Η ομορφιά είναι στα μάτια αυτού που κοιτάει

Stoiximan: Παίξε με 100€ bonus, Καθημερινές προσφορές στο Παγκόσμιο*, 300+ ειδικά στοιχήματα σε κάθε αγώνα, 600+ Μακροχρόνια ειδικά!

Για τους περισσότερους το ποδόσφαιρο είναι μία υπέροχη ντρίμπλα, ένα μαγικό γκολ, μία απίθανη έμπνευση. Υπάρχουν όμως και κάτι περίεργοι που τη βρίσκουν με ένα ιδιοφυές φάουλ, ένα τάκλιν αυτοθυσίας, ένα ανοιγμένο κεφάλι.

Το πανηγύρισαν περισσότερο κι από τα γκολ του Ιγκουαΐν και του Ντιμπάλα. Οι φλέβες πετάχτηκαν στον λαιμό, οι γροθιές έσφιξαν όσο πήγαινε, τα εκκωφαντικά ουρλιαχτά τους κομμάτιασαν τον καθωσπρεπισμό του «Γουέμπλεϊ» και τσαλάκωσαν το πρωτόκολλο που ισχύει στον «Ναό του ποδοσφαίρου».

Οι δύο… μεσήλικες αγκαλιάστηκαν σαν να μην υπήρχε αύριο. Κόλλησαν ο ένας στο κεφάλι του άλλου -το έχουν κάνει άλλωστε πάμπολλες φορές, μόνο που δεν φιλήθηκαν.

Δεν ήταν κάτι τρομερό, παρά ένα ακόμα ένα σωτήριο τάκλιν του Τζιόρζιο Κιελίνι. Άλλη μια μέρα στην δουλειά βάδιζε προς το τέλος της. Δίπλα, ο Χάρι Κέιν παρακολουθούσε σαστισμένος. Ο τσαμπουκάς των Λονδρέζων είχε ραγίσει, είχε γίνει κομμάτια. Πως κάνουν έτσι αυτοί; Από τι υλικό είναι φτιαγμένοι ετούτοι εδώ;

Το ρητό που εκφράζει τον Τζιόρτζιο Κιελίνι είναι κάτι σαν: «επιτρέπεται να ανοίξεις το κεφάλι σου στο παιχνίδι, απαγορεύεται να το εγκαταλείψεις». Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσε αν είχε για προπονητή τον Όσκαρ Γκαρσία, ο οποίος φόρεσε κολάρο και υπέβαλλε τον εαυτό του στην ακτινοβολία του αξονικού τομογράφου για μία αμυχή στο πάνω χείλος, αυτό που είναι σίγουρο είναι πως αποτελεί το απόλυτο icon της πλατιάς μάζας των οπαδών της Γιουβέντους.

Όχι των ελιτιστών που ταυτίστηκαν με τον Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο, όχι των mainstream που αποθεώνουν τον Τζίτζι Μπουφόν, αλλά της εργατικής τάξης της FIAT, των ανθρώπων του μόχθου, της βιοπάλης, που δουλεύει για το μεροκάματο στα εργοστάσια της ιταλικής αυτοκρατορίας στο Πιεμόντε.

Δεν έχει τίποτα το ελκυστικό πάνω του. Το ξέρει κι ο ίδιος. Είναι τόσο τσακωμένος με το στιλ, αποκλείεται να είναι Ιταλός: «Πηγαίνω πάντα στον ίδιο κουρέα και λέω, απλώς να μου τα πάρει κοντά. Δεν έχω αλλάξει ποτέ κούρεμα, δεν βάφω τα μαλλιά μου, δεν κάνω μανικιούρ ή πεντικιούρ όπως άλλοι. Εγώ είμαι ποδοσφαιριστής, όχι μοντέλο», είχε δηλώσει σε μία πρόσφατη against the modern football συνέντευξη.

Πίσω από αυτή την αντιεμπορική φάτσα με την προχωρημένη καράφλα και την μυτερή μύτη κρύβεται ένας πανέξυπνος και καλλιεργημένος άνθρωπος, κάτοχος μάστερ στην Διοίκηση Επιχειρήσεων, αποφοιτώντας με έπαινο από το Πανεπιστήμιο του Τορίνο. Για να διοικήσεις μία άμυνα, πρέπει να είσαι επιστήμονας, να σου κόβει, να μπορείς να προβλέπεις τι θα γίνει, να διαβάζεις το παιχνίδια και τα μάτια των αντιπάλων σου: «Είναι η ιστορία της Τότεναμ. Πάντα δημιουργούν πολλές ευκαιρίες, αλλά στο τέλος πάντα τους λείπει αυτό το σημαντικό για να φτάσουν στο στόχο τους.

Εμείς πιστεύουμε στην ιστορία. Η εμπειρία είναι κάτι που δεν διδάσκεται. Η Τότεναμ ήταν η πιο ελκυστική ομάδα στο γήπεδο, αλλά εμείς είμαστε μία τεράστια ομάδα. Όταν δεν μπορείς να προκριθείς με το ποδόσφαιρο σου, πρέπει να βρεις έναν άλλο διαφορετικό τρόπο. Αυτό κάναμε και το όνειρο συνεχίζεται», είπε μετά το τέλος του επαναληπτικού με τα «σπιρούνια» με 1000 παλμούς το λεπτό, όντας πιο κατατοπιστικός κι από τον ίδιο τον προπονητή του! Ένας MasterChef της άμυνας.

Από την στιγμή που έγινε το 1-2, δεν υπήρχε πια περίπτωση να μην περάσει η Γιουβέντους. Σε κάθε φάση ένα και δύο σώματα με κίτρινες φανέλες «χύνονταν» με αυτοθυσία στο χορτάρι του «Γουέμπλεϊ» για να φράξουν το δρόμο σε κάθε τελική προσπάθεια των Λονδρέζων. Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο φινέτσα, χάρη, τεχνική, αλλά και καπατσοσύνη, πονηριά, αυτοθυσία, πλάνο, στρατηγική.

Η άμυνα μπορεί να είναι το ίδιο εντυπωσιακή με μία επιθετική ενέργεια αν συνδυαστεί με κλάση, με υπέρβαση, με φανατισμό. Η άμυνα είναι κι αυτή μια μορφή τέχνης κι ο Τζιόρτζιο Κιελίνι το δίδαξε στο χορτάρι του «Γουέμπλεϊ». Ακόμα κι ένα φάουλ μπορεί να κρύβει μέσα του συμπυκνωμένη σοφία.

Ο τρόπος που με ένα μαρκάρισμα ράγκμπι έριξε το βέλος που λέγεται Ντέλε Άλι στον καλπασμό του στον κενό χώρο στο 53ο λεπτό (με το σκορ στο 1-0) ήταν έργο τέχνης. Ήταν ένα αρκετά σκληρό φάουλ που τράνταξε για τα καλά τον Άγγλο μεσοεπιθετικό, αλλά όχι τόσο επικίνδυνο για να τον τραυματίσει. Ένα επαγγελματικό φάουλ για μία επίθεση που μύριζε μισό γκολ, μα όχι τόσο βίαιο που να δικαιολογεί κόκκινη κάρτα. Δεν είναι όλες οι κλωτσιές οι ίδιες.

Αν αποσυνθέσεις τη Γιουβέντους, θα σου μείνει ένας γερόλυκος Μπουφόν, λίγη διαιτητική εύνοια (που δεν είχε στο Λονδίνο) κι ένας ματωμένος επίδεσμος από το ανοιγμένο κεφάλι του Κιελίνι. Που σημαίνει ότι με αυτά την ξαναφτιάχνεις…

Πηγή:SDNA.GR

BET ON ALFA: Παίξε online και πάρε Bonus 100% με την πρώτη κατάθεση μέχρι 100 Ευρώ