Απ’ τον Γκάλη στον Διαμαντίδη και απ’ τον Γιαννάκη στον Παπαλουκά
Old Stories

Απ’ τον Γκάλη στον Διαμαντίδη και απ’ τον Γιαννάκη στον Παπαλουκά

Fonbet Powers you up! Πάρε το Powerbank σου τώρα!

Τα λόγια του Βασίλη Σκουντή, ηχούν μέσα στο κεφάλι μου κάθε φορά που φέρνω στο μυαλό μου το έπος της Εθνικής ομάδας μπάσκετ της Ελλάδας το 2005. «3,2,1 κανένα Γιοβάισα* όπως τότε, ναι, ναι ο Διαμαντίδης.» Μ’ αυτά τα λόγια, τη συγκίνηση της στιγμής αλλά και την αψεγάδιαστη χροιά του Βασίλη Σκουντή  όλα καταγράφηκαν στο μυαλό σαν να συνέβη χτες, έχουν περάσει κιόλας 12 χρόνια.

Ο αείμνηστος Φίλιππος Συρίγος έμεινε αποσβολωμένος να κοιτάζει την πρόκριση της Εθνικής στον τελικό μετά από 16 χρόνια όταν στην τελευταία της συμμετοχή σε τελικό έχανε στην Γιουγκοσλαβία το 1989 από την οικοδέσποινα. 

Ας πάρουμε τα πράγματα λίγο από την αρχή, γιατί ούτε στην Ελλάδα αλλά ούτε και στην Κύπρο δεν θα ξέραμε ούτε καν τη χρώμα έχει η μπάλα του μπάσκετ αν δεν υπήρχε αυτή η αρμάδα του 1987 με ηγέτη το μέγιστο Νίκο Γκάλη.

Νίκος Γκάλης, Παναγιώτης Γιαννάκης, Παναγιώτης Φασούλας, Φάνης Χριστοδούλου, Νίκος  Σταυρόπουλος,Αργύρης Καμπούρης, Νίκος Λινάρδος, Παναγιώτης Καρατζάς, Μιχάλης Ρομανίδης, Νίκος Φιλίπου, Λιβέρης Ανδρίτσος και Μέμος Ιωάννου ήταν η χρυσή δωδεκάδα η οποία υπό τις οδηγίες του Κώστα Πολίτη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην Αθήνα το 1987, το πρώτο Ελληνικό μετάλλιο σε ευρωπαϊκή ή παγκόσμια οργάνωση μπάσκετ.

Η Εθνική ομάδα μπήκε στη διοργάνωση ως η οικοδεσπότης εκείνη τη χρονιά σε ένα όμιλο τόσο δύσκολο που κανείς δεν τις έδινε την παραμικρή πιθανότητα να περάσει στους «8» της διοργάνωσης. Σοβιετική Ένωση, Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Ισπανία και Ρουμανία.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός λέει η παροιμία και οι 44 πόντοι του μάγου Νίκου Γκάλη στην πρεμιέρα κόντρα στη Ρουμανία χάρισαν μια άνετη επικράτηση στην Ελλάδα με 109-77. Στη δεύτερη αγωνιστική ήρθε η πρώτη μεγάλη έκπληξη με τον Γκάλη να σκοράρει άλλους 44 πόντους στη νίκη επί της «Υπερδύναμης» Γιουγκοσλαβίας με 84-78. Δύο απανωτές σφαλιάρες από το πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου τη Σοβιετική Ένωση (66-69) και από την Ισπανία(86-69) προσγείωσε τους διεθνείς και τους υπενθύμισε ότι η επιτυχία θέλει… «καρύδια». Στο τελευταίο ματς του ομίλου η Ελλάδα έπαιζε την πρόκριση της στην οκτάδα με τη Γαλλία σε ένα ματς «ο θάνατος σου η ζωή μου» και με τον κόσμο στο πλευρό της λύγισε τους Γάλλους με 82-69.

*Ρώσος μπασκετμπολίστας ο οποίος έχασε το σουτ στον αείμνηστο τελικό του 1987 στην Αθήνα.

Επόμενη αντίπαλος η διαχρονική δύναμη Ιταλία όμως οι ηγέτες της ομάδας, Γκάλης και Γιαννάκης οργίασαν και με 38 και 22 πόντους αντίστοιχα έστειλαν την Εθνική στη ζώνη των μεταλλίων όπου θα αντιμετώπιζε ξανά τη μεγάλη Γιουγκοσλαβία των Ντίβατς, Ράτζα, Κούκοτς, Βράνκοβιτς και φυσικά του «Μότσαρτ» Ντράζεν Πέτροβιτς. Μια ομάδα η οποία στα χρόνια που θα ακολουθούσαν θα εσκόρπιζε τον τρόμο σε οποιονδήποτε αντίπαλο βρισκόταν μπροστά της, μια ομάδα που θα ανάγκαζε ακόμα  και τους Αμερικανούς να κατεβάσουν την λεγόμενη «Dream Team» για να τους πάρουν τα σκήπτρα.

Στον μεγάλο ημιτελικό στο «Ειρήνης και φιλίας» μπροστά σε 18,000 τρελλαμένους Έλληνες η «επίσημη αγαπημένη» κέρδισε με 81-77 και πήρε την μεγάλη πρόκριση στον τελικό.

O τελικός ήταν προγραμματισμένος για τις 14 Ιουνίου στις 8 το βράδυ ώρα Ελλάδος. Οι 17,000 θεατές που κατέκλυσαν το «Ειρήνης και Φιλίας» σχεδόν δύο ώρες αργότερα θα πανηγύριζαν τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο της Εθνικής ομάδας μπάσκετ. Ο Νίκος Γκάλης περπατούσε στον αέρα και σκόραρε 40 από τους 103 πόντους της Εθνικής, ο Γιαννάκης δέχθηκε αγκωνιά από τον Ζαβτσένκο όμως συνέχισε τον αγώνα, ως παράδειγμα πάθους και ανυποταγής και ο «τίμιος γίγαντας» Αργύρης Καμπούρης με δύο βολές κάποια δέκατα πριν το τέλος της παράτασης χάρισε στην Ελλάδα το χρυσό μετάλλιο, απέναντι σε μια υπερ-ομάδα όπως ήταν η Σοβιετική Ένωση.

18 χρόνια και ξανά προς τη δόξα τραβά!

Η Εθνική μετά το χρυσό του 1987 και το ασημένιο του 1990 χρειάστηκε 18 χρόνια να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης. Όλοι οι καλαθοσφαιριστές άλλαξαν και μια νέα φουρνιά που είχε όλα τα στοιχεία να πρωταγωνιστήσει ήρθε τη δεκαετία του 2000.

Παπαλουκάς, Σπανούλης, Ζήσης, Μπουρούσης, Βασιλόπουλος, Διαμαντίδης, Κακιούζης, Φώτσης, Χατζηβρέτας, Ντικούδης, Τατσαρής και Παπαδόπουλος ήταν η χρυσή δωδεκάδα της Εθνικής σε  εκείνο το Ευρωμπάσκετ της Σερβίας, 16 χρόνια μετά το χαμένο τελικό του 1989 από την Dream Team των Γιουγκοσλάβων.

Η Εθνική ξεκίνησε ως αουτσάιντερ στο θεσμό σε έναν όχι και τόσο δύσκολο όμιλο αφού απ’ αυτόν περνούσαν τρεις ομάδες με αντιπάλους τη Σλοβενία, τη Βοσνία και το μεγαθήριο Γαλλία. Η Ελλάδα με δύο νίκες επί Βοσνίας(67-50) και της Γαλλίας(64-50) και μια ήττα από τη Σλοβενία(56-68) πέρασε ως δεύτερη από τον όμιλο της και τέθηκε αντιμέτωπη με το Ισραήλ όπου κέρδισε με 67-61 και μπήκε στην οκτάδα του θεσμού. Η είσοδος στις «8» καλύτερες ομάδες της Ευρώπης ήταν από μόνη της επιτυχία για μια νέα ομάδα με παιδιά που είχαν μπροστά τους όλο το χρόνο για να πάνε εκπληκτικά σε μεταγενέστερες διοργανώσεις. Στους προημιτελικούς η «Αρκούδα» του Αντρέι Κιριλένκο έμοιαζε με ανυπέρβλητο εμπόδιο, όμως οι μάγκες του άλλοτε πρωταθλητή Ευρώπης Παναγιώτη Γιαννάκη πέρασαν στον ημιτελικό(66-61) όπου θα αντιμετώπιζαν (ξανά)τη Γαλλία.

Το έπος επί της Γαλλίας στον ημιτελικό ήταν ίσως το μεγαλύτερο της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ σε επίπεδο εθνικών ομάδων.

Καρέ-καρέ  το τελευταίο λεπτό

Η Γαλλία προηγείται με 60-53 σε ένα ματς που οι Έλληνες παίκτες ουσιαστικά έπρεπε να είχαν πετάξει λευκή πετσέτα και να αρχίσουν να σκέφτονται τη μάχη για το χάλκινο μετάλλιο στον μικρό τελικό. Τα πράγματα όμως δεν έγιναν έτσι. Με 25 δευτερόλεπτα να μένουν η Εθνική μειώνει σε 60-62 και ο μεγάλος Τόνι Πάρκερ βρίσκεται στη «γραμμή της φιλανθρωπίας» όπου σκοράρει και τις δύο βολές και ανεβάζει τη διαφορά στους τέσσερις(60-64). Ο Παπαλουκάς κατεβάζει τη μπάλα και σκοράρει με λέι απ κόντρα στον Πάρκερ για το 62-64. Αμέσως γίνετε φάουλ στον δεινό σκόρερ από τις βολές Αντουάν Ριγκοντό ο οποίος παραδόξως χάνει μια εκ των δύο βολών. Με 13 δευτερόλεπτα στο ρολόι και τρεις πόντους(62-65) διαφορά στο ταμπλό η Γαλλία μπορούσε απλά να πιέσει την επαναφορά και να κάνει ένα φάουλ στα 5 με 6 δευτερόλεπτα. Ο Μπορίς Ντιό όμως παρά τις παραστάσεις και την εμπειρία του κάνει αψυχολόγητο φάουλ στον Παπαλουκά ο οποίος βάζει και τις δύο και μειώνει σε 64-65. Ακολούθως γίνεται ξανά φάουλ στον Ριγκοντό ο οποίος σκοράρει και πάλι μία στις δύο. Έξι δευτερόλεπτα απομένουν και με δίποντο το ματς πάει στην παράταση και με τρίποντο η «Επίσημη αγαπημένη» είναι στον τελικό. Ο Ζήσης κατεβάζει τη μπάλα, ο Διαμαντίδης κινείται προς τα δεξιά και παίρνει την πάσα εκεί ο χρόνος παγώνει, η μπάλα μοιάζει 1000 κιλά. Ο «Μήτσος» όμως δεν καταλαβαίνει από τέτοια και βάζει το κορυφαίο τρίποντο στην καριέρα του με κρεμασμένο τον Πάρκερ πάνω του και στέλνει την ομάδα στον τελικό.

Μετά τον ημιτελικό η μάχη με την φυσικά υποδεέστερη Γερμανία στον τελικό χρειαζόταν μονάχα σοβαρότητα για την κατάκτηση του τίτλου. Το τελικό 62-78 χάρισε στην Ελληνική Εθνική ομάδα το δεύτερο της τίτλο σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η ομάδα μπάσκετ της Ελλάδας χάρισε πολλές συγκινήσεις και στιγμές υπερηφάνειας σε όλο το φίλαθλο κόσμο και ελπίζουμε ότι σε λίγα χρόνια θα υπάρξουν κι άλλες τέτοιες που θα χαρίσουν στον κόσμο κι άλλες χαρές.  

Related posts