Ο Καφού για τον τελικό του 98′

Η γνώμη του για τον Μπερλουσκόνι, ο τελικός του Champions League το 2005 και όσα έγιναν το βράδυ στο Παρίσι πριν τον τελικό του 1998.  

 

Όταν ο Καφού σήκωνε το βαρύτιμο τρόπαιο του παγκοσμίου κυπέλλου στην Ιαπωνία το 2002 να είστε σίγουροι ότι στο μυαλό του ήταν μία από τις φτωχότερες περιοχές του Σάο Πάουλο. Άλλωστε, φρόντισε όλος ο κόσμος να καταλάβει τις λέξεις του. «100% Jardim Irene», έγραφε το μπλουζάκι του σε ένδειξη σεβασμού και αλληλεγγύης για την γωνία που γεννήθηκε και μεγάλωσε.

 

«Η παιδική μου ηλικία μου δίνει κίνητρο ακόμα και σήμερα», λέει στο FFT, καθώς καθόμαστε άνετα στον καναπέ του σαλονιού. Ακόμη και στα 45 του, δείχνει να είναι στην ίδια φυσική κατάσταση, με εκείνη που είχε όταν έπαιξε σε 3 συνεχόμενα Μουντιάλ από το 1994 μέχρι το 2002, ένα ρεκόρ, που δύσκολα θα σπάσει.

 

«Είμαι σε καλή κατάσταση, καθώς παίζω πολλά ματς φιλανθρωπικού χαρακτήρα», μας είπε. Όπως κάθε πραγματικός αρχηγός, έτσι και ο Καφού είναι ειλικρινής και εμφατικός, απαντώντας σε όλες τις ερωτήσεις.

– Είχες απορριφθεί από τις Κορίνθιανς, Παλμέιρας, Σάντος και Ατλέτικο Μινέιρο όταν ήσουν παιδί. Γιατί πιστεύεις ότι κανένας δεν είδε αυτό που είδε η Σάο Πάουλο;

Ακόμη και η Σάο Πάουλο με είχε απορρίψει αρχικά! Οι περισσότεροι προπονητές μου ζητούσαν να επιστρέψω ξανά για προπονήσεις μετά από μία εβδομάδα. Δεν τα παράτησα όμως. Έπρεπε να παίξω για μία μικρή ομάδα, την Itaquaquecetuba. Τα είχα πάει καλά σε ένα φιλικό με την Σάο Πάουλο και ο προπονητής των ακαδημιών, Καρλίνιος Νάβες με είδε. Σήμερα, είναι πολύ πιο δύσκολο για τα νέα παιδιά, που δεν έχουν καλό ατζέντη. Εκείνοι που έχουν καλό ατζέντη, μπορούν να παίξουν σε οποιαδήποτε ομάδα. Η σκληρή δουλειά έφτανε στις μέρες μου.

 

– Είναι αλήθεια ότι στα νιάτα σου έπαιζες ως μέσος;

Ξεκίνησα ως εξτρέμ. Τότε, μία μέρα, ο δεξιός μπακ της Σάο Πάουλο Ζε Τεόντορο, τραυματίστηκε και ο προπονητής μας, Τέλε Σαντάνα, ήθελε να παίξω στη θέση του για τρία παιχνίδια, μέχρι να επιστρέψει. Και το έκανα. Τον εμπιστευόμουν. Αρχικά, δεν το είχα ευχαριστηθεί, καθώς έπρεπε να μάθω να κάνει άλλα πράγματα. Όταν, όμως, ο Φαλκάο με κάλεσε στην Βραζιλία το 1990, ήξερα ότι ο Σαντάνα ήταν σωστός. Τίποτα δεν σήμαινε περισσότερα για μένα, από το να παίξω στη Σελεσάο.

 

– Ήσουν χαρούμενος που δεν κλήθηκες να εκτελέσεις πέναλτι στον τελικό του 1994;

Δεν ήμουν να εκτελέσω πέναλτι. Ποτέ δεν ήμουν καλός στις εκτελέσεις. Μάλλον θα ήμουν τελευταίος στη σειρά.

 

– Τι συνέβη στο Παρίσι τη νύχτα πριν τον τελικό το 1998; Η ομάδα αποπροσανατολίστηκε;

Ο Ρονάλντο είχε πάθει κρίση και ήμουν ένας από τους πρώτους, που έφτασα στο δωμάτιό του. Είδα τον Σαμπάιο να προσπαθεί να του βγάλει τη γλώσσα και τον Ρομπέρτο Κάρλος να είναι σοκαρισμένος δίπλα του. Η σκηνή ήταν τρομακτική και φυσικά στο μυαλό όλων την επόμενη μέρα. Όλοι πιστεύαμε ότι δεν πρέπει να παίξει, όμως ο γιατρός είχε άλλη άποψη. Δεν είμαι γιατρός. Ο Ρονάλντο ήρθε στα αποδυτήρια και είπε στον Ζαγκάλο ότι ήταν καλά και έτοιμος να παίξει. Είχαμε μείνει με το στόμα ανοιχτό, όμως πώς μπορούσαμε να πούμε «όχι» στον καλύτερο παίκτη στον κόσμο; Ίσως να τα είχαμε πάει καλύτερα με τον Εντμούντο, που ήταν σε πολύ καλή κατάσταση και δε θα ήμασταν όλοι τόσο αποπροσανατολισμένοι. Η Γαλλία, όμως, κέρδισε δίκαια. Έπαιξαν εξαιρετικά.

 

– Ποιος ήταν καλύτερος: ο Ρονάλντο ή ο Ρομάριο;

Ήταν και οι δύο ιδιοφυείς παίκτες. Ο Ρομάριο είχε πολύ γρήγορη σκέψη στην περιοχή. Υπέφερα πολύ, παίζοντας εναντίον του. Με τον Ρονάλντο τα πράγματα ήταν διαφορετικά, καθώς δεν έπαιξα πολλές φορές εναντίον του. Ήταν το ίδιο καλός με τον Ρομάριο.

– Ποια νίκη ήταν μεγαλύτερη; Αυτή στις ΗΠΑ το 1994 ή εκείνη το 2002 στην Ιαπωνία;

Το 2002. Δεν υπάρχει συναγωνισμός. Τότε, ήμουν από τους ηγέτες της ομάδας. Το να είσαι αρχηγός, σημαίνει πολλές ευθύνες για πολλά πράγματα. Μπορείς να κάνεις τη διαφορά.

– Πόσο κοντά βρέθηκες να συνεχίσεις την καριέρα του στην Ιαπωνία, πριν υπογράψεις στην Μίλαν;

Ήμουν έτοιμος να υπογράψω στην Γιοκοχάμα. Ήμουν 32 ετών και σκεφτόμουν το μέλλον. Έψαχνα το τελευταίο καλό συμβόλαιο. Είχα υπογράψει προσύμφωνο μαζί τους και είχα ήδη ξοδέψει μέρος των χρημάτων, που μου είχαν δώσει. Τότε, όμως, Εμφανίστηκε η Μίλαν. Επικοινώνησα με τους ανθρώπους της Γιοκοχάμα, τους εξήγησα τι συνέβη και τους ρώτησα να θα μπορούσα να επιστρέψω τα χρήματα. Έδειξαν κατανόηση. Μέχρι και γράμμα μου είχαν στείλει, ευχαριστώντας με για την επιστροφή των χρημάτων. Τους είπα ότι η Μίλαν μου προσέφερε λιγότερα, όμως δεν μπορούσα να πω όχι στην εμπειρία. Είχα στο μυαλό μου να παίξω για 1-2 χρόνια. Τελικά, έπαιξα για 5. Οι περισσότεροι έλεγαν ότι θα έπαιζα το πολύ 10 ματς. Στην προετοιμασία ήμουν εξαιρετικός. Όταν αποφάσισα να ξεκουραστώ ο Αντσελότι μου έλεγε: όοοοοχι Μάρκοοοο».

 

– Είναι αλήθεια ότι το 2005 στο ημίχρονο του τελικού του Champions League πανηγυρίζατε στα αποδυτήρια;

Ναι, είναι αλήθεια. Είχαμε πετύχει τρία υπέροχα γκολ επί της Λίβερπουλ, που ήταν μία από τις πιο τακτικά πειθαρχημένες ομάδες. Πιστέψαμε ότι ήταν η μέρα μας και χαλαρώσαμε. Όταν μας ισοφάρισαν, δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Το λάθος ήταν δικό μας. Η Λίβερπουλ το άξιζε. Έχω μεγάλο θαυμασμό για αυτήν. Είχα καταλάβει ότι τα πάντα τελείωσαν πριν φτάσουμε στα πέναλτι, όταν ο Σεβτσένκο έχασε απίστευτη ευκαιρία.

 

– Πώς ήταν να έχεις πρόεδρος τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι;

Μία φορά είχα πάει σε ένα από τα πάρτι του, όμως ήταν σε ένα εστιατόριο. Είναι απίθανος χαρακτήρας. Τον αποκαλούσα «γιατρό». Λατρεύει τους Βραζιλιάνους παίκτες και τα βρίσκει μαζί τους. Αγκάλιασε όχι μόνο εμένα, αλλά και την οικογένειά μου. Ήθελε μέχρι και να ξεκινήσω μία σχολή για full-backs στο Milanello. Η προσωπική του ζωή είναι δική του υπόθεση. Ήταν σαν πατέρας για εμάς. Ξέρει πολύ ποδόσφαιρο και πρότεινε πράγματα, όμως ποτέ δεν τα επέβαλε. Ήξερε πώς να συμπεριφέρεται.

– Ποιος ήταν ο αγαπημένος σου συμπαίκτης στην Βραζιλία;

Ο Ριβάλντο. Έκανε απίστευτα πράγματα το 1998 και το 2002. Ήταν τόσο ντροπαλός. Μάλλον δεν έχει ιδέα του πόσο σπουδαίος ήταν. Όταν ο Ριβάλντο ήταν έτοιμος, γνώριζα ότι μπορούμε να κερδίσουμε οποιονδήποτε αντίπαλο.

 

– Υπάρχει κάποιος παίκτης, που δεν έπαιξες ποτέ δίπλα του, αλλά θα το ήθελες;

Ο Ζιντάν και ο Μαραντόνα. Είχα ήδη παίξει με τον Πελέ σε ένα φιλικό το 1990! Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το παίξεις δίπλα στο είδωλό σου. Έτρεμα.

 

– Πόσο πιστεύεις ότι θα κρατήσει το ρεκόρ συμμετοχών σου (142) στην Βραζιλία;

Μάλλον θα κρατήσει για λίγο ακόμα. Ο Νεϊμάρ κάποια στιγμή λογικά θα το ξεπεράσει και έχει και άλλα 3 Μουντιάλ μπροστά του. Αυτό που δε θα συμβεί σύντομα είναι να φτάσει κάποιος σε τρεις συνεχόμενους τελικούς Μουντιάλ. Αυτό είναι δικό μου (γέλια)! Αν αυτό συμβεί, τότε θα ήθελα να είμαι εκεί για να το πανηγυρίσω.

::/fulltext::