθλητισμού από το ΑΠΟΕΛ. Είναι πολύ σημαντικές οι στιγμές διαχείρισης μιας ομάδας και να κάνεις πρωταθλητισμό επί μονίμου βάσεως».

Η προπονητική και το σκάουτινγκ στην ΑΕΚ

«Πέρασα από τις Εθνικές Παίδων και Νέων, πήρα το πρωτάθλημα με την ομάδα U21 στην ΑΕΚ, έμεινε πέντε χρόνια εκεί. Τελικά μου προτάθηκε θέση από την ΑΕΚ, ως σκάουτερ των ακαδημιών. Είναι ο τρίτος μου χρόνος, γίνεται πολύ καλή δουλειά στις ακαδημίες. Είναι δύσκολο το αντικείμενο στο οποίο εργαζόμαστε, γιατί ο Κύπριος ποδοσφαιριστής θεωρείται πλέον χαμηλότερου επιπέδου, αν και πολλές φορές έχουμε καλύτερους από τους ξένους. Αν δεν σου δοθεί όμως η ευκαιρία, δεν θα μπορέσεις να δείξεις την αξία σου. Όμως, για να λέμε την αλήθεια, δεν είναι εύκολο πλέον, το επίπεδο του κυπριακού ποδοσφαίρου έχει ανέβει πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια».

Ανδρέας Βεντούρης

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ