Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookie μας.

Αθλητικές ιστορίες: Ο Χαβράνεκ και τα πρώτα σημάδια για το μέλλον
ΑΕΛ

Αθλητικές ιστορίες: Ο Χαβράνεκ και τα πρώτα σημάδια για το μέλλον

Ο Άδωνις Χριστοδούλου εγκαινιάζει τη στήλη «Αθλητικές Ιστορίες», με την πρώτη προσωπική ιστορία ως ποδοσφαιριστής της ΑΕΛ. Της ομάδας που έγραψε με χρυσά γράμματα τις σελίδες της γαλαζοκίτρινης ιστορίας στη δεκαετία του 80′.

Καλοκαίρι, 1985. Το νέκταρ της επιτυχίας κόντρα στην ΕΠΑ όταν η ομάδα κέρδισε το κύπελλο στις 22 Ιουνίου ήταν ακόμα στα χείλη των ποδοσφαιριστών. Η ομάδα αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στην Ευρώπη. Στις 19/09/85 πήραμε την ισοπαλία 2-2 στο Τσίρειο κόντρα στην Ντούκλα Πράγας με σκόρερ τους Παύλο Σάββα και Φάρκας, όμως στον δεύτερο αγώνα ηττηθήκαμε στο Στάντιο Γιούλισκε με 4-0 στις 2 Οκτωβρίου και αποκλειστήκαμε από την συνέχεια του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης.

Προηγήθηκαν φιλικά παιχνίδια σε Λευκωσία και Λεμεσό σε τουρνουά που διεξάγονταν τότε, με την ομάδα όμως να αρχίζει να ταλαιπωρείται με τραυματισμούς πρωτοκλασάτων ποδοσφαιριστών. Σωκράτους, Μαυρουδής, Πελενδρίτης, Ορφανίδης, Ανδρέας Κωνσταντίνου έμειναν εκτός δράσης, με την ομάδα να διανύει άσχημη αγωνιστική περίοδο με τα αποτελέσματα να την κατατάσσουν στα χαμηλά στρώματα της βαθμολογίας.

Η ομάδα ολοκλήρωσε τελικά στην 6η θέση μετρώντας όμως 11 ήττες, περισσότερες ήττες είχαν μόνο οι ομάδες που στο τέλος της σεζόν υποβιβάστηκαν (Aρης, Eρμής).

Ενδιάμεσα ο Τσέχος προπονητής της ομάδας Φρ. Χαβράνεκ δεν δίστασε να προωθήσει νεαρούς ποδοσφαιριστές στην 11άδα, ανάμεσά τους κι εγώ. Ο Χαβράνεκ, μια τρομερή προσωπικότητα, ήταν προπονητής της ολυμπιακής ομάδας της Τσεχοσλοβακίας που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας του 1980, ενώ συνδύασε την προηγούμενη θητεία του στην Κύπρο με την κατάκτηση του πρωταθλήματος με την ΕΠΑ το 1970.

Ο Χαβράνεκ ήρθε στην AΕΛ το 1984, «ανέβασε» στην πρώτη ομάδα τους νεαρούς της ομάδας, 17 και 18 ετών με την ομάδα να κάνει μεγάλη πρόοδο. Παρέμεινε στην ομάδα για δύο χρόνια, κατακτώντας την πρώτη σεζόν το κύπελλο επί της ΕΠΑ.

Μάρτιος, 1986. Ο προπονητής της ομάδας με επέλεξε για πρώτη φορά στο αρχικό σχήμα. Κόντρα στην Aλκή, στην ηλικία των 20 χρονών, έκανα ντεμπούτο στην ομάδα που αγωνιζόμουν από μικρό παιδί. Σε ένα ματς που είχαμε 6-7 απουσίες, σημείωσα το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης με κεφαλιά «ψαράκι» κατακτώντας δύο πολύτιμους βαθμούς. Κόντρα στην Aλκή ως σέντερ φορ κατάφερα να σκοράρω απέναντι σε έναν σπουδαίο τερματοφύλακα τον Βούλγαρο Γκοράνοφ ο οποίος αγωνίστηκε και στον Oλυμπιακό Λευκωσίας, ενώ είχε αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1982. Τότε οι ομάδες είχαν δικαίωμα να αγωνίζονται μόνο με δύο ξένους και ο δεύτερος ξένος της Αλκής ήταν ο Βούλγαρος σέντερ μπακ Τισιάνσκι. Εμείς είχαμε τον μέσο Φάρκας και τον σέντερ φορ Τζόσεφ Πέσιτσε ο οποίος φορούσε τον αριθμό «8», ένας πολύ καλός στράικερ ο οποίος ήρθε στην AΕΛ σε ηλικία 34 ετών και αγωνίστηκε μαζί μας για δύο χρόνια.

Αγωνίστηκα λοιπόν για πρώτη φορά στην βασική εντεκάδα και είναι ένα ματς που δεν θα ξεχάσω όσα χρόνια κι αν περάσουν, με την συνέχεια να είναι ιδανική. Ακολούθησε το ματς με την EΝΠ όπου νικήσαμε ξανά με 1-0, αυτή τη φορά εκτός έδρας και σημείωσα ξανά το μοναδικό γκολ του αγώνα. Το καλό για μένα και την ομάδα… τρίτωσε στο Τσίρειο κόντρα στον Eρμή, όταν σκόραρα για τρίτο σερί αγώνα και νικήσαμε 3-0 κόντρα στην ομάδα του 17χρονου τότε Πανίκου Ξιούρουππα που φαινόταν ότι θα εξελιχθεί σε έναν πολύ καλό επιθετικό. Σε εκείνο το ματς δημιούργησα τα άλλα δύο γκολ που έβαλε ο Πέσιτσε.

Το σερί όμως δεν μπρούσε να συνεχιστεί γιατί σε κάθε αγώνα δέχθηκα από μία κίτρινη κάρτα και έμεινα εκτός από το επόμενο ματς με την Nέα Σαλαμίνα. Στη συνέχεια εξήλθαμε ισόπαλοι 1-1- με τον Oλυμπιακό, όμως ο προπονητής συνέχισε να χρησιμοποιεί τους νεαρούς ποδοσφαιριστές της AΕΛ, παρά το γεγονός ότι άρχισαν να επιστρέφουν από τους τραυματισμούς οι βασικοί ποδοσφαιριστές.

Η… φουρνιά από την δεύτερη ομάδα της AΕΛ κατάφερε στην συνέχεια να στελεχώσει κατάλληλα την ομάδα. Οι 9 από τους 11 ποδοσφαιριστές που κατακτήσαμε τρία σερί πρωταθλήματα με την ομάδα Νέων της AΕΛ ενσωματώθηκαν στην πρώτη ομάδα. Για τρεις σεζόν αναδείχθηκα πρώτος σκόρερ της ομαδας Νέων και από τον Μάρτιο του 1986 κατάφερα να καθιερωθώ στην πρώτη ομάδα. Ήταν μια δικαίωση των προσπαθειών, για εμένα όπως και για τους συνομήλικους συμπαίκτες μου, καθώς από την ηλικία των 14 ετών εντάχθηκα στην AΕΛ το 1979 και παρέμεινα μέχρι το 1989. Στην πρώτη ομάδα πήγα την σεζόν 1983/84 όμως η περίοδος που διηγήθηκα πιο πάνω αποτελεί την αρχή για την καριέρα που ακολούθησα στην AΕΛ.

Εκείνη την σεζόν κάναμε… διάλειμμα από τους τελικούς κυπέλλου(αποκλειστήκαμε στα προημιτελικά από τον μετέπειτα φιναλίστ AΠΟΕΛ). Με την λήξη της σεζόν ο Χαβράνεκ αποχώρησε και την θέση του πήρε ο συμπατριώτης του Βαλέρια Σβετς ο οποίος μας οδήγησε σε δύο τελικούς κυπέλλου (1987, 1988) και την κατάκτηση του τροπαίου κόντρα στον Απόλλωνα(1987), προτού δώσει τη σκυτάλη το καλοκαίρι του 1988 στον μετέπειτα προπονητή της φιναλίστ του Euro 1996, τον Τσέχο Ντούσαν Ούχριν, ο οποίος καθοδήγησε την ΑΕΛ στον τελευταίο τίτλο κυπέλλου, το 1989…

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ