Κρίμα να γκρεμιστεί…

Ακούγεται πολύ αρνητικός ο τίτλος, αλλά αυτά είναι πράγματα που πρέπει να λέγονται.

Οι μεγάλες ομάδες δεν δημιουργούνται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά σε βάθος χρόνου. Επίσης, οι μεγάλες ομάδες διατηρούνται στις δύσκολες στιγμές από το εσωτερικό τους. Διαφορετικά χάνονται και παύουν να είναι μεγάλες.

Αυτό ισχύει αυτή τη στιγμή για την ΑΕΛ. Σίγουρα το κενό στα διοικητικά που άφησε η αποχώρηση Ανδρέα Σοφοκλέους δεν φέρνει το τέλος του κόσμου, αλλά η ομάδα της Λεμεσού θα έπρεπε από την αμέσως επόμενη ημέρα να πορευόταν με μια ισχυρή διάδοχο κατάσταση.

Και είναι κρίμα γιατί επί ημερών Σοφοκλέους και Κέρκεζ η ΑΕΛ δεν έκανε απλά κάποια βήματα προόδου. Άλλαξε χαρακτήρα, δυναμική και έχει γίνει πολύ πιο ισχυρή από ότι ήταν στα προηγούμενα χρόνια και αυτό επισφραγίστηκε με την κατάκτηση του κυπέλλου πριν από λίγους μήνες.

Είναι κρίμα ό,τι έχει χτιστεί όλο αυτό το διάστημα, είτε να χαθεί, είτε να γκρεμιστεί, είτε να μην συνεχιστεί. Η ΑΕΛ πρέπει να παραμείνει δυνατή σε όλα τα επίπεδα. Το έχει ανάγκη η ίδια, αλλά και ο χώρος του κυπριακού ποδοσφαίρου.

Αν κρίνουμε από την ευρεία ήττα στο φιλικό από τη Δόξα και έπειτα από την ευρεία νίκη στο φιλικό επί του Εθνικού Άχνας, φαίνεται να υπάρχει αστάθεια και αυτό είναι κάτι που δεν θέλει κανένας φίλος της να δει να συμβαίνει και στο νέο πρωτάθλημα.

Μια καλή εμφάνιση και νίκη απέναντι στην Ομόνοια στο φιλικό της Παρασκευής θα έκανε πολύ καλύτερο το κλίμα, αλλά μια μεγάλη ομάδα όπως είπαμε και στην αρχή, χρειάζεται και ένα ισχυρό εσωτερικό μέτωπο για να διατηρηθεί…

Τάσος Θεοδώρου