Θα παίξει ο Ντούρμισαϊ!

Κάποτε ο Σωκράτης Κόκκαλης έλεγε πως οι δύο πιο δύσκολες δουλειές στην Ελλάδα είναι, πρωθυπουργός και προπονητής του Ολυμπιακού. Με όλο τον σεβασμό στη σοφία του παππού, υπάρχει και μία τρίτη. Σέντερ-φορ στον Ολυμπιακό. Πρέπει να είναι πανάκριβος, οπωσδήποτε ξένος, και να βάζει ίσαμε τριάντα γκολ τον χρόνο. Δίχως το ένα, απαραιτήτως να εγγυάται το άλλο.

Με τα τρέχοντα δεδομένα (εφόσον δεν συνεχίζει ο πιο κίλερ όλων, ο Αιγύπτιος Χασάν) ο εσωτερικός ανταγωνισμός για το κόκκινο εννέα είναι Γκερέρο, Σολδάνο, Μάνος, Κάιπερς, Σουντανί (δίχως το εννέα να είναι η κύρια θέση του) και Ντούρμισαϊ.

Θα παίξει ο Ντούρμισαϊ! Λέω τον Ιούνιο ό,τι έλεγα και για τον Μασούρα, σε δύσπιστους, τον Ιανουάριο. Ότι θα παίξει και θα τα βάλει, όσα δεν έβαζαν οι άλλοι ακραίοι του ρόστερ. Μπήκε κι έπαιξε αμέσως, κανείς δεν του έκανε χάρη, τα έβαλε, εντάχθηκε στην Εθνική, μονιμοποιήθηκε.

Ο Φιορίν δεν είναι πανάκριβος, είναι ένα εγχείρημα 22 ετών απ’ το οποίο ο Ολυμπιακός μπορεί να πάρει γκολ και (πολλαπλάσια) χρήματα, είναι αλβανική ράτσα, δηλαδή σκληραγωγημένος. Δεν θα κωλώσει. Ένα νέο παιδί σοβαρό, ενάρετο, κατασταλαγμένο, με κουλτούρα, με τακτοποιημένα τα πράγματα μέσα του, δεν φοβάται, δεν τον φοβάσαι, μαθαίνει κάτι την κάθε ημέρα, διψάει, ρουφάει. Κι εγώ θα τον προτιμούσα, από τον Μπεργκ τώρα. ‘Η από κάποιον σαν τον Ιντέγε που ο Αρης πολύ καλά έπραξε, έτερον εκάτερον, και τον απέκτησε.

Ένα πράγμα θα χρειαστεί ο Ντούρμισαϊ, στον Ολυμπιακό. Ο,τι βρήκε πέρυσι στον Κάναντι, ο Κουλούρης. Τον προπονητή που θα τον πείσει ότι τον εμπιστεύεται και θα του δώσει την ελευθερία ν’ απλώσει τον εαυτό του δίχως δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Τα υπόλοιπα, θα έρθουν. Γύρω-γύρω, για τις τρεις θέσεις πίσω από τον στράικερ, το κλαμπ έχει μαζέψει παίκτες…να δίνει και σε δεύτερη ομάδα.

Με τον Βαλμπουένα, με τον Ντανιέλ Ποντένσε, με τον Φορτούνη, με όλους τους να-βάλω-εγώ-το-γκολ μικροεγωισμούς που υπάρχουν παντού και υπεισέρχονται όπου παίζεται ποδόσφαιρο, πάλι η δουλειά του Ντούρμισαϊ, εάν το ξανασκεφτούμε, μπορεί εν τέλει και να μη είναι η τρίτη πιο δύσκολη δουλειά στη χώρα. Αλλά…πρέπει να μείνει ο Φορτούνης, ε; Όπως έμεινε, και λύθηκε οριστικά το ζήτημα στην άλλη άκρη του γηπέδου, ο Ζοζέ Σα. Ειδάλλως, η βάση της συζήτησης αλλάζει εντελώς.

Ο Ολυμπιακός, εάν δεν περιττεύει η υπενθύμιση, παίζει Ευρώπη σε πέντε εβδομάδες. Όχι με τη Λουκέρνη και τη Μπέρνλι, όπως πέρυσι στο θερινό κομμάτι του Γιουρόπα Λιγκ. Παίζει, στο πάντοτε εξαιρετικά δύσβατο μονοπάτι (των δευτεραθλητών) του Τσάμπιονς Λιγκ. Με πρώτο-πρώτο εμπόδιο, από τρία στη σειρά, τη Βίκτορια Πλζεν…που θα μπορούσε να είναι και η PSV, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τον διαφορετικό βαθμό δυσκολίας. Στο τέλος της ημέρας όμως, άμα κοιτάξουμε, και η Βίκτορια Πλζεν δεν βασίζεται σε κάτι διαφορετικό, σίγουρο όχι πιο λαμπερό, απ’ αυτό στο οποίο βασίζεται ο Ολυμπιακός.

Το καλύτερο, δεν σταματάς να το ψάχνεις ποτέ. Αλλά στην παρούσα φάση, χρησιμεύει η εμπιστοσύνη σε όσους έχεις. Επίσης χρησιμεύει (περισσότερο κι από λαμπερός σέντερ-φορ) ένας, τουλάχιστον ένας, σέντερ-μπακ. Σέντερ-μπακ, ούτως ή άλλως. Κι ένα παραπάνω, ότι ως τη συνάντηση με τους Τσέχους μεσολαβεί ένα ολόκληρο (για πρώτη φορά στα χρονικά, καλοκαιρινό) Κόπα Αφρικα.

Ποτέ δεν ξέρεις, τι σου βγάζει μετά ένα Κόπα Αφρικα…