107 Χρόνια Aνόρθωσις Αμμοχώστου! – Οι πρωταγωνιστές μιλούν στο Balla (pics&vids)

107 χρόνια ζωής συμπληρώνει σήμερα Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018, το ένδοξο προσφυγικό σωματείο της Ανόρθωσης Αμμοχώστου.

Επιμέλεια: Τάσος Θεοδώρου

Διαβάστε επίσης: BALLA SPECIAL: Οι έντεκα επίτιμοι πρόεδροι της Ανόρθωσης (pics&vids)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Οι μακροβιότεροι πρόεδροι συλλόγων στην Κύπρο!

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Έτσι έγραψε ιστορία η Ανόρθωση (pics&vids)

ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ το στάδιο που έγραψε ιστορία!

Ανόρθωση: Οι 13+1 προπονητές της Μεγάλης Κυρίας (pics)

108 χρόνια Ανόρθωσις Αμμοχώστου! – Οι πρωταγωνιστές μιλούν στο Balla (pics&vids)

Πρόκειται για το αρχαιότερο σωματείο που αγωνίζεται στην Α’ Κατηγορία και ένα από τα λαοφιλέστερα στο νησί.

Η ιστορία του είναι συνυφασμένη με τους εθνικούς αγώνες του κυπριακού Ελληνισμού, ενώ οι επιτυχίες του σε τοπικό και διεθνές επίπεδο μεγάλες και σπουδαίες.

Το Balla με αφορμή τα γενέθλια τη Ανόρθωσης παρουσιάζει τις αθέατες πτυχές της πορείας της «Μεγάλης Κυρίας» του κυπριακού ποδοσφαίρου μέσα από δηλώσεις και καταθέσεις ψυχής ηγετικών παλαιών και νυν στελεχών της ομάδας, καθώς και μελών του συλλόγου.

Αναλυτικά όλα όσα ανέφεραν στο Balla:

Λάκης Σωφρονίου (Αρναούτης) – Πρώην διοικητικός παράγοντας – (Δεκαετία 1980)

«Το μόνο που φέραμε στην πρσφυγιά ήταν η Ανόρθωση. Με την παρόδο των χρόνων πραγματικά ο κόσμος της την αγκάλιασε, την βοήθησε και αναγεννήθηκε έτσι από την τέφρα της. Γι’ αυτό με την βοήθεια όλων μας, άλλων μικρή, άλλων μεγάλη η Ανόρθωση επέζησε.

Θεωρώ ότι σήμερα πρέπει να πρυτανεύσει η ενότητα και η ομοψυχία. Όπως και τότε όλοι μαζί μπορούμε να φέρουμε την Ανόρθωση μας εκεί που της αξίζει.

Θέλω να κάνω ιδιαίτερη μνεία στον μακαρίτη Στέλιο Φρεναρίτη, στον γιατρό τον Πελεκάνο, τον Κωστάκη τον Ιωάννου και όλους τους άλλους που ήταν μαζί μας στα συμβούλια στα χρόνια που ήμασταν και εμείς. Να σημειώσω ότι ήταν υπεράνθρωπες οι προσπάθειες που καταβάλαμε όλοι για να σταθεί τότε η Ανόρθωση.

Όσο αφορά τον εθνικό μας ζήτημα για τις ευκαιρίες που λεν ότι βρεθήκαν για λύση του κυπριακού και επιστροφή στην πόλη μας, εγώ είμαι από εκείνους που θεωρούν ότι πάντα βρίσκαμε μπροστά μας την τουρκική αδιαλλαξία.

Αντιλαμβάνομαι και σέβομαι όσους έχουν αντίθετη άποψη, αλλά θεωρώ ότι ως Αμμοχωστιανοί και Ανορθωσιάτες έχουμε την υπομονή και την επιμονή να επιστρέψουμε στις πατρογονιικές μας εστίες σε οποιονδήποτε στάδιο διαφανεί ότι επίκειται λύση στο κυπριακό.

Αυτό όμως πρέπει να γίνει με αξιοπρέπεια και πάντοτε μέσα σε αποδεκτά πλαίσια, χωρίς στρατούς κατοχής, χωρίς επεμβατικά δικαιώματα και χιλιάδες εποίκων.

Τώρα σε ό,τι αφορά το αγωνιστικό, πιστεύω ότι με τη σημερινή διοίκηση και ειδικότερα του Ανδρέα Παντελή η ομάδα θα βρει τις λύσεις και τους τρόπους έτσι ώστε να κυλήσουν όλα ωμαλά και η Ανόρθωση να παραμείνει ψηλά στο στερέωμα του κυπριακού ποδοσφαίρου».

Aντωνάκης Κκαφάς – Παλαίμαχος Ποδοσφαιριστής – Ρέκορντμαν 450 συμμετοχών (1963-1982)

«Η Ανόρθωση για μένα μία ιδέα, μία ολόκληρη ιστορία. Νιώθω περήφανος και είμαι περήφανος που έπαιξα στην Ανόρθωση διότι γνωρίζω πλέον πολλά και έμαθα την ιστορία της.

Πήγα στην Ανόρθωση από 14 χρονών, έκλεισα αισίως τα 70. Ναι μεν σταμάτησα στα 35 μου όμως ουδέποτε έχω σταματήσει να ακολουθώ και να βρίσκομαι δίπλα στην ομάδα.

Και στα παιδιά μου έμαθα ότι στο ποδόσφαιρο δεν είναι πάντα νίκες και χαρές και δέχονται κάθε αποτέλεσμα. Αν και Παραλιμνίτης μετά το 1960, όταν πήγα εγώ 14 χρονων στηνΑνορθωση ειχαμε είκοσι Παραλιμνίτες.

Στην πρώτη ομάδα ήταν ο Ζέμπασιης, ο μακαρίτης ο Καρράς, ο Ζάγκυλος ο Παραλιμνίτης. Γέμιζε το κέντρο του Παραλιμνίου για να πάνε να δούνε την Ανόρθωση κάθε Κυριακή

Μετά μαζί με τον Μέρτακκα στα 17-18  μπήκαμε στην πρώτη ομάδα της Ανόρθωσης. Έπαιξα μόνο ένα παιχνδι στην δεύτερη ομάδα  με την Αρμενική ΑΪΜΑ στην Λευκωσία.

Δεν ήταν επαγγελματικό το ποδόσφαιρο τότε και εγω δεν έφτασα την κατάσταση σημερινή. Έκανα όμως 10-12 χρόνια αρχηγός συνεχόμενα. Παίζαμε μόνο για την φανέλα και για κανένα τραπέζι οικογενειακό στο Φάλυρο για να φάμε. Το Βαρώσι πριν την εισβολή ήταν η πιο εύρωστη οικονομική περιοχή της Κύπρου λόγω του τουρισμού και του Λιμανιού.

Μια καλή στιγμή που κρατώ ήταν όταν έκανα το πρώτο μου ταξίδι εκτός Κύπρου σε ηλικία 15-16 χρονων στην Τσεχοσλοβακία. Αν δεν κάνω λάθος πιάσαμε το ειδικό κύπελλο ανεξαρτησίας με τον ΑΠΟΕΛ στη Λευκωσία και παίξαμε στην Πράγα με ομάδα της Πράγας δύο παιχνίδια, διότι δεν είχαμε την οικονομική άνεση τότε να δίνουμε τα δύο παιχνίδια στην Κύπρο.

Με κάνει να νιώθω πολύ ωραία το ότι οι Βαρωσιώτες έχουν εκτίμηση τόσο σε εμένα όσο και στους υπόλοιπους που υπηρετήσαμε την Ανόρθωση, ακόμα κι αν δεν ήμασταναπό το Βαρώσι. Απολαυάνει η καρδιά μου το ότι οι Βαρωσιώτες με σέβονται τόσα χρόνια μετά αν και είμαι Παραλιμνίτης».

Φοίβος Βραχίμης – Παλαίμαχος Ποδοσφαιριστής – Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών  (1972-1986)

«Ξεκίνησα από 12 χρονών στην Ανόρθωση. Με πήρε από το χέρι στην Ανόρθωση ο Πανίκος Ιακώβου και ήμουν από τους τυχερούς που μεταπήδησαν σε χρόνο ρεκόρ στην πρώτη ομάδα.

Έφτασα τον Αντώνη Παπαδόπουλο, οποίος εκείνη την εποχή στο γυμνάσιο ήταν καθηγητής μου. Τον Πανίκο Ιακώβου τον γνώριζα πολύ καλά γιατί ήμασταν και γείτονες και με είχε σαν τον γιο του. Ο Πελεκάνος ήταν σαν τον πατέρα μας.

Ήρθε όμως το 1974 και εκεί είναι η ουσία. Μπορεί να ακουόμαστε γραφικοί εμείς οι Βαρωσιώτες, αλλά είχαμε πείσμα μέσα μας να κρατήσουμε την Ανόρθωση ζωντανή. Σας λέω χωρίς υπερβολή ότι ορκιστήκαμε μετά το 1974 στην πρώτη προπόνηση για αυτό τον στόχο. Εγώ ήμουν στρατιώτης και πήγαμε να κάνουμε προπόνηση στο ΓΣΖ. Ο Πελεκάνος μας είπε ότι δεν εχουμε λεφτά και ότι όσοι θέλουν μπορούν να μείνουν, όσοι δεν μπορούν να φύγουν, λέγοντας χαρκτηριστικά «ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα» και «νυν υπέρ πάντων η πατρίς και η Ανόρθωσις».

Τέτοιες ήταν οι συνθήκες και το πάθος μας τότε. Ήμουν 20 χρονών όταν έφυγα από το Βαρώσι και ξέρω την πόλη απ΄έξω και ανακατωτά. Πιστεύαμε ότι θα πάμε πίσω και ήταν πάντα συνδεδομένο το εθνικό θέμα με εμάς. 

Να σας πω όμως και κάτι που το έχω σαν παράπονο εδώ και χρόνια μέσα μου. Το 1975 πήγαμε να παίξουμε τελικό με σχισμένες φανέλες. Η συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων απέναντι στους πρόσφυγες ήταν απαράδεκτη. Ευτυχώς βρέθηκε η Αλκή και μας έδωσε φανέλες για να παίξουμε. Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος από αυτούς που είχαν αθλητικά είδη να πει «χάρισμα σας αυτό το σετ ρούχων» και να μην παίζαμε σε αυτό το χάλι ποδόσφαιρο σε τελικό.

Δεν λέω ότι οι άλλες ομάδες ήταν σε καλύτερη κατάσταση, όμως τα δεδομένα με εμάς ήταν τραγικά. Ευτυχώς πιο μετά ήρθε ο Γλύκας από την Αγγλόα και μας έκανε δώρο τις φανέλες της Τσέλσι. Τις πήρα και εγώ τύπωσα και έραψα τα σήματα της ομάδας πάνω στις φανέλες για να τις φορέσουμε. Με δικά μου έξοδα και δικό μου χρόνο. Πως να μην αγαπώ μετά από αυτές τις ιστορίες την ομάδα μας;

Eμείς συνεχίσαμε την πορεία μας. Δεν υπήρχε τίποτε, μόνο η αξιοπρέπεια μας. Κόψαμε ευτυχώς μια πάστα ποδοσφαιριστών που ήμασταν και καλοί στο άθλημα. Κκαφάς, Στέφανος κτλ, αυτή ήταν η Ανορθωση και ετσι την βλέπουμε. Όλοι Κύπριοι ποδοσφαιριστές και γνώσια παιδιά του συλλόγου.  Αν εξαιρέσουμε μια δύο περιπτώσεις όπως τον ξένο που φέραμε τον Ιορδάνοφ, η Ανόρθωση ήταν τα παιδιά της και παίζαμε για την φανέλα. Για τη φανέλα που μας έφεραν δώρο και ράψαμε και τιμήσαμε.

Ανόρθωση για εμάς σημαίνει Αμμόχωστους. Ούτε ακραία πράγματα, ούτε εκτός άσχετα. Απλά Αμμόχωστος. Να πω επείσης ότι θεωρώ απαράδεκτη την συμπεριφορά που δέχεται η Ανόρθωση την τελευταία δεκαετία από τη διαιτησία.

Είμαστε η ομάδα που πάντα ήταν η πρώτη σε όλα. Πρώτη να αναστηθεί, πρώτη να κάνει γήπεδο, πρώτη να γίνει επαγγελματική, πρώτη να πάει στους ομίλους κτλ. Πιστεύω ότι αξίζουμε περισσότερο σεβασμό. Δεν είμαστε τυχαία ομάδα. Για μένα η Ανόρθωση είναι ίση με τρεις αξίδες δυνατές, όπως πατρίδα, οικογένεια και θρησκεία.

Τώρα σε ό,τι αφορά το εθνικό, πιστεύω ότι εδώ που φτάσαμε είναι δύσκολο να επιστρέψουμε την Αμμόχωστο. Έγιναν αρκετά λάθη. Δεν θα πάψουμε όμως ως πρόσφυγες να ζητούμε αυτό που μας ανήκει.

Εμείς οι παλιοί κάποτε θα φύγουμε από τη ζωή και αυτό που μένει είναι εκείνη η ιστορία που γράψαμε στα πέτρινα χρόνια. Είναι μια ξεχωριστή ιστορία για τον σύλλογο και δεν μπορεί να σβηστεί με τίποτε. Τα περισσότερα προσφυγικά σωματεία διαλύθηκαν και η Ανόρθωση στάθηκε αξιοπρεπώς. Αυτή η πορεία πάντα θα διδάσκεται σε αυτούς που θα έρθουν. Όσες φορές κι αν μιλήσεις για την Ανόρθωση πάντα θα κάνεις αναφορά στην εποχή μετά το 1974.

Η Ανόρθωση είναι ιστορία και είναι άξιοι επαίνων όσοι δούλεψαν αμμισθί εκείνα τα χρόνια για να κρατήσουν ζωντανό τον σύλλογο».

Χριστάκης Πίττας – Πρώην Εκτελεστικός Σύμβουλος Συλλόγου (1989-2003)

«Το ότι γιορτάζουμε τα 107 χρόνια ζωής της Ανόρθωσης και είμαστε μακριά από την Αμμόχωστο 44 τόσα χρόνια, μας λυπεί και μας θλίβει, αλλά την ίδια ώρα μας πισμώνει και πρέπει να συνεχίσουμε την αγώνα μας. Φάρος μας και η δύναμη μας έιναι το πνεύμα της Ανόρθωσης το οποίο δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει και θα αναδεικνύεται μέσα από τις στάχτες του μέχρι τη δικαίωση.

Εχω ζήσει την Ανόρθωση εκτός από τη θητεία μου τη δεκαετία του 1990, τόσο πριν από το 1974, όσο και ακριβώς μετά το 1974. Το αναφέρω αυτό γιατί αν δεν υπήρχε η γεννιά εκείνη που κράτησε ζωντανή την Ανόρθωση μετά το πόλεμο, τότε εμείς δεν θα είχαμε ποτέ στην ευκαιρια να μπουμε στην ομάδα του 1989. Αν δεν υπήρχε εκείνη η περίοδος, δεν θα υπήρχε ποτέ ούτε και η δική μας περίοδος.

Ο κάθε ένας που πέρασε από τα διοικητικά έβαλε το δικό του λιθαράκι. Όταν αναλάβαμε εμείς δεν υπήρχε καν γραφείο για να γραφουμε τις επιστολές. Οι ταχύτητες του τότε με του σήμερα είναι διαφορετικές. Η πρώτη μέριμνα μας όταν αναλάβαμε ήταν να αναδιοργανωθεί το σωματείο. Νομίζω ότι είμαστε το πρώτο σωματείο στην Κύπρο και μπορεί και στο πανελλήνιο που μηχανορραφήσαμε το σωματείο, με αλληλογραφίες, γράψαμε κάτω τα μέλη, δημιουργήσαμε λογιστίριο που δεν υπήρχε ποτέ.

Χαρακτηριστικά να σας πω ότι ο Δημητράκης Σολωμονίδης που ήταν πρόεδρος της ΑΕΛ, όταν επανήλθε η ομάδα της Λεμεσού στην Α’ Κατηγορία κοντά στο 1997 ή 1998 και έθετε πρωταγωνιστικούς στόχους, σε τηλεοπτικές του δηλώσεις ανέφερε ότι το πρώτο πράγμα που έκανε όταν ανέλαβε τον σύλλογο τους ήταν να ζητήσει συνάντηση με τον Χριστάκη Πίττα και τον Κίκη Κωνσταντίνου για να αντιγράψει το μοντέλο διοίκησης της Ανόρθωσης.

Ακόμα και σήμερα το λέμε αυτό μεταξύ μας και αστιευόμαστε και αναπολούμε εποχές. Όσοι μας ακολούθησαν στις διοικήσεις εμάς, δεν κρύβω ότι οι περισσότεροι μας σεβάστηκαν παρά τα όσα λέχθηκαν για εμάς και ζήτησαν τη στήριξη και την συμβουλή μας για πολλά θέματα. Θεωρώ ότι εάν κάποιος στάθηκε το πιο δυνατί σκαλοπάτι για να ανεβάσουν οι επόμενοι την ομάδα ξανά στα ψηλά, αυτοί ήμασταν εμείς που βάλαμε την σφραγίδα μας εκείνη την δεκαετία.

Η Ανόρθωση εκείνη την εποχή δεν είχε ούτε  τηλεοπτικά δικαιωματα, ούτε αυτά που υπάρχουν σήμερα. Στάθηκε δίπλα μου ο Ντίμης Κίρζης του Απόλλωνα και δώσαμε μάχες για να πιάσουμε πρώτοι στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου εκείνα τα δικαιώματα. Η Ανόρθωση έκανε πρωταθλητισμό και τότε είχαμε μόνο 800 season tickets των 200 λιρών Κύπρου. Είχαμε αρκετά εμπόδια να περάσουμε, μέχρι να φτάσουμε στις ανέσεις του σήμερα.

Κάναμε το «Α. Παπαδόπουλος» και σήμερα είναι το σοβαρότερο και πιο δυνατό όπλο που έχει η Ανόρθωση. Ήμουν στην επιτροπή ανέγερσης του γηπεδου είμαστε μαζί με Κωστάκη  Χατζηκακού, Γιαννάκη Πουλή, τον μακαρίτη Αντρέα Καϊττάνη, αργότερα Άκη Χατζήκωνσταντη, Μιχαλάκη Στεργίδη και άλλους που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι. Ήμασταν εξωδιοικητικοί πριν γίνει το έργο αυτό και συμφωνήσαμε με τον  μακαρίτη τον Φρεναρίτη να μας αναθέσει την ανέγερση του γηπέδου. Είχαμε επιλογή να παίζουμε είτε στο Δασάκι είτε στο Παραλίμνι, και όχι στην Λάρνακα και αυτό έπρεπε κάποτε να σταματήσει.

Σε ό,τι αφορά το αγωνιστικό, είναι φυσιολογικό να υπάρχουν σκαμπανεβάσματα στο ποδόσφαιρο. Λάθη έγιναν γίνονται και θα γίνονται, αλοίμονο είμαστε όλοι άνθρωποι. Όμως η Ανόρθωση είναι εκεί και δεν νοείται πρωτάθλημα κυπριακό χωρίς την Ανόρθωση να είναι πρωταγωνίστρια.  Η Ανόρθωση είναι εκεί και εφόσον είναι εκεί και αγωνίζεται τότε αποτελεί σημείο αναφοράς του κάθε Αμμοχωστιανού.

Ένα από τα βασικότερα μας μελήματα ήταν να ταυτίσουμε τον Αμμοχωστιανό με την Ανόρθωση. Νομίζω ότι αυτό έγινε αρκετά αισθητό στον κόσμο μετά το 1989, όταν τα παραπάνω μωρά των σκαλλιωτών έγιναν με την Ανόρθωση. Δεν το λέω γιατί θέλω να ειρωνευτώ τον κόσμο της ΑΕΚ, αλλά γιατί αυτή ήταν η πραγματικότητα εκείνα τα χρόνια και όσους ρωτήσετε στην Λάρνακα θα σας το επιβεβαιώσουν.

Δεν θέλαμε ποτέ να καπηλευτούμε το όνομα της Αμμοχώστου για αγωνιστικούς λόγους, αλλά θέλαμε να κρατήσουμε τον κόσμο κοντά στην ιδέα της επιστροφής, ανεξαρτήτως ιδεολογικών ή κομματικών πεποιθήσεων. Όπως και η Νέα Σαλαμίνα έτσι και εμείς παίξαμε πιστεύω σημαντικό ρόλο σε αυτόν τον τομέα στην εποχή μας. Το αγωνιστικό ήταν το μέσο για να κρατηθεί ο Αμμοχωστιανός δίπλα από την Ανόρθωση για να υπάρχει ο πόθος της επιστροφής.

Σίγουρα από το 1974, εγώ λέω και πριν το 1974 χάθηκαν ευκαιρίες για να λυθεί το κυπριακό. Όμως είμαστε στο 2018 και τις ευκαιρίες που χάθηκαν εγώ δεν τις βλέπω με κακό μάτι, αλλά ως γεγονότα που έγιναν για να πάρουμε διδάγματα και να μαθαίνουμε χωρίς να αλληλοεπιρρίπτουμε ευθύνες. Ας βγάλουμε νηφάλια συμπεράσματα αν χάθηκαν καλώς η κακώς και ας τις αντιμετωπίσουμε ως πρόκληση για το μέλλον.

Πιστεύω ότι είμαστε σε μια πολύ κρίσιμη καμπή και αφού είμαστε και σε περίοδο προεδρικών εκλογών, να πω ότι η επιλογή εμάς των προσφύγων δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι θέμα να επιλέξουμε την σωστή πολιτική που θα διασφαλίσει την επιστροφή μας, την επανένωση του τόπου, τη ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή μας και του μέλλοντος των παιδιών μας, αλλά και της επιστροφής της Ανόρθωσης στην έδρα της».

Μάικ Ομπίκου – Παλαίμαχος Ποδοσφαιριστής (1989-1992) (1999-2000)

«Η Ανόρθωση από τότε που ήμουν εγώ στην ομάδα είναι ανταγωνιστική σε κάθε σεζόν. Είμαι περήφανος που βοηθήσαμε στο να κάνουμε αυτό τον σύλλογο μεγάλο. Ο κάθε ένας από το δικό του πόστο.

Ειδικά επί Ιορντανέσκου πιστεύω ότι βάλαμε τις βάσεις για το μετά. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να υποστηρίζεις της Ανόρθωση στην Κύπρο. Ξέρω τα προβλήματα του κόσμου, ξέρω τι θέλουν οι Αμμοχωστιανοί.

Είχαμε πολύ καλούς παίκτες τότε και ειδικά Τιμούρ Κετσπάγια, Νικολάι Κοστόφ, Κώστας Ρίζος, Κόκος Παναγή, Χριστάκης Κίττος.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος Κίκης Κωνσταντίνου μαζί με Μιχαλάκη Στεργίδη, Γιαννάκη Ιωάννου όπως θυμούμαι ήταν άνθρωποι που αγαπούσαν τον σύλλογο. Έδωσαν prestige στην Ανόρθωση και η εμπειρία μου στην Κύπρο ήταν μοναδική.

Είδα μετά από χρόνια αυτή την ομάδα να μπαίνει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και να συνεχίζει αυτό που αρχίσαμε εμείς. Όταν ήρθα πίσω στην Αφρική μιλούσα για τα καλύτερα λόγια για αυτή την ομάδα.

Στη συνέχεια έγινε κάτι που πλήγωσε το σύλλογο και εμένα με λύπησε. Όμως αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Δεν είσαι πάντα στην κορυφή. Κάποτε είσαι ψηλά, κάποτε χαμηλά.

Θέλω να τελειώσω λέγοντας ότι το σημαντικότερο για τους οπαδούς της ομάδας είναι να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Εύχομαι επιτέλους να βρουν λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν

Happy Birthday Anorthosis – Happy Birthday Famagusta».

Ανδρέας Παντελή – Πρώην Πρόεδρος Συλλόγου (2004-2009) – Πρόεδρος Εταιρείας (2017-σήμερα)

«Η Ανόρθωση είναι μία μεγάλη ιστορία για εμάς που την υπηρετούμε. Είναι το μεγαλύτερο κεφαλαίο που φέραμε μαζί μας από την Αμμόχωστο.

Ζήσαμε και καλές και κακές στιγμές. Οποσδήποτε τις καλές τις έφερε η αγάπη μας προς την ομάδα, η καθολική υποστήριξη και ενότητα αναμεταξύ μας που υπήρξε σε εκείνες τις εποχές. Αυτό ήταν το κλειδί για την πόρτα της επιτυχίας.

Θεωρούμε όλοι στην Ανόρθωση, ότι η πρώτη είσοδος κυπριακής στο Τσάμπιονς Λιγκ ήταν η αρχή για τις μετέπειτα επιτυχίες και των άλλων ομάδων που μπήκαν στους ομίλους.

Οι καλές ευρωπαϊκές νύχτες πέραν της ηθικής ικανοποίησης, μας έδιναν σιγά-σιγά και τη δύναμη να πιστεύουμε όλοι ότι μπορούμε να πετύχουμε εκείνο τον μεγάλο άθλο.

Το πιο σημαντικό όμως, ήταν ότι ως αποτέλεσμα εκείνης της προσπάθειας, αναβαθμίστηκε το κυπριακό ποδόσφαιρο στον σχετικό πίνακα της Ευρώπης και έγινε μετά πιο εύκολο το έργο για τους υπόλοιπους.

Σίγουρα στη συνέχεια περασάμε κάποια δύσκολα χρόνια και νομίζω ότι χρειάζεται ξανά υπομονή και ενότητα για να αποκτήσει η ομάδα ξανά εκείνη την αίγλη και τη δυναμικότητα που είχε και τα προηγούμενα χρυσά χρόνια.

Τέλος, σε ό,τι αφορά το εθνικό μας θέμα, από το 1974 μέχρι σήμερα έχουν περάσει 44 χρόνια. Σχεδόν τα μισά από τα 107 χρόνια ιστορίας μας τα φαίνεται ότι τα περάσαμε στην προσφυγιά.

Ελπίζω και εύχομαι τα επόμενα μας γενέθλια να τα κάνουμε στην Αμμόχωστο και παρακαλώ το Θεό αυτή να μην είναι η ίδια ευχή όπως με τις υπόλοιπες που έχουμε κάνει τα πρηγούμενα 44 χρόνια.

Χρόνια Πολλά στην ομάδα και σε κάθε Ανορθωσιάτη».

Μιχαλάκης Στεργίδης – Πρώην Αντιπρόεδρος Συλλόγου

«Να ευχηθούμε στην Ανόρθωση χρόνια πολλά και επιτέλους αυτής να είναι η τελευταία χρονιά που είμαστε μακριά από την φυσιολογική μας έδρα.

Να συνεχίσει η Ανόρθωση να προσφέρει στην κοινωνία, όπως έπραττε μέχρι σήμερα, στον αθλητισμό και στην πατρίδα μας.

Η Ανόρθωση είναι ο συνδετικός κρίκκος μεταξύ εμάς και της πόλης μας. Περιοδικά έχουν παρουσιαστεί κάποιες ευκαιρίες που όσο πιο πίσω πάμε τόσο πιο καλές ήταν.

Όμως δυστυχώς αυτοί που έπρεπε να πάρουν αποφάσεις δεν επήραν τις σωστές αποφάσεις για το καλό του τόπου και των Αμμοχωστιανών. Ο χρόνος πάντοτε εργαζόταν και εργάζεται εναντίον μας, αφού στο τέλος μία γεννιά έμεινε για να επιστρέψει πίσω.

Όλοι όσοι πέρασαν από την Ανόρθωση πρόσφεραν στο σύλλογο ό,τι μπορούσαν και για αυτό βρίσκεται σήμερα σε αυτό το ψηλό σημείο.

Οι νέοι να συνεχίσουν να αγαπούν την Ανόρθωση, όπως την αγαπήσαμε εμείς της προηγούμενης γεννιάς».

Νίκος Κατσαβάκης – Παλαίμαχος Ποδοσφαιριστής (2004-2010)

«Ό,τι και να πούμε για την Ανόρθωση, η Ανόρθωση θα παραμένει πάντα Ανόρθωση. Εμείς παίξαμε σε μια εποχή μετάβασης για το κυπριακό ποδόσφαιρο και ευτυχίσαμε να πετύχουμε.

Εκείνη η εποχή ήταν χρυσή εποχή για την ομάδα της Ανόρθωσης. Τα επιτεύγματα τα οποία είχαμε κάνει ήταν πολύ σημαντικά και πολύ μεγάλα. Προερχόμασταν από μία δύσκολη περίοδο οικονομική για την ομάδα και καταφέραμε μέσα σε λίγα χρόνια να παίξουμε στο ψηλότερο επίπεδο.

Μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια είναι πολλά πράγματα που πρέπει να κρατήσουμε, η πρόκριση επί της Τραπεζούντας, η πρόκριση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα που πήραμε, όλα μαζί ανέβασαν το επίπεδο μας. Μια καλή ροή πρωταθλημάτων έφερε και τις επιτυχίες στην Ευρώπη.  Είχαμε ανεβάσει αρκετά το επίπεδο και της Ανόρθωσης και κατ’ επέκταση και του κυπριακού ποδοσφαίρου. 

Τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια το κυπριακό ποδσόφαιρο έχει κάνει μεγάλα άλματα προόδου. Αυτό νομίζω είναι φανερό από τη συμμετοχή που έχουν σχεδόν κάθε χρόνο στην Ευρώπη οι κυπριακές ομάδες και σίγουρα έχει γίνει πολύ ανταγωνιστικό βλέποντες αρκετές ομάδες να διεκδικούν τον τίτλο. 

Ο Τιμούρ Κετσπάγια ήταν τότε ο πραγματικός αναγεννητής της ομάδας,  Μέσα από μία δύσκολη οικνομικά περίοδο, με το πάθος, το πείσμα, το ταλέντο, αλλά και τις ποδοσφαιρικές του γνώσεις, κατάφερε να την κάνει να πρωταγωνιστεί και αυτό μέσα σε 5-6 χρόνια και είναι τεράστιο επίτευγμα. Ο Τιμούρ  πρέπει να θεωρείται ως μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στην ιστορία του συλλόγου

Εύχομαι στην Ανόρθωση και στον κόσμο της χρόνια πολλά και ό,τι καλύτερο».

Νίκος Νικολάου – Παλαίμαχος Ποδοσφαιριστής (2001-2009) – Πρώην Προπονητής (2009 και 2010)

«Να ευχηθούμε χρόνια πολλά στην Ανόρθωση για τα 107 γενέθλια της.

Ως πρώην αρχηγός της ομάδας εύχομαι να συνεχίσει σαν σωματείο να υπηρετεί την ιστορία του και τον κόσμο του. Να επιστρέψει σύντομα στις επιτυχίες και να τον κάνει ξανά περήφανο.

Η Ανόρθωση δεν είναι μόνο σωματείο, αλλά υπηρετεί την κοινωνία και έχει σημαντικό ρόλο να διαδραματήσει σε πολλά δρώμενα του τόπου. Αποτελεί για τους πρόσφυγες φάρος για επιστροφή στην Αμμόχωστο. Εγώ δεν είμαι από την Αμμόχωστο αλλά αντιλαμβάνομαι τον πόνο αυτών των ανθρώπων.

Μέσα από σε όλα αυτά τα χρόνια που παίξαμε εμείς ποδόσφαιρο στην Ανόρθωση, κρατούμε τις επιτυχίες απέναντι στην Τραμπζονσπόρ και απέναντι στις Ευρωπαϊκές ομάδες που έφεραν την πρόκριση για πρώτη φορά κυπριακής ομάδας σε όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ.

Νομίζω ότι μετά από αυτά η Ανόρθωση έδειξε τον δρόμο στο κυπριακό ποδόσφαιρο για λαμπρές πορείες στην Ευρώπη. Από τότε θεωρώ ότι όταν μια κυπριακή ομάδα το πιστέψει και λίγο όταν ευνοηθηεί από τις συνθήκες και την τύχη, μπορεί να καταφέρει πολλά στην Ευρώπη.

Είμαι χαρούμενος που βλέπω πλέον κάθε χρόνι να έχουμε ομάδα σε ευρωπαϊκό όμιλο και που ανοίξαμε τον δρόμο για τις υπόλοιπες ομάδες.

Επαναλαμβάνω ότι η Ανόρθωση δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο και πρέπει ο κόσμος της να παραμείνει πάντοτε κοντά της.

Χρόνια Πολλά και κάθε καλό στην ομάδα»

Τιμούρ Κετσπάγια – Παλαίμαχος Ποδοσφαιριστής (1992-1994) (2002-2006) – Πρώην Προπονητής (2004-2009)

«Τι να πούμε για την Ανόρθωση; Την έζησα σε δύο διαφορετικές εποχές. Ήταν μεγάλη ομάδα, την κάναμε ακόμη μεγαλύτερη και ελπίζω να είναι ακόμη πιο μεγάλο το μέλλον της.

Πραγματικά για τα γενέθλια της εύχομαι να έχει κι άλλες επιτυχίες. Το «Α. Παπαδόπουλος» ήταν για πολλά χρόνια το δεύτερο μου σπίτι. Τι άλλο να πούμε;

Στο ποδόσφαιρο πάντα θα υπάρχουν και οι καλές και οι κακές στιγμές. Η ιστορία όμως είναι που μετράει. Θεωρώ ότι στην εποχή που ήμουν στην ομάδα πετύχαμε γιατί ο καθένας έκανε τη δουλειά του. Και την έκανε σωστά. Τα αποτελέσματα εκείνα δεν ήρθαν από τη μια μέρα στην άλλη. Έγιναν κόποι και θυσίες από όλους.

Από εκεί και πέρα ό,τι είχαμε να πούμε για εκείνες τις εποχές νομίζω ότι τα είπαμε πολλές φορές και πιθανόν τώρα να ξεχάσω κάτι ή να ξεχάσω κάποιους που ήταν κοντά μας. Αυτό που περιμένουμε τώρα είναι να δούμε πως θα προχωρήσει αυτή η προσπάθεια που γίνεται φέτος.

Τώρα πιστεύω ότι άλλαξαν οι ρόλοι στο κυπριακό ποδόσφαιρο αλλά και τα δεδομένα στον σύλλογο. Η Ανόρθωση δείχνει να έχει βρει τα πόδια της και να μπορεί να βγει ξανά στην Ευρώπη. Έκανε μια πολύ καλή πορεία και αυτό φαίνεται.

Έγιναν πολλά από τότε που έφυγα από την ομάδα και ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Το σίγουρο είναι ότι στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή η αχαριστία και η ζήλια δεν είναι καλά πράγματα. Είναι μεγάλα ελαττώματα και κάνουν ζημιά στους ίδιους τους ανθρώπους.

Νιώθω και πονώ τον κόσμο της Ανόρθωσης και τους πρόσφυγες. Δεν ήρθα από άλλο πλανήτη. Η οικογένεια μου έζησε προσφυγιά και ό,τι έχω περάσει εγώ στην χώρα μου το πέρασαν με παρόμοιο τρόπο και αυτοί εδώ με την Αμμόχωστο και αυτές οι ιστορίες τους μου έδιναν πάντα ένα μεγάλο κίνητρο για να ελπίζω τόσο στη δουλειά μου στο ποδόσφαιρο, όσο και στη ζωή μου να έχω την ελπίδα να γυρίσω κάποια μέρα στο σπίτι που έχω να πάω εδώ και 25 χρόνια.

Χρόνια Πολλά Ανόρθωση και κάθε καλό».

Χαράλαμπος Μανώλη – Πρώην Πρόεδρος Eταιρείας (2014-2016) – Πρώην Πρόεδρος Συλλόγου (2016-2017)

«Η Ανόρθωση είναι μία ιδέα. Είμαι σίγουρος ότι και οι άλλοι που μίλησαν για αυτό το αφιέρωμα το ίδιο θα είπαν.

Είναι ένας οργανισμός που συνέχεια αναγεννάται και ανανεώνεται για να μπορέσει κάποιος να προσφέρει με ανιδιοτέλεια και αγάπη. Προσωπικά την Ανόρθωση την έχω γνωρίσει όταν ήμουν 13 χρονων όταν είχα μεταπηδήσει από το Ριζοκάρπασο στην Αμμόχωστο.

Από τότε η αγάπη μου για την Ανόρθωση είναι διαχρονική, ανεξαρτήτως διοικητών συμβουλίων προσώπων κτλ. Όταν ενεπλάγηκα στα διοικητικά του συλλόγου το 2013, ήταν μια δύσκολη περίοδος.

Ο σύλλογος πέρασε δύσκολα και πιστεύω ότι είτε με τα λάθη μας, είτε με τα σωστά μας, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να βγει αλώβητη η Ανόρθωση από αυτην κρίση που πέρασε.

Το τι έκανε ο καθένας μας στην Ανόρθωση θα το κρίνει η ιστορία και ο κόσμος της. Εγώ θεωρω ότι όλοι είχαμε κίνητρο μας την αγάπη για τον σύλλογο και μόνο. Αυτή η ομάδα όσο υπάρχει θα υπάρχει και η ανάγκη για να πάμε πίσω στην Αμμόχωστο.

Δεν ξέρω πότε επιτέλους θα λυθεί το κυπριακό και πότε θα πάμε πίσω, αλλά κάποια ημέρα αυτό θα γίνει. Αλοίμονο αν πιστεύαμε πως αυτό δεν θα γινόταν, καλύτερα να μην μιλούσαμε καν για την Ανόρθωση και την Αμμόχωστο.

Τέλος, αυτό το οποίο προτρέπω τον κόσμο είναι να είναι πάντοτε διαχρονικοί Ανορθωσιάτες, να αγαπούν την ομάδα και να στέκουν κοντά της ανεξάρτητα του ποιος είναι πρόεδρος ή το ποιος είναι στο διοικητικό συμβούλιο.

Τους προέδρους και τους παράγοντες τους φέρνει εκεί η αγάπη του κόσμου για την ομάδα και αυτήν υπηρετούν. Ο ένας να βοηθά τον άλλο, ο ένας να διορθώνει τον άλλο και με ενότητα και πείσμα αυτός ο σύλλογος έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει πολλά».

Χρίστος Πουλλαίδης – Πρώην Πρόεδρος Συλλόγου (2013-2016) – Πρώην Πρόεδρος Εταιρείας (2016-2017)

«Είμαστε περήφανοι για αυτή την ομάδα. Η Ανόρθωση σημαίνει προσφυγιά, σημαίνει αγώνας για επιστροφή και επανένωση.

Όταν αναλάβαμε εμείς η Ανόρθωση έπρεπε οποσδήποτε να επιβιώσει. Ο σύλλογος ήταν στην χειρότερη του κατάσταση και κινδύνευε με αφανισμό, όχι μόνο λόγω των εσωτερικών της, αλλά λόγω και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Ό,τι κινήσεις κάναμε, τις κάναμε με αγνά και Ανορθωσιάτικα κίνητρα. Ίσως να κάναμε πολλά λάθη στο ποδοσφαιρικό κομμάτι και στο αγωνιστικό, καταφέραμε όμως να κρατήσουμε ζωντανό το οικοδόμημα που λέγεται Ανόρθωση για να μπορούν οι επόμενοι να το πάρουν ψηλά.

Ανόρθωση γεννιέσαι, δεν είναι κάτι το οποίο μπορείς να γίνεις στην πάροδο του χρόνου. Εμείς οι πιο μεγάλοι ζήσαμε την ομάδα στο ΓΣΕ πηγαίνοντας στο γήπεδο με την τρακατρούκκα και όλα αυτά που νιώθουμε εμείς οι Ανορθωσιάτες είναι μέσα στο αίμα μας και δεν μπορούμε να τα αποβάλουμε.  Από μικρά τα παιδά μου τα μεγάλωσα με την ιδέα της Ανόρθωσης και της επιστοφής στην κατεχόμενη μας πόλη.

Εγω είχα την οικονομική ευχέρεια να βοηθήσω την Ανόρθωση σε μια περίοδο που υπήρχε μεγάλη αγωνία, τόσο για την οικονομία της Κύπρου, όσο και για τα οικονομικά του συλλόγου. Ο καθένας μας θα κριθεί από την ιστορία.

Παρά την αποχώρηση μου από την Ανόρθωση, η επαφή μου με την διοίκηση της ομάδας και τον Ανδρέα Παντελή είναι συχνή. Θέλω και εύχομαι η Ανόρθωση να ξαναβγει ψηλά». 

Μιχάλης Ππεκρής – Εκπρόσωπος Σωματείου στην ΚΟΠ (2014-σήμερα)

«Αυτός ο σύλλογος αποτελεί για όλους εμάς τους πρόσφυγες φάρο επιστροφής στην αγαπημένη μας Αμμόχωστο.

Η Ανόρθωση δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο, αλλά είναι όλα τα τμήματα και οι άνθρωποι που την αποτελούν και έχουν καταγράψει πολύπλευρη κοινωνική και πολιτιστική δράση, τόσο σε επίπεδο εθελοντικής προσφοράς στους εθνικούς αγώνες, όσο και σε αγωνιστικό και αθλητικό επίπεδο.

Επ ευκαιρίας συμπλήρωσης 107 χρόνων ζωής, οφείλω από την πλευρά μου ως μέρος της νέας γεννιάς στελεχών να πω ότι η Ανόρθωση αξίζει να είναι μία οικογένεια για όλους τους ανθρώπους οι οποίοι πρόσφεραν στο σύλλογο, μηδενός εξαιρουμένου.

Πάντα ο σύλλογος αυτός με το ταλέντο και την διαύγεια των μελών του άνοιγε δρόμους και πρωτοτυπούσε και πρωτοπορούσε, προσαρμόζοντας τις ανάγκες της λειτουργίας του στα δεδομένα της κάθε εποχής.

Χρόνια Πολλά σε όλους στην ομάδα». 

ΜΕΛΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Αλέξης Γαλανός – Πρώην Πρόεδρος Βουλής (1991-1996) – Νυν Δήμαρχος Αμμοχώστου – Μέλος Σωματείου

«Η Ανόρθωση για μένα είναι έννοια ταυτόσημη με την ίδια την πόλη της Αμμοχώστου.

Ένας σύλλογος με τεράστια προσφορά στον αθλητισμό, στον πολιτισμό και στην πατρίδα μας, διαχρονικά από την ίδρυσή του το 1911, μέχρι σήμερα.

Η Ανόρθωση είναι η κιβωτός που εμπερικλείει τις αναμνήσεις, τις αρχές και τα ιδανικά των ανθρώπων της πόλης μας, πριν αλλά και μετά το 1974. Αποτελεί σημείο αναφοράς, θύμησης αλλά και έμπνευσης για τους Αμμοχωστιανούς, ιδιαίτερα όμως τους νέους που γεννήθηκαν στην προσφυγιά.

Με την ξεχωριστή παρουσία της στους ευρωπαϊκούς αγώνες, αλλά και τη συμμετοχή της στους ομίλους του Champions League, αποτέλεσε τον καλύτερο πρεσβευτή της σκλαβωμένης μας πόλης και της Κύπρου σε όλη την οικουμένη. Ανόρθωση είναι η παρηγοριά του κόσμου μας στην προσφυγιά.

Είναι το πείσμα του Αμμοχωστιανού να κάνει πρωταθλητισμό μακριά από την πόλη του και να αγωνίζεται, μέσω των σωματείων του για επιστροφή. Ανόρθωση είναι η σημαία και τα χρώματα της ελληνικής μας ψυχής.

Εύχομαι ολόψυχα σύντομα να ανατείλει ο ζωοδότης ήλιος της δικαιοσύνης και να πορευτούμε ελεύθεροι στη γη που μας γέννησε, την πολυαγαπημένη μας Αμμόχωστο, όπου η Ανόρθωση, θα συνεχίσει την επιτυχή και πολυσχιδή δράση της στο ιστορικό στάδιο του Γ.Σ.Ε»

Aνδρέας Χαπούπης – Μέλος Σωματείου – Βραβευθέντας φίλαθλος από UEFA

«ΑΝΟΡΘΩΣΑΡΑ μας, 30 Ιανουαρίου 2018 κλείνεις τα 107 σου χρόνια, σου ευχόμαστε και ελπίζουμε τουλάχιστον να τα χιλιάσεις!

30 Ιανουαρίου 2015 η ΑΝΟΡΘΩΣΑΡΑ με το Φοίνικα μου χάρισε την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου.

Στην ίδια τελετή χάρισα στην αγάπη μου την ΑΝΟΡΘΩΣΑΡΑ το βραβείο που με το οποίο με τίμησε η UEFA ως καλύτερου Ευρωπαίου φίλαθλου της χρονιάς τον Αύγουστο του 1999 στο Μονακό και τοποθετήθηκε στην τροπαιοθήκη της ΑΝΟΡΘΩΣΑΡΑΣ μας, επειδή σε αυτήν ανήκει!!!

Φαίνεται φέτος ότι διασφαλίζουμε την Ευρώπη αν συνεχίσουμε με το ίδιο πάθος και τα ίδια μυαλά

ΖΗΤΩ Η ΑΝΟ!!!».

Παύλος Ιακώβου – Eπικεφαλής ομάδας «Αμμόχωστος η Πόλη μας» – Μέλος Σωματείου

«Συγχαίρουμε την Ανόρθωση για τις μέχρι τώρα επιτυχίες της και ευελπιστούμε ότι σήμερα θα μπορεί να αγωνίζεται και πάλι στο ΓΣΕ και στην πόλη μας.

Είναι ένα από τα πιο ζωντανά πράγματα που φέραμε μαζί μας και ελπίζω σύντομα να το πάρουμε πίσω στην πόλη μας.

Χρόνια πολλά Ανόρθωση».

Ονούφριος Κουλλάς – Βουλευτής Αμμοχώστου – Μέλος Σωματείου

«H Aνόρθωση είναι ιδέα. Όπως και ο Φοίνικας έτσι και η Ανόρθωση θα ζει στην αιωνιότητα, προδιαγράφοντας ταυτόχρονα την ακατάλυτη πίστη και ελπίδα για επιβίωση και κατίσχυση των κινδύνων που μας περιβάλλουν.

Η Ανόρθωση δεν είναι απλά ποδόσφαιρο ή αθλητισμός. Είναι ιστορία, ενεργό μέρος σε αυτήν και εκ των πρωταγωνιστών και συνδιαμορφωτών αυτής. Μεταλαμπαδεύει αρχές και αξίες, τις οποίες οφείλουμε να γνωρίσουμε και να διδαχθούμε σωστά. 

Η Ανόρθωση αποτελεί σήμερα σύμβολο αγωνιστικότητας που θα μας υπενθυμίζει τη βαριά κληρονομιά και το χρέος μας προς την πατρίδα.

Μέχρι την άγια εκείνη ώρα της επιστροφής στην αγαπημένη μας πόλη, αλλά και για την απαλλαγή της πατρίδας μας από τα δεινά της εισβολής και της κατοχής».

Μάριος Παύλου – Μέτοχος Εταιρείας και Μέλος Σωματείου

«Αυτός ο σύλλογος είναι συνδεδεμένος με όλη μας της ζωή. Κυρίως εμάς τους πρόσφυγες που ζήσαμε την ομάδα και πριν τον πόλεμο στο ΓΣΕ.

Η Ανόρθωση κράτησε τα παιδιά μας κοντά στην Αμμόχωστο. Τους βοήθησε να νιώθουν Βαρωσιώτες. Να νιώθουν ότι υπάρχει προσφυγιά και ότι αυτή η ομάδα πρέπει κάποτε να επιστρέψει εκεί που ανήκει.

Τίποτε άλλο δεν μπορούμε να πούμε για την Ανόρθωση. Η ιστορία της μιλά από μόνη της, όπως και όλα τα πρόσωπα που την υπηρέτησαν, ο καθένας υπό διαφορετικές συνθήκες και κάτω από διαφορετικά δεδομένα.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτή ομάδα και το πνεύμα της θα μας εμπνέει.

Χρόνια Πολλά».

Χρίστος Χατζησωτήρης – Δημοτικός Σύμβουλος Αμμοχώστου – Μέλος Σωματείου

«Τι είναι Ανόρθωση για μένα; Τι να γράψει κανείς σε πέντε γραμμές;

Για όλους εμάς – της γενιάς του πολέμου – Ανόρθωση σημαίνει αγώνας για ελευθερία, σημαίνει ελεύθερη πατρίδα, σημαίνει οικογένεια, σημαίνει υψίστη περηφάνια. Ανόρθωση σημαίνει Αμμόχωστος. Δεν προφτάσαμε να ζήσουμε στην Αμμόχωστο.

Μεγαλώσαμε με ιστορίες από την ωραία πόλη, γαλουχηθήκαμε με τα ιδανικά και τον δυναμισμό των κατοίκων της, ανδρωθήκαμε με τους αγώνες των Αμμοχωστιανών για το έθνος και την πατρίδα.

Η Ανόρθωση για εμάς ήταν και είναι η Αμμόχωστος. Το «Αντώνης Παπαδόπουλος» το ΓΣΕ. Ο Φοίνικας η καρδιά μας και η γαλανόλευκη φανέλα τα κύματα της θάλασσας που σπάζουν στην χρυσή αμμουδιά της πόλης.

Ούτε η ανατίναξη του οικήματος το καλοκαίρι του 1958 από τους Άγγλους μα ούτε και η εισβολή των Τούρκων το καλοκαίρι του 1974 πτόησε το πνεύμα του Ανορθωσιάτη.

Εκεί από τα χαλάσματα να ορθώνει ανάστημα, να υψώνει ψηλά τα λάβαρα, να ανοικοδομεί και να προχωρά. Ανόρθωση σημαίνει φάρος επιστροφής.

Και όπως ο αθάνατος Φοίνιξ που αναγεννάτε από την τέφρα του, έτσι και εμείς θα πάρουμε και πάλι την Αμμόχωστο. Βίοι παράλληλοι για τον Σύλλογο και την Πόλη που τον γέννησε.

Χρόνια Πολλά λοιπόν Ανορθωσάρα μας, της Αμμοχώστου μας καμάρι».

Παναγιώτης Κωνσταντίνου – Φωτογράφος Συλλόγου – Μέλος Σωματείου

«Η Ανόρθωση δεν γράφει ιστορία, η Ανόρθωση είναι η ίδια η ιστορία.

Η Ανόρθωση του Βαρωσιού, της Ελλάδας, Η Ανόρθωση όλων μας, έγινε 107 χρονών.

Να ζήσεις αγαπημένη μας γιατί άμα ξαναγεννήθηκες από τις στάχτες σου ποιος θάνατος μπορεί να σε τρομάξει»

ΤΙΤΛΟΙ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Ανόρθωσης Αμμοχώστου έχει κατακτήσει τους εξής τίτλους:

  • Πρωτάθλημα Κύπρου:
    • Πρωταθλήτρια (13): 1949-50, 1956-57, 1957-58, 1959-60, 1961-62, 1962-63, 1994-95, 1996-97, 1997-98, 1998-99, 1999-00, 2004-05, 2007-08
  • Κύπελλο Κύπρου:
    • Κυπελλούχος (10): 1949, 1959, 1962, 1964, 1971, 1975, 1998, 2002, 2003, 2007
  • Super Cup (Ασπίδα Πάκκου/ΚΟΠ):
    • Νικήτρια (8): 1957, 1962, 1964, 1995, 1998, 1999, 2000, 2007

Η Ανόρθωση έχει πετύχει:

  • Δύο νταμπλ (κατάκτηση πρωταθλήματος και κυπέλλου την ίδια περίοδο): 1961-62, 1997-98

Βίντεος: