Ο Κρίστιανσεν ξετυλίγει το κουβάρι της καριέρας του: η Μπάρσα, η Εθνική Ισπανίας, ο πρώτος σκόρερ και η προπονητική!

Δεν είναι… 100% Ισπανός, αλλά είναι σαν Ισπανός. Και στη χώρα της Ιβηρικής τον νιώθουν… δικό τους και δεν τον ξεχνούν ποτέ. Ο Τόμας Κρίστιανσεν παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη σε ισπανικό Μέσο, όπου ξετύλιξε το κουβάρι της πλούσιας καριέρας του.

Η παρουσία του στην Μπαρσελόνα, το ντεμπούτο στην Εθνική Ισπανίας, η πρωτιά στους σκόρερ της Μπουντεσλίγκα, η προπονητική καριέρα του. Τα… πάντα όλα σε μία αρκετά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του προπονητή της ΑΕΚ στην ιστοσελίδα “Sefutbol”, την επίσημη ιστοσελίδα των Εθνικών ομάδων της Ισπανίας.

Την αναδημοσιεύουμε αναλυτικά:

Πού βρίσκεται ο Τόμς Κρίστιανσεν τα τελευταία χρόνια;

“Τώρα είμαι στην Κύπρο, ως πρώτος προπονητής πλέον, αφού ήμουν βοηθός του Βίκτορ Μουνιόθ στην Νοσατέλ στην Ελβετία και του Λουίς Μίγια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Είναι η δεύτερη χρονιά μου στην ΑΕΚ και η αλήθεια είναι πως είμαι ευτυχισμένος εδώ, αν και θα μου άρεσε να προπονήσω στην Ισπανία, ωστόσο γνωρίζω ότι η κατάσταση εκεί δεν είναι η καλύτερη τώρα”.

Πώς ήταν η μετάβαση από την καριέρα του ποδοσφαιριστή στου προπονητή;

“Η αλήθεια είναι πως περνάς λίγο χάλια όταν κρεμάς τα παπούτσια. Στην αρχή δεν ήξερα με τι θα ασχοληθώ. Ήμουν για λίγο μάνατζερ παικτών, αλλά σύντομα κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτό που μπορούσα να κάνω. Ήταν τότε που ο Οσκαρ Γκαρσία, συμπαίκτης μου στη Μπαρτσελόνα και στην Εθνική Ισπανίας U21 μου μίλησε και μου είπε να κάνουμε μαθήματα προπονητικής στην ισπανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου. Θυμάμαι ότι εκείνος, λόγω κάποιων συνθηκών, δεν μπόρεσε εν τέλει να κάνει τα μαθήματα εκείνη τη χρονιά, εγώ πήρα το δίπλωμα και χαίρομαι πλέον γι’ αυτό”.

Αν υπήρχε βραβείο του πιο κοσμοπολίτη, θα μπορούσες να το κερδίσεις. Γεννήθηκες στη Δανία, από ισπανίδα μάνα, έπαιξες και στις χώρες, επίσης στην Ελλάδα, στη Γερμανία, έχεις προπονήσει στην Ελβετία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τώρα στην Κύπρο…

“Η αλήθεια είναι πως δεν φοβάμαι να αλλάξω τόπους, αν και όταν πρέπει να επιστρέψω σε μία πόλη από όσες έχω ζήσει, επιλέγω πάντα τη Βαρκελώνη, για μένα είναι η ιδανική. Μου αρέσει να γνωρίζω άλλες κουλτούρες, να μαθαίνω γλώσσες. Μιλάω ισπανικά, καταλανικά, δανέζικα, αγγλικά και γερμανικά”.

Γιατί επέλεξες την Ισπανία και όχι τη Δανία, τη χώρα του πατέρα σου;

“Ήταν το 1991 όταν πήγα στην Μπαρσελόνα και έπρεπε να αποφασίσω αν ήθελα να είμαι Δανός ή Ισπανός. Τότε υπήρχε το όριο των τριών ξένων και αν κατάφερνα να αποκτήσω διπλή υπηκοότητα, θα μπορούσα πιο εύκολα να ανελιχθώ και να φτάσω πιο ψηλά. Το βέβαιο είναι πως για μένα δεν υπάρχουν σύνορα και σήμερα είναι πολυτέλεια να μπορώ να συναντώμαι με συμπαίκτες μου από την τότε Εθνική, όπως με τον Άντονι Γκοϊκοετσέα που ήταν προπονητής μου και με τον οποίο βρεθήκαμε πρόσφατα στην Ciudad del Futbol για την ανανέωση των διπλωμάτων”.

Πώς θυμάσαι το ντεμπούτο σου στην Εθνική Ανδρών της Ισπανίας;

“Υπήρχαν μεγάλες προσδοκίες, γιατί η κλήση μου ήταν ιδιαίτερη, καθώς αγωνιζόμουν στην Μπαρσελόνα Β’, σε μικρή κατηγορία, και γι’ αυτό υπήρχε μεγάλη περιέργεια για το ποιος είναι αυτός που καλείται στην Εθνική. Εγώ είχα τα κλασικά νεύρα αυτού που ντεμπουτάρει σε επίσημο παιχνίδια, στα 19 του χρόνια μόλις. Με κάλεσε ο Χαβιέρ Κλεμέντε και θα τον ευγνωμονώ για πάντα. Χαίρομαι που συνεισέφερα με ένα γκολ και μία ασίστ στον Αδόλφο Αλδάνα”.

Αυτό συνέβη στα προκριματικά για το Μουντιάλ των ΗΠΑ όπου η Ισπανία κατέληξε να παίξει την πρόκριση στη Σεβίλλη κόντρα στη Δανία. Με ποιον ήσουν σε εκείνο το παιχνίδι;

“Στην οικογένεια ήταν λίγο μπερδεμένα τα συναισθήματα, αλλά εγώ είμαι πάντα μ’ αυτούς που παίζει και πάντα είχα ξεκάθαρο ότι ήθελα να κερδίσει η Ισπανία, όπως και έγινε”.

Μετά το πέρασμά σου από αρκετές ισπανικές ομάδες, κατέληξες στην Μπουντεσλίγκα, όπου ήσουν πρώτος σκόρερ το 2003. Πώς ήταν εκείνα τα χρόνια;

“Ήταν χρόνια με πολλές αλλαγές. Το ποδόσφαιρο έχει πολλά σκαμπανεβάσματα και αφού έφυγα από την Ισπανία επέστρεψα στη Δανία μετά από ένα διάστημα στην Ελλάδα. Ήθελα να κάνω το βήμα στην Αγγλία ή τη Γερμανία και το έκανα μετά από ένα τρίμηνο στη Δανία. Πήγα στη Μπόχουμ, πέσαμε κατηγορία, ανεβήκαμε ξανά στη Μπουντεσλίγκα και έγινα πρώτος σκόρερ. Μετά πήγα στο Ανόβερο, όπου κρέμασα τα παπούτσια μου πριν από περίπου δέκα χρόνια”.

Και τώρα, ως επαγγελματίας του ποδοσφαίρου, πώς βλέπεις το παρόν και το μέλλον της Εθνικής Ισπανίας;

“Παρακολουθώ πολύ το ισπανικό ποδόσφαιρο, γιατί όλοι στο τεχνικό επιτελείο είμαστε Ισπανοί και βλέπουμε πολλά παιχνίδια, και της Εθνικής επίσης. Πιστεύω ότι η Ισπανία πέρασε πολύ γλυκές στιγμές και το καλό είναι η δουλειά που έγινε στις μικρές κατηγορίες. Εξακολουθούν να βγαίνουν παίκτες με τεράστια ποιότητα, αλλά ίσως είναι ακόμη νωρίς για να δούμε τους καρπούς της δουλειάς που έχει γίνει, αλλά η μετάβαση ήταν ήρεμη, καθαρή και με τον ίδιο Ομοσπονδιακό. Ελπίζω να τα πάνε πολύ καλά στο Euro”.