Μας πούλησαν…  αυτοί που  εγγυήθηκαν την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας μας

1960 Βρετανία, Τουρκία και Ελλάδα συμμετέχουν στη Συνθήκη Εγγυήσεως της Κύπρου. Οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις με τη Συνθήκη του 1960 εγγυήθηκαν:

 

  • Την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και ασφάλεια της Κύπρου.
  • Την απαγόρευση της ενώσεως εν όλω ή εν μέρει της Κύπρου με άλλο κράτος.

«Σε περίπτωση παραβιάσεως αυτών των σημείων οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις μπορούσαν να διαβουλευθούν μεταξύ τους ούτως ώστε να αναλάβουν κοινή ή συμφωνημένη δράση προς αποκατάσταση των πραγμάτων. Εάν δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, κάθε εγγυήτρια δύναμη μπορούσε να δράσει αυτοτελώς. Η δράση, όμως, δεν μπορούσε να περιλαμβάνει και προσφυγή στη χρήση βίας. Αυτό αντίκειται στο άρθρο 2.4 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, που θεωρείται ο ακρογωνιαίος του λίθος και περιβάλλεται με ιδιαίτερη ισχύ καθ’ ότι αποτελεί διάταξη αναγκαστικού δικαίου (jus cogens) που δεν παραβιάζεται υφ’ οιεσδήποτε συνθήκες. Επομένως, η Τουρκία δεν είχε δικαίωμα στρατιωτικής εισβολής στην Κύπρο», αναφέρει σε άρθρο του στην Καθημερινή, ο  Άγγελος Μ. Συρίγος  αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Διερωτώμαι λοιπόν, για ποια «εγγύηση» μιλάμε από αυτές τις χώρες. Όταν η Βρετανία μετά τη συνάντηση Αναστασιάδη-Μέι, ζητά την αποχώρηση της χώρας από τη Συνθήκη Εγγυήσεων του 1960. Από την άλλη έχουμε ως εγγυήτρια δύναμη ένα γονατισμένο Ελληνικό λαό, ο οποίος παρέσυρε την Κύπρο στην οικονομική κατάρρευση. Η Τουρκία μας «εγγυήθηκε» το 1974 και σήμερα με απειλές δια στόματος Ακάρ και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρούν να ολοκληρώσουν την…εγγύηση. Τους μέθυσε η οσμή από το φυσικό αέριο και απειλούν το νησί με πλήρη κατάληψη. Μια χώρα που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, που έχει χάσει πάνω από 200 δις μέσα σε έξι χρόνια και ένα κράτος να ζει συνεχώς υπό τις τρομοκρατικές κινήσεις του Σουλτάνου.

Αρλούμπες από όλες τις κυβερνήσεις… που την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια, γιατί το κόστος της λύσης, έχει και πολιτικές ευθύνες. Δείπνα, ταξίδια, χειραψίες… Από τον Μακάριο, στον Νίκο Αναστασιάδη… Διερωτώμαι ποια γενιά έχουν προστατέψει οι πολιτικοί μας διαχρονικά, από την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Δεν θέλουμε εγγυήσεις, δεν θέλουμε σχέδια λύσεων, δεν θέλουμε τον κατοχικό στρατό και παρατείνουμε εμείς οι ίδιοι την κατοχή.

Δεν ανήκω πολιτικά σε κανένα κόμμα…Όμως αδυναμίες και συμπάθειες έχω σε πολλούς πολιτικούς ακόμη και σε αυτούς που έκαναν την Βουλή «καφενείο» και off the record μας λένε ότι μείναμε κολλημένοι.

Είχαμε τα κατεχόμενα ψευδο… τώρα μπήκαν τα εισαγωγικά. Μιλάμε για το Κυπριακό εδώ και δύο δεκαετίες λες και έχουμε να κάνουμε με πυρηνική φυσική. Λες και οι πολιτικοί οι «ποτζεί» και οι «ποδά» δεν ξέρουν ότι τη λύση θα δώσουν οι μεγάλες δυνάμεις σε μερικά χρόνια, όπως ακριβώς τροχοδρομήθηκαν δεκαετίες πριν τα μεγάλα γεγονότα σε όλο τον κόσμο, πριν ακόμα συμβούν.

Μπάζει νερά το καράβι. Για ποια νομιμότητα μιλάμε και ποιες εγγυήσεις; Για ποια πατρίδα «πολεμάτε»; Oι Τ/Κ και Ε/Κ  δεν είναι κινούμενα καρτούν σε ηλεκτρονικές συσκευές… Βρε μπας και το Κυπριακό αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες φούσκες της  Ευρώπης;