Χίλσμπορο: Όταν όλα εξελίσσονται γύρω σου σε αργή κίνηση….

Stoiximan: Παίξε με 100€ bonus, Αγώνες με 0% γκανιότα καθημερινα, Πριμ στο παρολί, Κορυφαίες αναμετρήσεις σε live streaming

Έζησα εκείνη τη μέρα από κοντά και έχω δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου πως δεν θα την αφήσω να φύγει από τη μνήμη ποτέ.

Δεν θα γράψω κάτι καινούργιο στη στήλη αφού το έχω κάνει ήδη τα προηγούμενα χρόνια και πιστεύω πως σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται να αφήνεις το συναισθηματικό κομμάτι να μιλήσει και όχι τη δημοσιογραφική ματιά.

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Οι 96 ψυχές, που βρέθηκαν στο γήπεδο με όνειρα και αντ’ αυτού όλα μετατράπηκαν σε εφιάλτη, έσβησαν μεσα σε λίγα λεπτά από σειρά εγκληματικών λαθών, όμως βρήκαν επιτέλους τη δικαίωση τους τη τελευταία διετία. Γι’ αυτό και πια το ενός λεπτού σιγή έχει αντικατασταθεί από πέρσι με το ενος λεπτού χειροκρότημα στο Άνφιλντ.

Ήταν και το ένοιωθες ξανά και χτες μια στιγμή απελευθέρωσης συναισθημάτων πριν αρχίσει το ματς με τα πρόσωπα όσων έζησαν εκείνο το εφιαλτικό μεσημέρι να μπορούν σιγά σιγά να ασχοληθούν με τη θύμηση και το φόρο τιμής σε όσους έφυγαν άδικα. Και όχι με την πίκρα και την οργή σε καποιες περιπτωσεις που πλημμύριζε την καρδιά τόσα χρόνια, όσο διάστημα δεν υπήρχε δικαιοσύνη στο ζήτημα της απόδοσης ευθυνών!

Όσα χρόνια λοιπόν και αν περάσουν δεν θα φύγει ποτέ η αίσθηση της ανατριχίλας που κυρίευσε τις αισθήσεις μολις συνειδητοποιήσαμε τότε, εκείνο το μεσημέρι και όσο εξελισσόταν η ιστορία, το μέγεθος αυτής της τραγωδίας. Όλα είχες την αίσθηση πως εξελίσσονταν τα πάντα σε αργή κίνηση όπως στις ταινίες!

Θυμάμαι ομως λεπτό προς λεπτό πως πήγα σχεδόν μηχανικά μολις συνειδητοποιήσαμε το τι είχε συμβεί  στον σταθμό Lime Street πως πήρα (ακόμα και από ποια πλατφόρμα) το τρένο για το Σεφιλντ μέχρι και την εικόνα του εισιτηρίου φέρνω στο μυαλό μου που το κοιτούσα με απλανές βλέμμα μέχρι να έρθει η ώρα να αποβιβαστω.

Η πόλη ήταν σε κατάσταση σοκ ακόμα και ζητώντας από ένα ταξιτζή να με πάει στο Χιλσμπορο,  το βλέμμα του με προσγείωσε στη πεζή πραγματικότητα. «Δεν πάει φίλε μέχρι εκεί μπορώ να αε αφήσω περίπου ένα μίλι πιο έξω έχει κλείσει η αστυνομία το δρόμο».

Συμφώνησα μηχανικά και όταν κατέβηκα δεν μπορούσα να συντονισω  τα βήματα μου… έφτασα σχεδόν έξω από τη περιβόητη Λέπινγκς Λέιν όπου υπήρχαν δεκάδες κανονικα φορεία αλλα και αυτοσχέδια από διαφημιστικές πινακίδες. Εικόνες φρίκης…

Βρήκα ένα ξενοδοχείο στο Quay side σχεδόν δίπλα στον ποταμό Ντον και άρχισα να πηγαινοέρχομαι πότε στο νοσοκομείο πότε στην αυτοσχέδια τέντα που είχε δημιουργηθεί ως κέντρο τύπου έξω από το περίφημο θέατρο Crucible. Σε εποχές χωρις Ίντερνετ και κινητά τηλέφωνα, με δυο φαξ και τρια φωτοτυπικά ως μόνο εξοπλισμό του κέντρου τύπου απορώ πως είχαμε ενημέρωση.
Την επόμενη μέρα προς το απόγευμα γύρισα στο Λίβερπουλ αλλά το πραγματικό μέγεθος του όλου προβλήματος το συνειδητοποιήσαμε δυο μερες αργότερα.

Του χρόνου συμπληρώνονται τριάντα χρόνια και λενε πως ιστορικά αυτή είναι μια απόσταση που μπορείς να παρακολουθήσεις και να αναλύσεις με ψυχραιμία και καθαρό μάτι τα γεγονότα. Δεν ξέρω όμως ποτέ αν αυτή τη στιγμή το μυαλό μου θα την κλειδώσει σε τέτοιο σημείο που να μην μπορεί να την ακουμπήσει χωρίς να πιέζει ευαίσθητες χορδές. Ας μη ξεχάσουμε ποτέ το τι έγινε εκείνη την αποφράδα μέρα και έτσι θα έχουμε την ελπίδα πως κανεις δεν θα χρειαστεί να τη βιώσει στο μέλλον!

Πηγή: sport-fm.gr

BET ON ALFA: Παίξε online και πάρε Bonus 100% με την πρώτη κατάθεση μέχρι 100 Ευρώ