DRONE: Η πραγματικότητα πιο πικρή από τα συνθήματα

Περίοδος καλοκαιρινών διακοπών για τους πλείστους, όπως και για την στήλη «DRONE». 

Διαβάστε επίσης: DRONE: Γεμίζει η (ευρωπαϊκή) εξέδρα;

DRONE: Η μεταρρύθμιση προϋποθέτει… κότσια

DRONE: Association Football Culture… στην Κύπρο

Μόνο που το βεβαρημένο πρόγραμμα σε συνδυασμό με τα ευρωπαϊκά παιχνίδια και οι προκρίσεις των ομάδων κυπριακών ομάδων μας κρατούν για άλλο ένα καλοκαίρι σε εγρήγορση και οι ανάσες που θα πάρουμε είναι πολύ λίγες.

Ωραίος ο ΑΠΟΕΛ που εξασφάλισε τη συμμετοχή του σε ευρωπαϊκούς ομίλους, ωραίος και ο Απόλλωνας που συνεχίζει να αποδεικνύει ότι αποτελεί τη νέα μεγάλη δύναμη του κυπριακού ποδοσφαίρου. Άστοχη και άτυχη η ΑΕΚ που έχει ακόμα πολλά να πράξει για να αποκτήσει σταθερότητα στις πορείες της.

Από τις τρεις ομάδες φαίνεται ότι δικαιώνεται περισσότερο η διοίκηση της ομάδας της Λεμεσού, η οποία από το Δεκέμβριο του 2016 πορεύεται με ένα προπονητή και δεν τον πέταξε με την πρώτη αποτυχία. Στη Λεμεσό είναι ρεαλιστές και έχουν αναγνωρίσει ότι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της δουλειάς του Σωφρόνη Αυγουστή είναι πολύ περισσότερα και πιο σημαντικά από μια κατάκτηση ενός τίτλου.

Γι’ αυτό και τον στήριξαν στις δύσκολες στιγμές, σε αντίθεση με τη διοικήση του ΑΠΟΕΛ που από το 2016 προέβηκε σε 7 (!) αλλαγές προπονητών και της ΑΕΚ η οποία τον προπονητή που την οδήγησε πέρσι στους ομίλους του Europa League δεν τον κράτησε.

Σημαντική είναι λοιπόν η διαφορετική φιλοσοφία και πολιτική που ακολουθεί η διοίκηση της κάθε ομάδας και αυτό τις περισσότερες φορές έχει και το αντίκτυπο του στα αποτελέσματα και στην πορεία της. Πάμε τώρα στο κυρίως πιάτο.

Έγινε αρκετός θόρυβος για τις δηλώσεις και τους πανηγυρισμούς του Γιώργου Μερκή και του ΑΠΟΕΛ μετά την πρόκριση επί της Καραμπάχ. Ποιος είναι πιο Έλληνας και ποιος όχι. Ποιος είναι πιο πατριώτης και ποιος δεν είναι. Ποιος είναι πιο πιστός στις αρχές του και ποιος όχι. Ποιος πρεσβεύει καλύτερα το κυπριακό ποδόσφαιρο στην Ευρώπη και ποιος όχι. Ποιος τιμά περισσότερο τους ήρωες και ποιος όχι.

Ο κομπλεξισμός στο μεγαλείο του! Δυστυχώς, φίλες και φίλοι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πικρή από τα συνθήματα. Θα ήμασταν όλοι πολύ πιο ευτυχείς αν όντως το κυπριακό και ελληνικό στοιχείο ήταν πλειοψηφία στις ομάδες μας και κυρίως σε αυτές που προχωρούν στην Ευρώπη. Και αυτό ο υποφαινόμενος δεν το γράφει τώρα εξ αφορμής ή επ’ ευκαιρίας. Μπορείτε να ανατρέξετε στην αρθρογραφία μας και να δείτε τι ακριβώς λέμε πιστά και σταθερά τα τελευταία χρόνια.

Την ελληνική σημαία, το ιερότερο πράγμα που μας έχει αφήσει 4000 χρόνια ελληνικής ιστορίας στην Κύπρο, δεν είναι για να τη φορούμε σαν τον Σούπερμαν όποτε μας το επιτρέπουν οι συνθήκες. Δεν είναι καν αντικείμενο προς εκμετάλλευση ή χρησιμοποίησης από τον οποιονδήποτε. Την ελληνική σημαία την τιμούμε με την νοοτροπία μας, αυτά που λέγουμε, αυτά που πράττουμε, τον τρόπο ζωής μας, τη συμπεριφορά μας και τις αποφάσεις μας.

Είναι οι αρχές και οι αξίες εκείνες που είναι υπέρτερες της στιγμιαίας συναισθηματικής φόρτισης και των συνθημάτων. Αν θέλουμε να αποδεικνύουμε κάθε φορά τα αυτονόητα, τότε έχουμε πραγματικό πρόβλημα. Και όταν υπάρχει πρόβλημα, τότε η λύση ξεκινά πάντοτε από ένα… reality check.

Ποια είναι η πραγματικότητα; Ο ΑΠΟΕΛ είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα στην Κύπρο και άπαντες το αναγνωρίζουν. Το μαρτυρούν οι αριθμοί και τα γεγονότα. Είναι επιτυχημένη όμως ως ευρωπαϊκή ομάδα. Όχι ως αμιγώς ελληνική, ούτε ως αμιγώς κυπριακή. Είναι το ευρωπαϊκό στοιχείο που έχει μεγαλώσει την ομάδα της Λευκωσίας. Είναι η φιλοσοφία και η πολιτική της συνύπαρξης ποδοσφαιριστών και προπονητών διαφόρων εθνοτήτων και ταυτοτήτων στα αποδυτήρια του που τον έχουν βοηθήσει να κάνει βήματα προς τα εμπρός.

Και γιατί είναι πικρή για όσους την αντιμετωπίζουν; Διότι έτσι έχουν τα πράγματα και αν δεν τα λέμε ξεκάθαρα, θα συνεχίζουν να ζουν στην μιζέρια τους.

Η ίδια φιλοσοφία που πλέον χαρακτηρίζει σε κάποιο βαθμό και την Εθνική Κύπρου με την συνύπαρξη καθαρόαιμων Ελληνοκύπριων ποδοσφαιριστών με κυπροποιημένους ξένους και κοινοτικούς ποδοσφαιριστές. Αυτή είναι η πραγματικότητα και αν θέλουμε να τιμούμε τα ιερά μας, δεν έχουμε παρά να αποβάλουμε πρώτα τον κομπλεξισμό μας. Ιδιαίτερα όταν μας παρακολουθούν Ευρωπαίοι τηλεθεατές και εκατοντάδες συνάδελφοι δημοσιογράφοι στο εξωτερικό.

Θα μου πείτε τώρα «ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις, ακόμα δεν έχεις περπατήσει καλά ως δημοσιογράφος». Ναι, έχετε δίκαιο! Μα για αυτό είμαστε και εμείς εδώ. Να βλέπουμε, να κρίνουμε, να διορθώνουμε και να διορθωνόμαστε και να προχωρούμε. Όποιος δεν είναι σε θέση να δέχεται την κριτική και να διορθώνεται, απλά δεν πάει πουθενά. Όπως ούτε και οι υπόλοιποι που συμβαδίζουν μαζί του…

Τάσος Θεοδώρου