Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Κώστας Φώτη και η απίστευτη τριπλή ατυχία… (pics&vids)
Old Stories

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Κώστας Φώτη και η απίστευτη τριπλή ατυχία… (pics&vids)

Πόσες φορές δεν έχεις διερωτηθεί: Μα πως επιβίωναν οι ποδοσφαιριστές σε χωμάτινα γήπεδα με χαλίκια και χωρίς γρασίδι;

Διαβάστε επίσης: Αθλητικές ιστορίες: Ο Χαβράνεκ και τα πρώτα σημάδια για το μέλλον

Αθλητικές Ιστορίες: Ο Μάριος Κωνσταντίνου και η μετάβαση από τον Πεζοπορικό στην ΑΕΚ

Το κυπριακό ποδόσφαιρο έχει τις απαντήσεις του με εμπειρίες ποδοσφαιριστών όλων των δύσκολων εποχών. Η Ανόρθωση όμως, έχει να λέει πως ένα δικό της παιδί άντεξε τόσο την προσφυγιά, τα χωμάτινα γήπεδα, τις συνεχείς αλλαγές εδρών, τη φτώχεια και τις αντιξοότητες, αλλά και την ατυχία του…

Ο λόγος για τον Κώστα Φώτη, σήμερα τεχνικό ποδοσφαίρου που φόρεσε τη φανέλα με το μυθικό Φοίνικα στο στήθος από το 1979 μέχρι το 1991. Ο ίδιος εξιστορεί στο Balla τη δική του απίστευτη ιστορία.

Βασικός και σκόρερ από την αρχή

Τα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή ήταν δύσκολα, διότι η ομάδα έφυγε από την Αμμόχωστο χωρίς να πάρει το οτιδήποτε και το μόνο που έφερε στην προσφυγιά ήταν η ομάδα, η Ανόρθωση. Οι ποδοσφαιριστές ήταν εραστιτέχνες και έκαναν και δύο και τρεις δουλειές και εμείς φτάσαμε και την εποχή που δεν υπήρχε γρασίδι στα γήπεδα.

Βρέθηκα στα τέλη της σεζόν 1979-80 από τη β’ ομάδα στην α’ ομάδα χάρη στο μακαριστό τότε προπονητή Αντώνη Καρρά. Εγώ αγωνιζόμουν σε αγροτικό πρωτάθλημα και με είδε και με επήρε στην Ανόρθωση το 1979. Εκεί με υποδέχθηκε ο Δρ. Πελεκάνος που ήταν και υπουργός τότε και εγώ ήμουν μόλις 17,5 χρονών. Ήταν λίγο πριν πάω στρατιώτης και του είπε «Γιατρέ φρόντισε την πορεία σου και να κανονίσεις τον Κώστα γιατί θα είναι ο μέλλον σέντερ-φορ της Ανόρθωσης».

Έγινα μέρος της ομάδας και έπαιξα σέντερ-φορ την περίοδο 1979-80 στη β’ ομάδα με προπονητή τον Αντώνη Καρρά. Σκόραρα συνολικά 17 γκολ και 6 αγωνιστικές πριν το τέλος της σεζόν με φώναξε ο Πατσιάτσιεφ στην α’ ομάδα. Εκείνη τη χρονιά τερματίσαμε 7οι και την επόμενη 5οι. Μου έκανε όμως εντύπωση ότι μπήκα βασικός στο πρώτο μου παιχνίδι της σεζόν 1979-80 στην α’ ομάδα, στην αναμέτρηση απέναντι στον Πεζοπορικό όταν και κερδίσαμε 4-0 και έβαλα και γκολ στον αγώνα του Παλιού ΓΣΖ το οποίο χρησιμοποιούσαμε τότε ελέω προσφυγιάς και φτώχειας ως έδρα μας. Μάλιστα, στο επόμενο παιχνίδι που παίζαμε επίσης με ομάδα της Λάρνακας, χάναμε 0-1 από την ΕΠΑ και με δική μου κεφαλιά ισοφαρίσαμε 1-1.

Πρόταση από Γλασκώβη… η ειρωνεία

Την περίοδο 1982-85 ήμουν μέρος της Εθνικής Κύπρου και η ΚΟΠ το 1984 στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 50χρονα της είχε προγραμματίσει φιλικό παιχνίδι με τη Σέλτικ στο Τσίρειο Στάδιο. Κερδίσαμε με 2-0 και σκόραρα και ένα από τα νικητήρια γκολ.

Κάπου εκεί, ήρθε η πρόταση από τη Σέλτικ για να πάω για δοκιματικά για τρία παιχνίδια, αλλά ο τότε πρόεδρος μας ο μακαριστός Στέλιος Φρεναρίτης με έπεισε να μείω στην Ανόρθωση για ακόμα ένα χρόνο και δεν μου έδωσε την άδεια για μεταγραφή. Μου είπε συγκεκριμένα «μείνε ακόμα ενά χρόνο εδώ και θα σε δώσουμε του χρόνου». Αλλά, προέκυψε η ατυχία…

Το ατύχημα με τη μοτοσυκλέτα

Η περίοδο 1979-85 ήταν για μένα η καλύτερη στην ποδοσφαιρική μου καριέρα. Χάσαμε μάλιστα το πρωτάθλημα από την Ομόνοια με προπονητή τον Ίλτσιεφ τη σεζόν 1982-83.

Δυστυχώς, προέκυψε ένα ατύχημα με τη μοτοσυκλέτα και είχα χτυπήσει και στα δύο γόνατα μου. Είχα σπάσει τους χιαστούς και τους μινίσκους. Καταλαβαίνετε ότι με τις συνθήκες εκείνης της εποχής, την επιστήμη εκείνης της εποχής και εκείνα τα δεδομένα, τι μπορεί να σημαίνει αυτό για εμένα και την Ανόρθωση. Τότε η Ανόρθωση στάθηκε άμεσα δίπλα μου και από την πρώτη ημέρα η τότε διοίκηση με έστειλε παρά τις οικονομικές δυσκολίες στη Σουηδία σε ένα γιατρό σπεσιαλίστα στους μινίσκους και έκανα εγχείριση το 1985. Μετά από μία εβδομάδα κρίθηκε επιτυχής και ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής.

Επέστρεψα πίσω στα γήπεδα μετά από έξι μήνες, αφού τόσο διήρκησε η αποθεραπεία μου. Ήταν διαφορετικές τότε οι μεθόδοι αποθεραπείας και πολύ πιο δύσκολες από σήμερα. Έχασα περίπου εννιά μήνες σύνολο και στη συνέχεια η απόδοση μου δεν ήταν η ίδια.

Νέα χειρουργική επέμβαση

Αν και ξεκίνησα τη χρονιά του 1986-87 ιδανικά σε πέντε παιχνίδια σκροράροντας συνολικά πέντε γκολ, εντούτις στη συνέχεια ένιωσα το γόνατο μου αδύνατο και μετά από νέες εξετάσεις, ανακαλύψαν ότι είχα πρόβλημα με τους εμπρόσθιους συνδέσμους.

Αυτό οδήγησε σε νέα χειρουργική επέμβαση. Φάνηκα τυχερός γιατί ο Δρ. Μέσοβιτς ο Γιουκγοσλάβος, έτυχε να ήταν προσκεκλημένος στην Κύπρο του Δρ. Νίκου Θεμιστοκλέους που μαζί με το Δρ. Σεργίου ήταν όλα αυτά τα χρόνια ένας δικός μας άνθρωπος και γιατρός. Η επέμβαση έγινε μαζί με το Δρ. Νίκο Θεμιστοκλέους, έγινε στην κλινική του γιατρού στην Κύπρο.

Η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ήθελα άλλους έξι-εννιά μήνες για την επιστροφή με τον Πανίκο Ιακώβου προπονητή. Πίσμωσα, έσφιξα τα δόντια, δούλευα συνέχεια από το πρωί μέχρι το βράδυ στο φυσιοθεραπευτήριο του Χριστάκη Τουμαζή. Ήμουν συνεργάσιμος και το αποτέλεσμα ήταν ότι αποθεραπεύτηκα και επανήλθα στην ενεργό δράση τη σεζόν 1988-89.

Και… τρίτος τραυματισμός!

Δυστυχώς, η ατυχία με το θέμα αυτό της υγείας μου χτύπησε ξανά  σε αγώνα στο «Α. Παπαδόπουλος» με τον Εθνικό Άχνας αυτή τη φορά με προπονητή τον Λάκη Πετρόπουλο. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ο αμύντικός ο Πασιαλής σε μια φάση έκανε τάκλινγκ στο άλλο πόδι το αριστερό, όπου η ζημιά που είχα πάθει ήταν να αποκόψω το πλάγιο έσω και έξω πλάγο σύνδεσμο (!!!).

Αυτό με έθεσε εκτός δράσης για άλλους έξι-εννιά μήνες, όπου η Ανόρθωση με έστειλε στη Βουλγαρία και εκεί με εγχείρισε ο Δρ. Σιόηλεφ, κορυφαίος ιατρός της εποχής ανά το παγκόσμιο. Η εγχείριση ήταν επιτυχής και επανήλθα τη σεζόν 1989-90. Κρέμασα τελικά τα παπούτσια τη σεζόν 1991, λίγο πριν έρθει και ο Τιμούρ Κετσπάγια στην Ανόρθωση. Το 1992 ήμουν προπονητής στη β’ ομάδα και έγινε και η τιμητική μου.

Πάνω από όλα αθλητές και άνθρωποι

Παρά την ατυχία μου και όλα όσα μου συνέβηκαν νιώθω επ’ ευκαιρία αυτής να αναφέρω ότι είμαι ευγνώμων σε κάποιους ανθρώπους της Ανόρθωσης οι οποίοι και στις τρεις φορές που τραυματίστηκα στάθηκαν παρά το πλευρό μου, ως πραγματικοί άνθρωποι, αδελφοί και Ανορθωσιάτες, έτσι ώστε από τη μια να επιστρέφω κάθε φορά πιο δυνατός, αλλά και από την άλλη να μπορώ να ανταποδίδω πίσω σε αυτή την ομάδα ακόμη περισσότερα.

Δεν εύχομαι σε καμία περίπτωση κανείς άλλος ποδοσφαιριστής από τότε μέχρι σήμερα, αλλά και στο μέλλον να βιώσει τέτοιες εμπειρίες. Ωστόσο, μέσα από αυτό στέλνω και στέιλαμε όλοι στην Ανόρθωση το μήνυμα ότι το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός πάνω από όλα είναι η υγεία, η ακεραιότητα του χαρακτήρα όλων όσων εμπλέκονται στο χώρο αυτό.

Τάσος Θεοδώρου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ