DRONE: Μέχρι που θα πάει το «τρενάκι»;

Stoiximan: Παίξε με 100€ bonus, Live Streaming, παιγνίδια με 0% γκανιότα και τα περισσότερα ειδικά στοιχήματα!

Η στήλη «Drone» συνεχίζει να μελετά από ψηλά, να ξεψαχνίζει το παρελθόν και να αναλύει το παρόν. Η διαδρομή συνεχίζεται με την Εθνική Ελπίδων, τις πρόσφατες επιτυχίες της και την πραγματικότητα που την περιβάλλει.

Διαβάστε επίσης: DRONE: Αλλαγή εποχής και ανατροπή δεδομένων

DRONE: Η θλιβερή μας πραγματικότητα…

DRONE: Άλλαξαν όλα σε χρόνο ρεκόρ

DRONE: Η επόμενη ημέρα στην Ομόνοια

Η νίκη της Εθνικής Ελπίδων επί της αντίστοιχης της Τουρκίας στην προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος σκόρπισε και γέμισε με εθνική υπερηφάνεια το κυπριακό φίλαθλο κοινό. Τουλάχιστον έτσι θέλουν να πιστεύουν όσοι βολεύονται με την υφιστάμενη κατάσταση στις εθνικές ομάδες και γενικότερα στο κυπριακό ποδόσφαιρο.

O τρόπος κυρίως με τον οποίο γιορτάστηκε καλύπτει κάτω από τα χαλί την ουσία μιας εθνικής επιτυχίας και καλύπτει με το δικό της μανδύα αυτά που έπρεπε να είχαν εδώ και χρόνια καταστήσει το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό ως εθνική υπόθεση όλων μας.

Εκτός και εάν θεωρούμε ότι εθνική επιτυχία σημαίνει να έχουμε διεθνείς που ακόμα δεν πρόλαβαν να βγάλουν το χακί και τα άρβυλα, να πανηγυρίζουν στο γήπεδο λες και πήραν τo Γιούρο ή το Μουντιάλ και την ίδια ώρα να «κλαίνε» στα ΜΜΕ ότι δεν τους δίνονται ευκαιρίες συμμετοχής στις ομάδες τους.

Εκτός και εάν συμβιβαζόμαστε με το να έχουμε εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου που να προπονούνται πότε στη μια επαρχία, πότε στην άλλη και να μην έχουν το δικό τους σπίτι και το δικό τους προπονητικό κέντρο που να προσφέρει τις υπηρεσίες που τους αναλογούν.

Εκτός και εάν μας αρέσει οι νεαροί διεθνείς ποδοσφαιριστές μας, αντί να διασκεδάζουν όπως τους υπόλοιπους Ευρωπαίους της ηλικίας τους όταν διαπρέπουν στις μεγαλύτερες ομάδες και εθνικές του κόσμου, να εμψυχώνονται στα αποδυτήρια φωνάζοντας χυδαία και παρωχημένα στρατιωτικά και εθνικιστικά συνθήματα που καμία σχέση δεν έχουν με το διεθνές ποδόσφαιρο και αυτά που πρεσβεύει στη σύγχρονη εποχή.

Προς Θεού όμως! Δεν είπαμε ότι δεν δικαιούμαστε να πανηγυρίζουμε στις χαρές της Εθνικής. Ούτε είπαμε ότι αυτά τα παιδιά και ο προπονητής τους δεν αξίζουν το χειροκρότημα και την υπόκλιση μας για τις θυσίες που κάνουν ως αθλητές και για τις προσπάθειες τους στους αγωνιστικούς χώρους.

Αυτό που λέμε είναι ότι χρειάζεται ακόμη να γίνουν πάρα πολλά προκειμένου να καταφέρουμε να αποκτήσουμε κάποια μέρα στην Κύπρο την κατάλληλη εθνική συνείδηση και κουλτούρα γύρω από τις εθνικές μας ομάδες.

Πως δηλαδή θα φτάσουμε κάποια μέρα να ζήσουμε ό,τι έζησαν οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί και οι Γερμανοί σε Γιούρο και Μουντιάλ; Ακόμα και αυτοί οι αθλητές της μητέρας Ελλάδας, όταν διέπρεπαν στο ποδόσφαιρο και στον στίβο, δεν μιλούσαν για κανένα «τρενάκι που ξεκινάει για να πάει».

Μιλούσαν για το μεγαλείο του ελληνικού αθλητισμού, τις αρχές και τις αξίες που πρεσβεύει η γαλανόλευκη σημαία και τόνιζαν το αίσθημα ενότητας που έπρεπε να υπάρχει ανάμεσα σε πολιτεία, θεσμούς και ομοσπονδίες προκειμένου να έρθουν κυρίως οι συλλογικές επιτυχίες.

Επιμένουμε στην άποψη ότι δεν χρειάζονται συνθήματα μετά από κάθε επιτυχία. Χρειάζονται ρηξικέλευθες αποφάσεις και εκ των έσω εκσυγχονισμός δομών και θεσμών, έτσι ώστε κάποια μέρα οι επιτυχίες να έχουν αντίκρυσμα και στις επόμενες γενεές. Χρειάζεται χτίσιμο νοοτροπίας με βάση επιτυχημένα πρότυπα άλλων ομοσπονδιών και χωρών!

Τάσος Θεοδώρου

ΒΕΤ ΟΝ ALFA: Παίξε τώρα και ONLINE με €5 Bonus εγγραφής χωρίς κατάθεση