Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Χριστάκης Χριστοφή, οι Γιουγκοσλάβοι και το «Αμμόχωστος»
Old Stories

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Χριστάκης Χριστοφή, οι Γιουγκοσλάβοι και το «Αμμόχωστος»

Άλλο είναι να χρεοκοπεί μια ομάδα, να βάζει λουκέτο και στη συνέχεια να επανέρχεται και άλλο είναι να προσφυγοποιείται, οι άνθρωποι της χάνουν τα πάντα και στη συνέχεια οι ίδιοι να την ανοικοδομούν.

Διαβάστε επίσης: Αθλητικές Ιστορίες: Ο Χαβράνεκ και τα πρώτα σημάδια για το μέλλον

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Μάριος Κωνσταντίνου και η μετάβαση από τον Πεζοπορικό στην ΑΕΚ

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Κώστας Φώτη και η απίστευτη τριπλή ατυχία… (pics&vids)

Ο Χριστάκης Χριστοφή, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο, ανήκει σε όλους αυτούς τους Κύπριους αθλητές και ποδοσφαιριστές που τη δεκαετία του 1970 και του 1980 κατάφεραν να επιβιώσουν και να κρατήσουν ζωντανούς και τους συλλόγους τους.

Με τη φανέλα της πρώτης ομάδας της Νέας Σαλαμίνας αγωνίστηκε από τη σεζόν 1978-79 μέχρι τη σεζόν 1990-91 και σήμερα διαμένει στο Μενεού, νοσταλγώντας από τη μια τη μεγάλη επιτυχία της κατάκτησης του Κυπέλλου Κύπρου του 1990 και από την άλλη τα παιδικά και έφηβα χρόνια στην Αμμόχωστο.

Παράλληλα, μας εξιστορεί δύο σημαντικές ιστορίες που του έμειναν χαραγμένες στη μνήμη και στην καρδιά από την ποδοσφαιρική του καριέρα.

«Μα είναι ο ίδιος τερματοφύλακας;»

Είχαμε αντιμετωπίσει ως Εθνική Νέων Κύπρου τη σεζόν 1979-80 τη Γιουγκοσλαβία πρώτα στο ΓΣΠ και έπειτα εκτός έδρας.

Στο πρώτο παιχνίδι με προπονητή τον Πανίκο Ιακώβου χάσαμε αν δεν κάνω λάθος 0-2 ή 0-3. Δεν παίξαμε καλά και εγώ είχα κάνει αρκετά λάθη και δεν θέλω να θυμούμαι με τίποτε εκείνο το παιχνίδι. Κάθε ήττα με το εθνόσημο στο στήθος εμάς μας πλήγωνε πολύ τότε, τόσο λόγω της πολιτικής κατάστασης και όσων πέρασε η πατρίδα μας, όσο και λόγω του ότι σαν ομάδα είχαμε ποιοτικούς ποδοσφαιριστές.

Στον επαναληπτικό αγώνα έγινε το αντίθετο. Παίξαμε πάρα πολύ καλά και εγώ είχα κάνει μια από τις καλύτερες μου εμφανίσεις και χάσαμε με γκολ στο 90′ με 1-0.

Τελείωσε το παιχνίδι και πήγα στα αποδυτήρια. Πήγε ο Πανίκος Ιακώβου να κάνει δηλώσεις και τον περίμεναν οι Γιουγκοσλάβοι στην πόρτα. «Τι θέλετε;» του ρώτησε. Και τον ρώτησαν πίσω: «Μα είναι ο ίδιος τερματοφύλακας με αυτόν που έβαλες και στο πρώτο παιχνίδι; Μας κοροϊδεύετε; Είναι δίδυμος; Κάτι πάει λάθος!». Και τότε ο Ιακώβου το έβαλε στα γέλια απαντώντας ότι ναι είμαι ο ίδιος ποδοσφαιριστής.

Ένα δώρο από το Θεό…

Ως άνθρωποι και ως Βαρωσιώτες ταλαιπωρηθήκαμε πολύ. Αλλάξαμε από το 1974 μέχρι το 1989 περίπου έξι με επτά έδρες.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 κάναμε τελικά τις προπονήσεις μας στο χώρο όπου είναι σήμερα το «Αμμόχωστος». Το 1989 για εμάς ήταν μια ξεχωριστή χρονιά καθώς ξαφνικα αποκτήσαμε ένα δικό μας σπίτι στην προσφυγιά.

Ξαφνικά το βοηθητικό μας γήπεδο, έγινε η επίσημη μας έδρα. Αυτό σε ό,τι αφορά την ψυχολογία μας ιδιαίτερα σε μια ομάδα που αποτελειτω ως επί των πλείστον από πρόσφυγες ποδοσφαιριστές που φτύσαμε αίμα γι αυτή την ομάδα, ήταν κάτι το απίστευτο το οποίο εκλάβαμε  ως ένα δώρο Θεού.

Ξέραμε από τα δικά μας βιώματα πόσο δύσκολο ήταν μετά από όσα περάσαμε κάποιος να βγει έξω από σπίτι του και να προσπαθήσει να χτίσει κάποιο άλλο. Τα εγκαίνια έγιναν το 1991 αλλά από το 1989 μέχρι το 1991 καταφέραμε να σηκώσουμε και το Κύπελλο Κύπρου του 1990 και το συνδυάσαμε. Πραγματικά το λέω και σηκώνεται η τρίχα μου. Ήρθε το «Αμμόχωστος» και το Κύπελλο σε μια ξαφνική στιγμή, σαν δώρα από το Θεό.

Τάσος Θεοδώρου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ