Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Aθλητικές Ιστορίες: Από τα σάντουιτς του Γιαπανά ανάμεσα σε θρύλους
Old Stories

Aθλητικές Ιστορίες: Από τα σάντουιτς του Γιαπανά ανάμεσα σε θρύλους

Ο Κώστας Πέτσας θυμάται τις πρώτες του στιγμές ως ποδοσφαιριστής της Ομόνοιας και την συνύπαρξη του  με τα «ιερά τέρατα» των Πρασίνων που έγραψαν χρυσές σελίδες στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου.

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της Ομόνοιας εξιστορεί μέσω του Balla στον…  πρόλογο μιας ιστορίας που είχε συναρπαστική πορεία γεμάτη τίτλους και διακρίσεις.

Ο «τζέντλεμαν» των κυπριακών γηπέδων με πατέρα από τον Φαρμακά και μητέρα Πειραιώτισσα μεγάλωσε στην ενορία του Τρυπιώτη στην Λευκωσία, έμελλε να βάλει τη δική του σφραγίδα στην χρυσή δεκαετία του 80′.

Μεγάλωσα στην ενορία του Τρυπιώτη, ξεκίνησα το ποδόσφαιρο και μέσα σε λίγους μήνες κατάφερα να ενταχθώ στην πρώτη ομάδα της Ομόνοιας, δίπλα σε ποδοσφαιριστές που λίγο καιρό πριν ήταν αντικείμενο συζήτησης με την παρέα πέντε φίλων παρακολουθώντας την ομάδα στο παλιό ΓΣΠ.

Στην ηλικία των 16 ετών πήγα στα τσικό της Ομόνοιας για τρεις μήνες με προπονητή τον Κριτωνή, ακολούθως τρεις μήνες στην δεύτερη ομάδα με προπονητή τον Γιωρκάτζιη και στην συνέχεια επιλέγηκα για να φορέσω την φανέλα της πρώτης ομάδας.

Τα αποδυτήρια του παλιού ΓΣΠ ήταν χωρισμένα σε τρία μέρη. Αριστερά ήταν οι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας που ήταν για όλους εμάς τα πρότυπα και μπροστά τους ένιωθες δέος. Δεξιά ήταν οι ποδοσφαιριστές της Β’ ομάδας και στο μεσαίο μέρος ήταν οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές της Α’ ομάδας.

Όταν πήγα στην Ομόνοια πήγαινα στα αποδυτήρια της Β’ ομάδας. Μια μέρα ήρθε προς το μέρος μου ο Νίκος Χαραλάμπους. Ένας ποδοσφαιριστής που για εμάς ήταν ένας ποδοσφαιρικός γίγαντας. Μόλις τον είδα έσκυψα το κεφάλι και έκανα ότι έδινα τα ράμματα των παπουτσιών μου που… ήταν ήδη δεμένα.

Ήρθε και μου είπε «και εμείς άνθρωποι είμαστε» δίνοντας μου το μήνυμα ότι είναι δίπλα μας. Τόσος ήταν ο σεβασμός μας στους παλιότερους ποδοσφαιριστές που είναι συνώνυμο με την ιστορία της Ομόνοιας. Τότε ένιωθες δέος. Αυτός είναι ο λόγος που συνεχίστηκαν οι χρυσές δεκαετίες. Μάθαμε να είμαστε με τους νικητές. Χτίστηκε αυτή τη νοοτροπία μέσα από την ομάδα.

Με την συγκεκριμένη νοοτροπία εμποτίστηκε και η επόμενη γενιά. Αυτό το πνεύμα χαρακτήριζε την Ομόνοια. Έμπαινες στο γήπεδο, έβλεπες μπροστά τους υπόλοιπους και έλεγες «πόσα θα βάλουμε σήμερα;».

Με προπονητή τον Αργύρωφ ξεκίνησα στην πρώτη ομάδα την περίοδο 1977-78 ως αμυντικός χαφ. Μετά από έξι μήνες ήρθε από την Ομόνοια Στροβόλου ο Ευαγόρας Χριστοφή, τα επόμενα χρόνια η ομάδα ενισχύθηκε με τους Σαββίδη, Κάντηλο, Καλοθέου και άλλους ποδοσφαιριστές που σημάδεψαν την ιστορία της Ομόνοιας.

 Ό,τι ακολούθησε, με τις συνεχόμενες επιτυχίες, ήταν πρωτόγνωρες εμπειρίες για μένα που πριν ενταχθώ στην πρώτη ομάδα ήμουν ένας φίλαθλος που συζητούσα με την παρέα μου μετά τα ματς στα σάντουιτς του Γιαπανά για την πορεία της Ομόνοιας και τα «ιερά τέρατα» που την αποτελούσαν.

Από την περίοδο που αγωνίστηκα στην Ομόνοια προτού αποχωρήσω προσωρινά λόγω σπουδών σίγουρα κάθε κατάκτηση τίτλου ή μεγάλων νικών ήταν σημαντική, όμως το ματς με τον Άγιαξ ήταν κάτι που τίποτα δεν μπορεί να το… υπερνικήσει.

Μετά την βαριά ήττα στην Ολλανδία μας έβαλαν να φάμε μόνο σάντουιτς πριν το δεύτερο ματς. Εγώ και ο Πραξιτέλους πεινούσαμε και ζητήσαμε και δεύτερο. Η συνέχεια είναι γνωστή. Αυτό που έγινε στο δεύτερο ματς δεν είχε προηγούμενο. Ανεπανάληπτες στιγμές σε ένα ματς όπου έμεινε στην ιστορία για πολλούς λόγους πέραν της νίκης.

Την σεζόν 1981/82 ξεκινήσαμε πολύ καλά την σεζόν, ήταν η περίοδος όπου ο Πραξιτέλους έκανε ρεκόρ απαραβίαστης εστίας. Τον Ιανουάριο του 1982 αποχώρησα μετά την 10η αγνωνιστική του πρωταθλήματος, με προορισμό την Αμερική λόγω σπουδών μαζί με τον Ευαγόρα Χριστοφή.

 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ