Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Άθως Χρυσάνθου και το πρωτάθλημα του 1992-93
Storytelling

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Άθως Χρυσάνθου και το πρωτάθλημα του 1992-93

Ο Άθως Χρυσάνθου υπήρξε γέννημα-θρέμμα της Ακαδημίας Ποδοσφαίρου της Ομόνοιας.

Εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής των «πρασίνων» το 1982 και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα οκτώ χρόνια αργότερα, το 1990. Αγωνίστηκε με το «τριφύλλι» στο στήθος για έξι χρόνια, καταγράφοντας 112 συμμετοχές και πέντε γκολ. Κατέκτησε ένα πρωτάθλημα, δύο κύπελλα και δύο ασπίδες.

Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του «τριφυλλιού» σε μια εποχή που η Ομόνοια προερχόταν από δύο «χρυσές» δεκαετίες και θεωρείτο η απόλυτη κυρίαρχος στο χώρο του Κυπριακού ποδοσφαίρου. Ήταν εκ των πρωταγωνιστών στην πορεία προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος τη σεζόν 1992-1993. 

Διαβάστε επίσης: Αθλητικές Ιστορίες: Ο Χριστάκης Χριστοφή, οι Γιουγκοσλάβοι και το «Αμμόχωστος»

 Αθλητικές Ιστορίες: Ο Χαβράνεκ και τα πρώτα σημάδια για το μέλλον

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Μάριος Κωνσταντίνου και η μετάβαση από τον Πεζοπορικό στην ΑΕΚ

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Κώστας Φώτη και η απίστευτη τριπλή ατυχία… (pics&vids)

Ο Άθως Χρυσάνθου θυμάται την εποχή αυτή και σημειώνει:

«Το πρώτο παιχνίδι ήταν επεισοδιακό κόντρα στον Απόλλωνα με τον αγώνα να λήγει 4-4 και τον διαιτητή Στέφανο Χατζηστεφάνου να κάνει πολλά λάθη σε βάρος της Ομόνοιας κάτι το οποίο έφερε τον εκνευρισμό του κόσμου.

Ήταν ένα παιχνίδι όπου είχε πολλές εναλλαγές στο σκορ και το Τσίρειο ήταν γεμάτο από κόσμο των δυο ομάδων. Εκεί μάλιστα αποβληθήκαν και πολλοί ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας αλλά και παράγοντες.

Οι αντιδράσεις μας εν μέρει ήταν φυσιολογικές αφού όταν βλέπεις πως από την πρώτη αγωνιστική προσπαθούν να σε «ενοχλήσουν» υπάρχει αντίδραση. Τότε δεν υπήρχαν ούτε παρατηρητές και το επίπεδο ήταν πιο κάτω από σήμερα.

Στην συνέχεια η Ομόνοια τιμωρήθηκε με δυο αγωνιστικές εκτός έδρας και έπαιξε το ένα παιχνίδι με τον Άρη στο ΓΣΖ όπου κερδίσαμε 10-0. Εκείνη την περίοδο ο Απόλλωνας είχε πολύ καλούς ποδοσφαιριστές με «αστέρι» τον Σπόλιαριτς ενώ εμείς είχαμε τον Τζούριακ και τον Τούτις αφού εκείνη την περίοδο δυο ξένους δικαιούσουν να έχεις στο ρόστερ.

Μέχρι τις τελευταίες αγωνιστικές κρατούσαμε ένα γερό προβάδισμα αλλά προς το τέλος του πρωταθλήματος χάσαμε δυο παιχνίδια. Το ένα ήταν κόντρα στην Νέα Σαλαμίνα στο Αμμόχωστος και την προτελευταία αγωνιστική ηττηθήκαμε από τον Πεζοπορικό στην Λάρνακα και την τελευταία αγωνιστική βρεθήκαμε στην δεύτερη θέση και ένα βαθμό πίσω από τον Απόλλωνα.

Την τελευταία αγωνιστική αντιμετωπίζαμε  τον Απόλλωνα και θέλαμε μόνο νίκη για να κατακτήσουμε το πρωτάθλημα. Το Μακάρειο ήταν κατάμεστο και έγινε «καμίνι» το γήπεδο. Εκείνο το παιχνίδι εγώ και οι συμπαίκτες μου ήμασταν αποφασισμένοι να το κερδίσουμε και από το πρώτο λεπτό φάνηκε ποιος θα ήταν το αφεντικό του αγώνα. Στο τέλος κερδίσαμε και θεωρώ δίκαια κατακτήσαμε το πρωτάθλημα.

Τότε τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Οι αγωνιστικοί χώροι δεν ήταν οι κατάλληλοι, τα γήπεδα δεν ήταν τόσο καλά, δεν υπήρχαν καθίσματα στις εξέδρες, και αυτά έπαιζαν τον ρόλο τους. Ωστόσο ο κόσμος, ειδικά της Ομόνοιας κατάκλυζε όλα τα γήπεδα. Ήταν εξαιρετικός. Θυμάμαι στο παιχνίδι που χάσαμε με τον Πεζοπορικό, μια κερκίδα υπήρχε για τους φιλοξενούμενους και αυτή ήταν κατάμεστη, ολοπράσινη, δεν έπεφτε «καρφίτσα». Είχαν γεμίσει τους χώρους παντού.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την τελευταία βδομάδα πριν από τον «τελικό» πρωταθλήματος με τον Απόλλωνα, και στο Ηλίας Πούλλος ήταν η απόλυτη σιγή. Δουλεύαμε στην προπόνηση, συγκεντρωμένοι και περιμέναμε με αγωνία το παιχνίδι, έτσι ώστε να ξεπλύνουμε την ντροπή που είχαμε νοιώσει, χάνοντας από τον Πεζοπορικό και θέλαμε να δώσουμε πίσω την χαρά στον κόσμο.

Όταν ξεκίνησε το παιχνίδι δεν σκεφτόμασταν τίποτα άλλο και πραγματικά τα δώσαμε όλα για να κερδίσουμε. Μάλιστα στην τελευταία αγωνιστική ο προπονητής μας έκανε και αλλαγές στην ενδεκάδα, με τον μακαρίτη Ιόρσο Άρσον να αφήνει εκτός ενδεκάδας τον Τζούριακ ο οποίος ήταν ο βασικός μας επιθετικός.

Προσωπικά είχα ένα δύσκολο ρόλο στο γήπεδο αφού έπρεπε να σταματήσω τον κινητήριο μοχλό του Απόλλωνα ο οποίος ήταν ο Σπόλιαριτς και νομίζω τα κατάφερα. Μάλιστα σκόραρα και ένα τέρμα στο δεύτερο ημίχρονο το οποίο νομίζω ήταν καθοριστικό αφού μετά από αυτό το τέρμα ήταν δύσκολο να χάσουμε το παιχνίδι».

Τίμος Νικολάου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ