Η μέρα που γεννήθηκε ο Θεός

Stoiximan: Παίξε με 100€ bonus, Αγώνες με 0% γκανιότα καθημερινα, Πριμ στο παρολί, Κορυφαίες αναμετρήσεις σε live streaming

30 Οκτωβρίου 1960. Η οικογένεια του Δον Ντιέγκο και της Δόνα Τότα που ζει στο Villa Fiorito σε μια φτωχογειτονιά του Lanus στα νότια προάστια του Buenos Aires, αυξάνεται κατά ένα μέλος. Στο νοσοκομείο “Policlínico Evita” γεννιέται ο Diego Armando Maradona, το 6o από τα 8 παιδιά της οικογένειας.

Αυτός που γεννήθηκε και που ήταν καταδικασμένος να παίζει ποδόσφαιρο.  Αυτός για τον οποίο γράφτηκαν δεκάδες τραγούδια, βιβλία, ντοκιμαντέρ, ακόμα και εκκλησία ιδρύθηκε στο όνομα του και λατρεύεται σαν πραγματικός Θεός (Iglesia Maradoniana). Αυτός που το πρόσωπο Του θα γίνει γκράφιτι σε χιλιάδες τοίχους στην Νάπολι και στην Αργεντινή, θα βρίσκεται σε εκατομμύρια μπλουζάκια και σε μελάνι στα σώματα πολλών πιστών ή απλών θαυμαστών του. Αυτός που προς τιμή Του, το όνομα Του θα δοθεί σε χιλιάδες νεογέννητα παιδιά. Που είπε ότι ‘το να βλεπω τη μπάλα και να τρέχω πίσω της, με κάνει τον ευτυχέστερο άνθρωπο στον κόσμο’.

Αυτός που το 1982 θα σπάσει το ρεκόρ μεταγραφής παγκοσμίως με 4.2 εκατομμύρια και θα αφήσει την αγαπημένη του Boca Juniors για την Ευρώπη και την Βαρκελώνη. Αυτός που στη σύντομη παραμονή Του στην Barcelona σε ένα παιχνίδι κυπέλλου, ανάγκασε το κοινό του Bernabeu να σηκωθεί όρθιο και να χειροκροτήσει για πρώτη φορά ένα παίχτη από τη μισητή αντίπαλο και να υποκλιθεί στο ταλέντο Του. Το 1984 θα ξεπεράσει τον εαυτό Του και θα σπάσει εκ νέου το  ρεκόρ μεταγγραφής  με 7 εκατομμύρια από τη Barcelona στη Napoli όπου θα ζήσει μεγάλες στιγμές.

Αυτός που το 2000 αναδείχτηκε ως ο καλύτερος παίχτης του αιώνα μετά από ψηφοφορία του κόσμου και το 2002 το πρώτο του γκολ στον προημητελικό του 1986, η FIFA το αναγνώρισε ως το καλύτερο του αιώνα. Αυτός που θα αναγκάσει μια ολόκληρη πόλη στην Ιταλία να παραληρεί κάθε φορά που πατά το πόδι του εκεί ακόμα και τώρα, 20 χρόνια μετά που έφυγε ως ποδοσφαιριστής και έρχεται ως απλός επισκέπτης και που την έκανε για πρώτη φορά ποδοσφαιρικά περήφανη απέναντι στα μεγαθήρια του πλούσιου ιταλικού βορρά.

Εκείνο τον καιρό, σύμφωνα με τα στατιστικά, ένα στα τέσσερα παιδιά που γεννιούνταν στη Νάπολη έπαιρναν το όνομα Diego προς τιμήν του πολυούχου της πόλης. “Δεν μπορώ να καταλάβω πώς με βάζουν πάνω από τον θεό ή τη μητέρα τους, δεν συμφωνώ”, δήλωνε ο ίδιος ο Diego ενώ υποστήριζε και  έλεγε πάντα αυτό που ένιωθε λέγοντας ότι δεν είναι και η καλύτερη πόλη του κόσμου και οι κάτοικοι έχουν τα ελαττώματά τους. Από τη άλλη, οι Ναπολιτάνοι είχαν τις δικές  τους αρχές, “δεν μπορείς να ασκήσεις κριτική στον θεό” έλεγαν, παρ’ ότι τον έλεγαν αλαζόνα. ‘Η μητέρα μου πιστεύει πως είμαι ο καλύτερος. Και έχω μεγαλώσει να πιστεύω πως ότι μου λέει η μητέρα μου είναι σωστό’, ήταν μια από τις ατάκες του που έμειναν στην ιστορία.

Η φανέλα με το νούμερο 10 σαφώς και αποσύρθηκε αλλά το 2004 όταν η Napoli υποβιβάστηκε στην Serie C1, ο αριθμός δόθηκε στον  Mariano Bogliacino επειδή βάση κανονισμών τα παιχνίδια έπρεπε να ξεκινούν με τους παίχτες της βασικής ενδεκάδας να έχουν στις φανέλες τους τα νούμερα από το 1 μέχρι το 11. Το 2006 όταν η ομάδα επέστρεψε στην Serie A, ο αριθμός 10 αποσύρθηκε και πάλι.

Στα χρόνια του στην Ιταλία έφτασε στο τοπ της καριέρας του. Η δημοσιότητα του ανέβηκε στο ύψιστο σημείο. Τόσο που όταν θέλησε να αγοράσει μια Ferrari Testarossa, κατάφερε να την πάρει σε μαύρο χρώμα. Ο ιταλικός κολοσσός της αυτοκινητοβιομηχανίας έβγαζε μόνο κόκκινα κομμάτια. Για τον Diego βγήκε το μοναδικό μαύρο. Όταν ο μάνατζερ του Guillermo Coppola του έφερε το αυτοκίνητο, ο Diego άρχισε να το κοιτάει από μέσα κάπως παράξενα. Τον ρώτησε αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Ο Diego ρώτησε που είναι το στέρεο και ο κλιματισμός. Ο Coppola του απάντησε ότι είναι αγωνιστικό αυτοκίνητο και δεν έχει τίποτα τέτοιο, ούτε στέρεο ούτε κλιματισμό. Τότε αυτός του απάντησε, ‘Αφού είναι έτσι, ας το  βάλουν στον κ*** τους’. Πιο μετά θέλησε να πάρει μια Mercedes. Η εταιρεία του σχεδίασε μια ακριβώς όπως την ήθελε αφού τέτοιο μοντέλο δεν υπήρχε στην αγορά. Ο Coppola μια μέρα του είπε να κοιτάξει κάτω από το μπαλκόνι του. Έξω είχε σταθμεύσει μια πολυτελέστατη καινούρια Mercedes με ανθρώπους της εταιρείας για να του την παραδώσουν. Ο Diego κατέβηκε και αφού τους αγκάλιασε όλους μπήκε  στο  αυτοκίνητο. Μετά αμέσως βγήκε έξω λέγοντας στον Coppola, ‘είναι αυτόματο’. ‘Ναι είναι αυτόματο, το τελευταίο μοντέλο’, απάντησε αυτός. Ο Maradona τους είπε ότι δεν του αρέσουν τα αυτόματα αυτοκίνητα, έδωσε πίσω τα κλειδιά και γύρισε πίσω στο διαμέρισμα.

Αργότερα ο Diego είχε ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο. Ήταν τόση η αγάπη των Ναπολιτάνων που σε λίγες μέρες οι κάτοικοι της πόλης έκαναν έρανο και μάζεψαν τα λεφτά για να του πάρουν καινούριο. Αλλά και ακόμα πριν υπογράψει στη Napoli, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, η  Barcelona ζήτησε ένα επιπλέον ποσό. Οι οπαδοί τότε με δική τους πρωτοβουλία μάζεψαν το συγκεκριμένο ποσό και έτσι η μεταγραφή έκλεισε θετικά. Όταν η Napoli πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα το 1987, οι Ναπολιτάνοι πανηγύριζαν για ένα ολόκληρο μήνα. Το πιο χαρακτηριστικό στιγμιότυπο των πανηγυρισμών ήταν μια πρόταση που έγραψε κάποιος οπαδός στο τοίχο του νεκροταφείου, ‘Δεν ξέρετε τι χάνετε..’. Το επαναστατικό του ταπεραμέντο και η προέλευση του από τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα καθώς και η αντιπάθεια  του προς τους μεγάλους της Ιταλίας, Juventus, Milan και Inter,  ήταν αυτά που έκαναν τον κόσμο να ταυτιστεί αμέσως μαζί του. Στην πόλη δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει φυσιολογικά αφού όπου πήγαινε γινόταν συνωστισμός με κόσμο που ήθελε να του μιλήσει, να φωτογραφηθεί μαζί του ή ακόμα και να τον αγγίξει. Σουβενίρ ή ακόμα και πιάτα φαγητού σε εστιατόρια έπαιρναν το όνομα του. Ο Σάντρο Γκατσίνι, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της πόλης είχε δηλώσει, «Ο αρχηγός με το Νο 10 στην πλάτη είναι ο πρώτος άνθρωπος που κράτησε τις υποσχέσεις που έδωσε στην πόλη στα 2.000 χρόνια της ιστορίας της». «Ο Maradona είναι Ναπολιτάνος. Το γεγονός ότι γεννήθηκε στην Αργεντινή δεν σημαίνει τίποτα. Αυτοί που γνωρίζουν τον Maradona ξέρουν ότι γεννήθηκε στη Νάπολη», είχε πει ο Luciano de Crescenzo, ναπολιτάνος συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Όταν θέλησε να επισκεφτεί τον πάπα στο Βατικανό όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Σύμφωνα με τον Coppola, o πάπας Ιωάννης Παύλος Β’  για να δεχθεί κάποιον στον Βατικανό έπρεπε να περιμένει 3 εβδομάδες. Για τον Diego έκανε εξαίρεση και τον δέχτηκε σε 2 μέρες. Σαφώς και η επίσκεψη  δεν κύλησε ομαλά. Ο ίδιος καθυστερεί στη καθορισμένη συνάντηση τους για τρεις ολόκληρες ώρες. Σε δηλώσεις του μετά είχε πει ότι έφυγε δυσαρεστημένος αναφερόμενος με βαριούς χαρακτηρισμούς για τον πάπα λέγοντας ότι τρώει με χρυσά κουτάλια τη στιγμή που χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από την πείνα στην Αφρική. Μετά πρόσθεσε, «Περίμενα να δω αγίους και βρήκα χρυσούς πολυελαίους και μεταξωτές κουρτίνες».

 

Ο Diego ήταν αυτός που θα ενώσει ένα ολόκληρο έθνος με δυο γκολ του το 1986. Αυτός που έβαλε γκολ με το χέρι σε προημιτελικό με τους μισητούς Άγγλους και το χαρακτήρισε ως το ‘Χέρι του Θεού’ εκνευρίζοντας τους ακόμα περισσότερο. Που έβαλε και ένα δεύτερο στον ίδιο αγώνα και που ψηφίστηκε το ‘Γκολ του αιώνα’.

Αυτός που είχε πει κάποτε ότι εάν φορούσε ένα λευκό κοστούμι και ερχόταν πάνω του μια μπάλα ποδοσφαίρου γεμάτη λάσπες, θα την σταματούσε με το στήθος. Σ’ αυτή την ατάκα Του περικλείεται όλη η ζωή Του. Ζούσε και απολάμβανε το ποδόσφαιρο όσο τίποτε άλλο στο κόσμο ενώ επίσης ήταν μακριά από καθωσπρεπισμούς, κάνοντας πάντα του κεφαλιού Του, αυτό που ήθελε και γούσταρε χωρίς να τον ενδιαφέρει τι θα πουν οι άλλοι. Τάχθηκε ανοιχτά εναντίον της πολιτικής των Η.Π.Α. και του προέδρου Bush ενώ υποστήριξε έντονα το Fidel Castro, τον Hugo Chavez και δήλωσε μεγάλος θαυμαστής του συμπατριώτη του Ernesto Che Guevara. Μεγαλωμένος στα χρόνια της χούντας στην Αργεντινή ανέπτυξε ένα επαναστατικό, αριστερό χαρακτήρα. Όταν το 1978 κόπηκε από την κλήση της εθνικής για το Μουντιάλ είχε δηλώσει με πλήρη συνείδηση ότι δεν τον κάλεσαν επειδή δεν είναι γλύφτης, και στη χώρα αυτή προχωρούν μόνο οι γλύφτες. Στο Μουντιάλ του 1986 θα επιτεθεί φραστικά στη FIFA εξηγώντας ότι είναι ντροπή να επιβάλλεται στους παίχτες να παίζουν καταμεσήμερο σε ψηλές θερμοκρασίες για να επωφελείται οικονομικώς η FIFA από τα ευρωπαϊκά τηλεοπτικά κανάλια. Το 1985 θα εκφράσει την άποψη του για την απελευθέρωση των παιχτών από τα συμβόλαια τους, το οποίο θα επιτευχθεί αργότερα με το νόμο Bosman. Επίσης θα αποκαλέσει τον πρόεδρο της FIFA Ζοάο Χαβελάνζε, νονό και απάνθρωπο φασίστα και θα τον κατηγορήσει για συνωμοσία εναντίον του για να συλληφθεί για χρήση αναβολικών στο Μουντιάλ του 1994.

Αυτός που θα γίνει το είδωλο για κάθε Αργεντίνο νεαρό που ξεκινά να κλωτσά μια μπάλα σε μια από τις φτωχογειτονιές της λατινοαμερικάνικης χώρας ακούοντας ιστορίες από τους πιο μεγάλους για τα κατορθώματα Του. Αυτός που όταν ήταν έφηβος σε ηλικία 15 ετών και 355 ημερών και έκανε ντεπούτο στην πρώτη κατηγορία της Αργεντινής εξέφραζε δημόσια σε μια κάμερα τα δύο μεγάλα όνειρά του. Το πρώτο ήταν να παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο και το δεύτερο ήταν να το κατακτήσει. Το 1982 θα εκπλήρωνε το πρώτο και 4 χρόνια μετά στο Μεξικό το δεύτερο με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο δείχνοντας το δρόμο και στα υπόλοιπα παιδιά που ξεκινούσαν το ποδόσφαιρο με τα δικά τους όνειρα. https://www.youtube.com/watch?v=hYqeC5YPLa4

O Αργεντίνος ψυχολόγος και συγγραφέας Gustavo Bernstein ταύτισε το πρόσωπό του Diego με ολόκληρο το έθνος, «Ο Maradona είναι το μεγαλύτερο διαπιστευτήριο μας. Κανένας άλλος δε μας αντικατοπτρίζει καλύτερα. Κανένας άλλος δε φέρει το έμβλημα μας τόσο αρχοντικά. Σε κανέναν άλλο τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε προσφέρει τόσο πολύ πάθος. Η Αργεντινή είναι o Maradona, ο Maradona είναι η Αργεντινή». Ο ποδοσφαιριστής Carlos Tavez από την πλευρά του είχε πει, «Ο Diego για όλους τους Αργεντίνους είναι Θεός. Και θα είναι για πάντα».

Χρόνια πολλά Μεγάλε Diego!

Feliz cumpleaños Dios!

 

BET ON ALFA: Παίξε online και πάρε Bonus 100% με την πρώτη κατάθεση μέχρι 100 Ευρώ