Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

DRONE: Association Football Culture… στην Κύπρο
Drone

DRONE: Association Football Culture… στην Κύπρο

«Γιατί φανατίζεστε για μια ομάδα»; «Γιατί σκοτώνεστε για την μπάλα»; «Τι σημασία έχει μια φανέλα σε μια πλήρως επαγγελματκή εποχή»;

Διαβάστε επίσης: DRΟΝΕ: Η λύση βρίσκεται στην ίδια τη γνώση

DRONE: Η δική τους οπτική γωνία

DRONE: Η μεταρρύθμιση προϋποθέτει… κότσια

Πόσοι και πόσες δεν έχουμε ακούσει αυτές τις ερωτήσεις όταν η συζήτηση έρχεται στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό. «Άσε ρε φίλε, είναι όλα στημένα για το στοίχημα και τα λεφτά», «Ρε φίλε είναι όλα τα πρωταθλήματα ελεγχόμενα από κυκλώματα και υπάρχει βρωμιά», προσθέτουν ή απαντούν κάποιοι άλλοι.

Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Ότι  δηλαδή ο κόσμος που ζούμε δεν είναι αγγελικά πλασμένος, αλλά σίγουρα υπάρχουν και οι άνθρωποι που ζουν, αναπνέουν και απολαμβάνουν αυτό τον χώρο με το δικό τους τρόπο.

Ας μιλήσουμε πρώτα για τον εαυτό μας. Πρώτα φίλαθλοι, μετά οπαδοί, έπειτα φανατικοί οπαδοί, έπειτα ξανά φίλαθλοι και έπειτα δημοσιογράφοι. Ο κύκλος της πιο ανθρώπινης και φυσιολογικής εξέλιξης. Αυτής που έρχεται να επαληθεύσει και να δικαιολογήσει τη σχολή των πραγματικών φίλαθλων. Αυτών που αναγνωρίζουν πλέον ότι στη ζωή τα άκρα δεν είναι καλό πράγμα και όλα πρέπει να γίνονται με το μέτρο.

Η υπερβολή και η ένταση δεν ήταν ποτέ καλοί σύμβουλοι και για κανένα. Ιδιαίτερα για τους συναισθηματικούς και τους καρδιακούς. Η δε μετριοπάθεια, η ανοιχτομυαλοσύνη και ο φιλελευθερισμός είναι αντίθετα οι πιο σωστοί και παραγωγικοί σύμβουλοι.

Γιατί όλη αυτή η εισαγωγή; Διότι το χρειάζεται ο δικός μας πολιτισμός. Η δική μας ποδοσφαιρική κουλτούρα. Αυτό που στις προοδευμένες και ευνομούμενες χώρες της Ευρώπης ονομάζεται ως «association football culture».

Θα με ρωτήσετε τώρα, «μα καλά αφού είσαι τόσο Ευρωπαϊστής και υπέρμαχος της δυτικής κουλτούρας, τότε γιατί έχεις φώτο των Βραζιλιάνων»; Ακριβώς. Το απαντήσατε από μόνοι σας.

Οι Βραζιλιάνοι, πολίτες μιας δυτικής χώρας που για αιώνες έζησαν τη φτώχεια και τα δεινά στο πετσί τους, έχουν καταφέρει τις τελευταίες δεκαετίες να βάλουν γυαλιά σε όλους μας. Να αποδείξουν ότι μπορούν να διεκδικούν με αξιώσεις μεγάλα πράγματα όχι μόνο στο χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά και στο χώρο του αθλητισμού.

Κέρδισαν πέντε παγκόσμια κύπελλα ποδοσφαίρου, διοργάνωσαν του Ολυμπιακούς του 2016 σε μια δύσκολη συγκυρία για την παγκόσμια οικονομία, κατάφεραν να έχουν και να προβάλουν σημαντικά σύμβολα-προσωπικότητες στο χώρο του ποδοσφαίρου (βλ. Πελέ, Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο κτλ) και στην Ευρώπη και κυρίως με την τραγωδία της Σαπεκοένσε απέδειξαν πόσο σημαντικό είναι για αυτούς το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός και πόσο τους επηρεάζει σε επίπεδο κουλτούρας και πολιτισμού.

Τι γίνεται λοιπόν με την Κύπρο; Μια Κάρτα Φιλάθλου και 5-6 φτηνές δικαιολογίες είναι ικανές για να αδειάσουν τα γήπεδα; Τόσο φανατικοί με τις ομάδες μας είμαστε; Τόσο έντονοι και παθιασμένοι είμαστε με το ποδόσφαιρο; Ή απλά είμαστε υποκριτές;

Και δεν είναι καθόλου ειρωνικό, ούτε υποτιμητικό αυτό για κανένα. Είναι μια πραγματικότητα, μια έκφραση μιας σχολής σκέψης που θέλει τους ανθρώπους να βρίσκουν τις λύσεις για να προοδεύουν και να κάνουν αυτό που θέλουν, ακόμα και όταν υπάρχουν εμπόδια και δυσκολίες και ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι μη ευνοϊκές.

Ας μιλήσουμε ξανά για ποδοσφαιρικό πολιτισμό στην Κύπρο. Ας κοιτάξουμε να δούμε πότε υπήρξε, αν υπήρξε και πως τον ξαναδημιουργούμε. Κυρίως όμως ας δούμε πως βελτιώνουμε τη δική μας νοοτροπία και αντίληψη των πραγμάτων. Έτσι θα βελτιωθούν και οι συνθήκες στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Αργά μεν, δύσκολα μεν, αλλά σίγουρα θα βελτιωθούν…

Τάσος Θεοδώρου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ