Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Αθλητικές ιστορίες: Η πρώτη ευρωπαϊκή συμμετοχή, η κατασκοπεία και ο… Τσαουσέσκου
Αθλητικές Ιστορίες

Αθλητικές ιστορίες: Η πρώτη ευρωπαϊκή συμμετοχή, η κατασκοπεία και ο… Τσαουσέσκου

Ο Κούλλης Παναγή θυμάται την πορεία της Αλκής μέχρι την έξοδο στην Ευρώπη για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της Αθάνατης.

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής των Κυανέρυθρων της Λάρνακας μέσω του Balla εξιστορεί την πορεία του στο κυπριακό ποδόσφαιρο με επίκεντρο την ιστορική παρουσία της Αλκής στο Κύπελλο UEFA…

«Γεννήθηκα στις 8 Απριλίου 1960, στην Αγκαστίνα Αμμοχώστου. Από πολύ μικρή ηλικία άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο στις αλάνες της περιοχής, ενώ εντάχθηκα στην ομάδα των λαϊκών οργανώσεων.

Αγωνιζόμουν ως αριστερός εξτρέμ και από την ηλικία των 11-12 ετών φόρεσα την φανέλα της πρώτης ομάδας που ήταν ως τα… γόνατα μου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το καλοκαίρι του 1974 πήγαμε περίπου 300 νεαροί από όλη την Κύπρο στην Μια Μηλιά, για να περάσουμε από δοκιμαστικά στην Oμόνοια. Υπεύθυνος για την διοργάνωση και την αξιολόγηση ήταν ο θρύλος της ομάδας Ανδρέας Κωνσταντίνου Έσσο. Από τα 300 παιδιά επιλεγήκαμε 12, όμως ακολούθησε η εισβολή και όπως ήταν λογικό και οι εξ Αμμοχώστου διασκορπιστήκαμε. Εκεί όπου έγιναν τα δοκιμαστικά θα γινόταν το νέο γήπεδο της Oμόνοιας….

Μετά την εισβολή ήρθαμε στην Λάρνακα. Αρχικά δημιουργήσαμε στην τουρκική συνοικία τον Ατρόμητο, που αγωνιζόταν στο Αγροτικό. Ήταν μια ομάδα με καλούς ποδοσφαιριστές, ορισμένοι εκ των οποίων αγωνίστηκαν σε μεγάλες ομάδες. Μεταξύ άλλων μαζί μας ήταν ο Άνδρος και ο (δέκα χρόνια μικρότερος) Νίκος Παναγιώτου.

Μερικούς ποδοσφαιριστές μας εντόπισαν από την Aλκή και μας ζήτησαν να πάμε στις προπονήσεις της ομάδας στο Κάσα, το σημερινό γυμνάσιο Δροσιάς, ενώ στην συνέχεια οι προπονήσεις πραγματοποιούνταν δίπλα από την Αλυκή Λάρνακας.

Την περίοδο 1976/77 ήμουν στην ομάδα Νέων της Aλκής με προπονητή τον Νικολή, παλιά δoξα της ομάδας, ενώ στην Aλκή είχαμε την ευκαιρία να προπονηθούμε υπό τις οδηγίες του «δάσκαλου» Γκεόργκι Πατσιάτσιεφ.

Ο Πατσιάτσιεφ με έβαζε στους αγώνες προς το τέλος της σεζόν 1977-78 σε ηλικία 18 ετών, σε κάποια ματς κατάφερα να γυρίσω το σκορ και αυτό βοήθησε περισσότερο για να κερδίσω την εμπιστοσύνη του προπονητή.

Η σεζόν 1978/79 ξεκίνησε πολύ καλά, στο τέλος τερματίσαμε στην τρίτη θέση και επειδή το AΠΟΕΛ που ήταν δεύτερο κατέκτησε και το κύπελλο εξασφαλίσαμε θέση για την Ευρώπη.

Όπως φαντάζεται κανείς, για μια ομάδα που δεν είχε καταφέρει ξανά αυτή τη διάκριση, οι πανηγυρισμοί ήταν έντονοι στο τέλος της σεζόν.

Ο Πατσιάτσεφ αποχώρησε για την Aνόρθωση και στην θέση του ήρθε ο Μιλένοφ με τον οποίον αγωνιστήκαμε στην Ευρώπη. Ο Πατσιάτσεφ ήταν πιο μπροστά από την εποχή του. Είχε γνώσεις γυμναστή, φυσιοθεραπευτή, πράγματα που κάνουν τώρα στις ομάδες.

Η Aλκή ήταν μια ομάδα με πολλούς έμπειρους παίκτες κάτι που στη συνέχεια κόστισε στην ομάδα, καθώς δεν είχε γίνει σωστή ενσωμάτωση νέων ποδοσφαιριστών με αποτέλεσμα μετά την αποχώρηση των παλιών η ομάδα να στερείται ποιοτικών λύσεων.

Η σεζόν 1978/79 ήταν μια ιστορική σεζόν για την Aλκή. Μια ομάδα δυσκολοκατάβλητη που μεγάλες ομάδες όπως ο AΠΟΕΛ σπάνια κέρδιζε στο παλιό ΓΣΖ (μετά την σεζόν 1972/73 η Aλκή ηττήθηκε από τον AΠΟΕΛ στην Λάρνακα την σεζόν… 1979-80). Το ρόστερ είχε ποδοσφαιριστές που έμειναν στην ιστορία για την απόδοσή τους και την συνέπεια που έδειχναν. Ο Νικολής με τις διαγώνιες μπαλιές μπορούσε να γυρίσει ένα ματς μόνος του. Δεκάρι ήταν ο Αντωνάκης. Ο Νικολάκης Νικολάου αριστερός μέσος, ο σέντερ φορ Νίκος Λεωνίδου,  ο Κόκος Ανδρέου κι άλλοι. Αυτοί ήταν μερικοί από τους ποδοσφαιριστές που έπαιξαν σημαντικό ρόλο για την πορεία της Αλκής εκείνης της εποχής.

Το καλοκαίρι πήγαμε στην Βουλγαρία για προετοιμασία. Σε μια παραδουνάβια πόλη της χώρας, το Ρούσε. Ήταν η πρώτη φορά που κάναμε προετοιμασία στο εξωτερικό και η Βουλγαρία ήταν κατάλληλη καθώς ακολουθούσαν τα ματς με την Ντιναμό Βουκουρεστίου, με το πρώτο ματς να διεξάγεται στην Ρουμανία.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1979 ενώπιον 17 χιλιάδων θεατών η ομάδα μας αγωνίστηκε στη Ρουμανία σε ένα ματς όπου από ατυχία δεν σκοράραμε. Το 3-0 με το οποίο ηττηθήκαμε ήταν τιμητικό για την εποχή μετά από αξιόλογη εμφάνιση. Στο πρώτο 15λεπτο το ματς ήταν ισορροπημένο όμως σημείωσαν δύο γκολ σε 6 λεπτά και διαφοροποιήθηκαν οι ισορροπίες. Οι Ρουμάνοι είχαν και δοκάρι. Τα γκολ των Ρουμάνων σημείωσαν οι Μουλτέσκου στο 33’ και Γκεοργκέσκου στο 39’, ενώ στο δεύτερο ημίχρονο διαμορφώθηκε το τελικό αποτέλεσμα με σκόρερ τον Βρινσεάνου στο 62’.

Στο τελευταίο ημίωρο δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις για το γκολ που όμως τελικά δυστυχώς για εμάς δεν ήρθε… Ήταν ένα αξέχαστο ματς για όλους καθώς η εμπειρία συμμετοχής σε αγώνα ευρωπαϊκής διοργάνωσης ήταν πρωτόγνωρο για την οικογένεια της Αλκής. Σε αυτό το ματς αγωνίστηκα για μία ώρα.

Το δεύτερο ματς δεν χρήζει μεγάλης ανάλυσης και κριτικής με το τελικό 0-9 να τα λέει όλα. Να σημειώσουμε ότι οι Ρουμάνοι ήταν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, ενώ εμείς κάναμε 2-3 προπονήσεις την εβδομάδα.

Κατά την παρουσία μας στην Ρουμανία έγιναν μερικά περιστατικά στο… παρασκήνιο. Την πρώτη νύχτα ο γιος του προέδρου της χώρας Τσαουσέσκου και πρόεδρος της Ντιναμό μας έκανε το δείπνο. Πριν ξεκινήσει το δείπνο φάγαμε σούπα όμως η συνέχεια ήταν για… ταινία. Αρκετοί ποδοσφαιριστές δηλητηριάστηκαν και για να μπορέσουν να αγωνιστούν στο ματς τους χορηγήθηκαν χάπια. Το μυαλό όλων για το συμβάν πήγε στον Τσαουσέσκου…

Στην προπόνηση που κάναμε πριν τον αγώνα μας παρακολούθησαν πρώην παίκτες της Oμόνοιας που ήρθαν για κατασκοπεία. Οι Φραντζίλα και Μοκάνο ρώτησαν τον απεσταλμένο της ΕΑΚ Ανδρέα Καουρή όμως δεν κατάφεραν να πάρουν τις πληροφορίες που ήθελαν. Αξίζει να σημειωθεί ότι ξεπίτηδες στην προπόνηση το οικογενειακό διπλό έγινε με 8 εναντίον 8 ποδοσφαιριστών με αποτέλεσμα να μπερδευτούν περισσότερο οι… κατάσκοποι.

Η ευρωπαϊκή παρουσία ολοκληρώθηκε όχι όπως θα θέλαμε, όμως η συμμετοχή της Αλκής στην Ευρώπη αποτελεί μια ιστορική στιγμή.

Στο τέλος της σεζόν με ζήτησε ο προπονητής του Eρμή Ιωακήμοβ και αγωνίστηκα εκεί για μία σεζόν. Μίλησα προηγουμένως με τον πρόεδρο της Αλκής Γεώργιο Χριστοδουλίδη ο οποίος πείστηκε να με αφήσει να πάω στην ομάδα της Αραδίππου καθώς στην συνέχεια θα έφευγα από την Κύπρο για να σπουδάσω οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων στον Πειραιά, κάτι που σήμαινε ότι δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να αγωνίζομαι στην Aλκή….».

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ