Σόσιν: «Δε θα ξεχάσω ποτέ την υποδοχή που ετοίμασαν οι οπαδοί της Ανόρθωσης»

Συνέντευξη σε Πολωνικό ΜΜΕ παραχώρησε ο Λούκας Σόσιν, ο οποίος έκανε αναφορά στις επιτυχίες του με τον Απόλλωνα και την Ανόρθωση.

Αναλυτικά:

Παρακολουθείς το πολωνικό πρωτάθλημα ενώ βρίσκεσαι στην Κύπρο; «Επί του παρόντος, ασχολούμαι  με τη διοργάνωση του Business League για υπαλλήλους των μεγαλύτερων εταιρειών από τη Λεμεσό, καθώς και με άλλες αθλητικές εκδηλώσεις, οι οποίες δεν με παρεμποδίζουν με κανέναν τρόπο από την ενημέρωση του πρωταθλήματος. Παρακολουθώ πολλούς αγώνες στην τηλεόραση και με εντυπωσιάζει η στάση της Piast Gliwice. Εκτιμώ τον Waldemar Fornalik και εύχομαι η ομάδα του να κερδίσει το πολωνικό πρωτάθλημα».

Για την προπονητική: «Είχα πέντε μέρες ως προπονητής στην Πάφο. Πήρα προσωρινά τη θέση του προπονητή στη λεγόμενη μεταβατική περίοδο, επειδή ο διάδοχός προετοιμαζόταν ήδη. Βρήκα ένα καλό μέρος, κέρδισε μια ενδιαφέρουσα εμπειρία και … μάλλον ένιωσα ανικανοποίητος επειδή ήταν πολύ σύντομο. Ωστόσο, την εποχή εκείνη, η κύρια δραστηριότητά μου ήταν η κατάρτιση των νέων στο κλαμπ της Πάφου. Εργαζόμενος σε πολλές κυπριακές ακαδημίες, πάντα είχα τη φιλοδοξία να δημιουργήσω το καλύτερο στην Κύπρο. Ωστόσο, η πρακτική και η θεωρία δεν πάνε πάντοτε μαζί, και τα σχέδια και η υλοποίησή τους διαιρούνται από έναν μακρύ δρόμο. Δεν συμφωνώ με τη βραχυπρόθεσμη προσέγγιση στην εκπαίδευση των παιδιών και της νεολαίας, όπου οι αριθμοί είναι πιο σημαντικοί από την επίτευξη του κύριου στόχου για την επίτευξη ποιότητας και προόδου. Παρόλα αυτά, έμεινα στο ποδόσφαιρο και χαίρομαι που βλέπω ενδιαφέρον για τα γεγονότα που διοργανώνω. Ίσως μια μέρα, η μοίρα μου να μου δώσει την ευκαιρία να δοκιμάσω τη δύναμή μου ως επαγγελματίας προπονητής, αλλά προσπαθώ να το προσεγγίζω με ηρεμία. Εκπαιδεύομαι, αναπτύσσομαι και σιωπηλά, ελπίζω ότι κάποια μέρα θα πάρω μια ευκαιρία στην Πολωνία».

Αν αισθάνεται Κύπριος: «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου Κύπριο. Δεν θα ήθελα καν να το κάνω. Δεν μου αρέσει πολύ η τοπική νοοτροπία εδώ. Μπορούν να κλείσουν ραντεβού με κάποιον στις έντεκα, και να έρθουν στις τρεις, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Οι Πολωνοί κατακλύζουν την πειθαρχία και την οργάνωσή τους, αλλά από την άλλη, οι άνθρωποι σπάνια χαμογελούν και προσεγγίζουν αρνητικά τον κόσμο».

Από το 2002, η αντίληψη για το κυπριακό ποδόσφαιρο στον κόσμο έχει αλλάξει σημαντικά; «Οι ίδιοι οι Κύπριοι έδωσαν τα σωστά επιχειρήματα, επειδή οι τοπικοί σύλλογοι εμφανίζονται τακτικά στις φάσεις των ομίλων, αν δεν είναι το Champions League, είναι το Europa League. Οι μεγάλες ομάδες παίζουν καλό ποδόσφαιρο και φέρνουν περισσότερους ξένους από ό, τι Κύπριους. Βασιζόμαστε κυρίως στην μάχη, οι αγώνες της Κύπρου είναι πιο ελκυστικοί για τους οπαδούς. Οι ντόπιοι πετούν γρήγορα, μετά από μια επιτυχημένη εμφάνιση χαστουκίζονται στην πλάτη και χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα. Η νοοτροπία είναι ένα σοβαρό πρόβλημα για τους Κύπριους, μπορείτε να το δείτε ακόμα και μετά την Εθνική, η οποία υποτίθεται ότι έχει καλές δυνατότητες, αλλά δεν δημιουργεί κάτι συλλογικό και αποτυγχάνει. Επιπλέον, η εθνική ομάδα δεν έχει τέτοιο κύρος, όπως στις μεγαλύτερες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας».

Είστε ακόμα ένας αναγνωρίσιμος χαρακτήρας στην Κύπρο; «Έκανα ένα όνομα για τον εαυτό μου. Δεν ξέρω αν κάποιος ήταν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος εδώ τέσσερις φορές και κέρδισα το πρωτάθλημα με τον Απόλλωνα και την Ανόρθωση. Συχνά μου ζητούνται αυτόγραφα και φωτογραφίες, και αυτό είναι πολύ ωραίο. Αισθανόμουν τόσο ωραία, όσο όταν πρόσφατα, κατά τη διάρκεια παραμονής μου στην Πολωνία στο τρένο, ο οδηγός με ευχαρίστησε για τα γκολ που σημείωσα για την Odra Wodzisław. Αποδείχθηκε ότι ήταν οπαδός αυτού του συλλόγου».

Το πιο σημαντικό σου επίτευγμα ήταν με την Ανόρθωση στο Champions League και η πρόκριση απέναντι στον Ολυμπιακό; «Το γκολ μου συνέβαλε στον αποκλεισμό του μεγάλου Ολυμπιακού. Κανείς δεν στοιχημάτισε σε εμάς και παίξαμε υπέροχα. Αλλά αυτά δεν θα είχαν συμβεί αν η Ανόρθωση δεν είχε προκριθεί νωρίτερα στη Βιέννη με την Ράπιντ.

Στην έδρα μας κερδίσαμε 3-0, στην πρωτεύουσα της Αυστρίας μετά από 70 λεπτά ήταν ήδη 3-0 για τους οικοδεσπότες, ευτυχώς καταφέραμε να σκοράρουμε ένα αξιόλογο γκολ. Είναι ενδιαφέρον ότι, πριν από την ημέρα του αγώνα, περπατούσα γύρω από τη Βιέννη και κάποιοι φίλοι πήγαν στο καζίνο, γιατί ειδικά οι παίκτες από την Κύπρο πιθανώς το έχουν στο αίμα τους. Η περιπέτεια με τους προκριματικούς γύρους και στη συνέχεια η φάση των ομίλων του Champions League είναι κάτι για το οποίο αξίζει να θυσιάζεσαι από μικρός στην προπόνηση.

Η επιτυχία μου με την ομάδα απέναντι στον Ολυμπιακό στην Κύπρο με βοήθησε να επιστρέψω στην εθνική ομάδα, με τη σύσταση του Ζεβλάκοφ. Χρειάστηκα την επιτυχία στην Ευρώπη για να τραβήξω την προσοχή του προπονητή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την υποδοχή που ετοίμασαν οι οπαδοί της Ανόρθωσης. Κατά την περιπέτεια μου στο ποδόσφαιρο, ένιωσα να είμαι στον παράδεισο αρκετές φορές».

Για ποιο σύλλογο αισθάνεσαι περισσότερα συναισθήματα; «Είμαι υπερήφανος που αγωνίστηκαν στα τρία μεγαλύτερα κλαμπ από την Κρακοβία – μεγάλωσα στο Χούτνικ και στη συνέχεια υπερασπίστηκα τα χρώματα της Κρακοβίας και της Βισλά. Κάτι υπέροχο. Δεν άφησα πίσω μου  καμένη γη και μετακόμισα στην Κύπρο που ούτε καν ονειρευόμουν μια τέτοια περιπέτεια. Τα πρωταθλήματα, οι τίτλοι του καλύτερου επιθετικού, το να παίζω με παίκτες όπως ο Τραϊανός Δέλλας, πρωταθλητής Ευρώπης με την Ελλάδα το 2004, ο Savio – που έπαιξε Εθνική Βραζιλίας, ο Paulo Costa, ήταν μια μεγάλη εμπειρία. Μεγάλωσα στην  Πολωνία, όπου συνάντησα και σπουδαίους παίκτες. Έμαθα από τον Tomek Frankowski και χάρη στην προπόνηση με τον Kazik Moskal, ήξερα τι χρειάζομαι για να κάνω περισσότερα. Ο Kazek είναι ένας φανταστικός τύπος και είμαι πολύ χαρούμενος που ως προπονητής κέρδισε την άνοδο».

Είσαι ικανοποιημένος με τα παιχνίδια σου στην Εθνική; «Δεν μπορώ να διαμαρτυρηθώ γιατί δεν ήταν εύκολο. Δεν έχω ιδέα γιατί ο διαιτητής δεν μέτρησε το  γκολ μου στο Kielce με το Σαν Μαρίνο, αλλά η ικανοποίηση παρέμεινε ότι πήρα μέρος στον αγώνα, ο οποίος τελείωσε με μια νίκη ρεκόρ 10: 0 στην Πολωνία. Δεν κρύβω ότι μου αρέσει να παρακολουθώ τα καλύτερα γκολ μου. Υπήρχαν καλές στιγμές, δεν μπορώ να παραπονεθώ»